05/09/2026
Van het begin af aan voelde deze reis alsof ik een andere wereld instapte. Eentje waar tijd anders tikt. Waar sensaties anders beleefd worden.
Een portaal om zo te zeggen. Een plaats met oude herinneringen. Waar een taal gesproken wordt die enkel de ziel kan verstaan.
De voorbije maand voelt alsof ik een diepe reis maakte, door onbekend terrein. Ik en mijn fiets, dwalend. Dat doen we wel vaker. Toch had ik niet gedacht dat deze plekken, deze terreinen me zo dicht naar diepe pijn gingen brengen. Naar de diepste groeven van mijn wonden. De angst voor de dood.
De angst om alleen te sterven. Ongekend en ongeliefd. Eenzaam en verlaten. Hongerig. Verdrietig. Zo voelde ik me. Dit vroeg om herbeleefd te worden.
Deze eeuwenoude cyclus die ik in me draag. Leven na leven. Incarnatie na incarnatie. Dit vroeg veel van mij. Ik wist niet dat ik de intensiteit van zulke pijn zou kunnen dragen. Maar ik deed het. Ik ben zo trots op mezelf.
En ik ontving daar hulp bij.
Ik ben zo dankbaar voor diegenen die me de voorbije weken bijstonden, als toeschouwer van mijn ondraaglijke pijn. Het heeft me geleerd dat het oké is om mezelf te tonen in die wonden die ik liever verberg voor de hele wereld, inclusief mezelf.
Maar nu had ik geen keuze. Het was daar. Het kostte veel meer moeite om het tegen te houden dan het te laten stromen. Ik schrijf hierover omdat dit een deel van mijn weg is. Ik wil mijn pijn niet meer alleen dragen. Ik wil niet meer eenzaam en alleen, hongerig en verdrietig wegkwijnen.
Ik kies voor leven. En het deel van kiezen voor leven wil zeggen; alles voelen. Alles.
Ook die stukken die te pijnlijk voelen om te dragen. Ik verbaas me over mijn eigen moed. En ik ben zo dankbaar om te mogen ervaren dat ik gezien en gehoord kan worden in die pijn.
Ook als mensen voelen dat ze niet weten wat ze kunnen doen of betekenen in dat moment. Gewoon een aanwezigheid, een luisterend oor, een stem. Dat was alles wat er nodig was.
Ook aan die mensen die me berichtjes stuurden, zonder door te hebben waar ik doorging; bedankt. Het betekende zoveel.. 🩵
En nu is deze reis voorbij. Maar wat het heeft wakker gemaakt in mij, is nog maar het begin. Want als de dood je aanstaart krijg je de keuze. Leven? Of dood?
Ik wil voluit leven. Met alles erbij. Door angst heen. Met pijn aan mijn zijde. Met schoonheid en verbinding.
Als er iets is dat ik hier verder uit meeneem;
Ik leef.
Ik wil me niet meer inhouden.
Verbergen.
De moed die ik gevonden heb in mijn hart is er een die ik meedraag voor altijd. En als ik me bang en verdrietig voel, denk ik terug aan deze ervaringen.
En weet ik, dat ik capaciteit heb. En mensen op wie ik kan rekenen 🩵
