22/03/2026
Beachtennis.
Het lijkt zo’n ontspannen sport…
Maar op het veld sta je niet alleen tegenover de tegenstander. Je staat tegenover jezelf.
Elke rally wordt een kleine test. Niet alleen van techniek, maar van hoe je omgaat met spanning, met fouten, met controleverlies. Als je een makkelijke bal misslaat, is het zelden alleen “jammer”. Voor veel mensen voelt het disproportioneel zwaar. Alsof die ene fout iets zegt over wie je bent. Alsof je tekortschiet, niet alleen als speler, maar als mens.
En dat is precies waar hechting om de hoek komt kijken.
Voor iemand die diep van binnen onzeker is over waardering, kan verliezen voelen als afwijzing. Niet gewoon een punt voor de tegenstander, maar bijna alsof liefde wordt onttrokken. Alsof er een stem fluistert: Zie je wel, je bent niet goed genoeg. Het raakt aan iets ouds, iets bekends. Aan bijvoorbeeld je moeder die emotioneel niet bereikbaar was.
Er zijn spelers die zichzelf geen enkele fout gunnen. Eén misser en de innerlijke kritiek barst los. Hard, streng, meedogenloos. “Hoe kun je die nou missen?” of “Let nou toch eens op?” Die stem klinkt vaak verdacht veel als die van vroeger. Alsof je strenge vader nog steeds over je schouder meekijkt.
Beachtennis is een spiegel. Het laat zien hoe je hebt geleerd om naar jezelf te kijken. Met mildheid of met oordeel. Met vertrouwen of met angst om te falen.
Maar juist daarin ligt ook iets moois.
Want het veld biedt niet alleen confrontatie, maar ook ruimte om iets nieuws te oefenen. Je kunt leren om na een fout even stil te staan, adem te halen, en jezelf niet af te branden. Je kunt leren om een verloren punt niet te koppelen aan je waarde als mens. Om tegen jezelf te zeggen: het is oké, probeer opnieuw.
En misschien is dat wel de echte winst van beachtennis.
Niet de perfecte smash of de onmogelijke redding, maar het moment waarop je na een fout niet in oude patronen schiet. Het moment waarop je jezelf wél geeft wat je vroeger misschien gemist hebt: begrip, geduld, en een beetje zachtheid.
In het zand, onder de zon, wordt zo iets zichtbaar wat veel dieper gaat dan sport alleen.
Is dit voor jou met BT (of met een andere sport) herkenbaar?
