29/01/2026
طبابت به ما اجازه نمی دهد تا بگوئیم (من به این نظر هستم که...)
در مباحث اجتماعی فکر و نظر یک شخص اهمیت زیادی دارد و پیوسته شنیده اید که از ما می خواهند تا در موارد مختلف نظریات شخصی خود را با دیگران شریک سازیم تا این نظریات گوناگون بتواند سبب پویایی جامعه گردد، اما در مباحث طبی نظریات شخصی هیچگاه نمی تواند جایگزین پاسخ های دقیق علمی گردد.
مثلا اگر فردی از یک داکتر می پرسد که من مصاب مرض شکر هستم و قند خون من بسیار بالا است آیا می توانم به جای دوا از گیاهان مختلف استفاده کنم؟ اینجا یک داکتر طب حق ندارد بگوید: ولا به نظر من می توانی این کار را انجام دهی.
عبارت به نظر من در علم طبابت بار خیلی سنگینی دارد، چون ما یک فرد هستیم نه یک مرکز تحقیقاتی بین المللی که در چنین مواردی صاحب نظر باشیم.
ما تنها حق داریم به مریض همان معلوماتی را ارایه کنیم که مراکز بزرگ تحقیقاتی مرض شکر در جهان به نشر رسانده اند، دیگر نمی شود به مریض گفت که به نظر من و یا من به این باور هستم که ...
مثال های دیگری نیز برای روشن شدن این موضوع وجود دارد، به طور مثال وقتی یک کارمند صحی از شما به عنوان یک داکتر طب سوال می کند که آیا این دوا را به خانم حامله بدهم یا خیر؟ باز هم عین قضیه است، ما حق نداریم بگوییم: به نظر من، یا من فکر می کنم و یا شاید این دوا مفید باشد.
عباراتی مانند به نظر من، من فکر می کنم، شاید و چیز های مشابه آن هیچ جایگاهی در علم طبابت ندارد، تمام ما مکلف هستیم یا آنچه را منابع معتبر طبی جهان به نشر رسانده اند با ذکر منبع شریک سازیم و یا بگوییم که من نمی دانم.
چرا در طبابت حق نداریم صاحب نظر باشیم؟
چون هر جمله غیر مسوولانه ما می تواند جان یک انسانی را بگیرد.
با تشکر از طبیب و ادیب گرامی داکتراسحق جواد از نوشته و ارسال مطلب آموزنده.
