02/06/2026
ROUW is een vertraging op ACCEPTATIE!
Je moet afscheid nemen van een dierbare. Je 'verliest' je job/functie. Je moet je kinderwens opbergen. Je stelt vast dat je iemand vertrouwen gaf die het niet waard bleek te zijn. Er volgt afscheid van een samen zijn/huwelijk. Kinderen verlaten het nest en kiezen voor een verblijfplaats aan de andere kant van de wereld. Je verliest de connectie met een ouder. De band met een vriend bleek niet dezelfde puurheid te dragen zoals jij het aanvoelde. Je voelt je niet gewaardeerd/gerespecteerd door die persoon waarvan je het net zo hard nodig had. Je hebt te maken met een ziektediagnose en verlies van lichaamsfunctie en/of cognitieve vaardigheden.
Maw, je gaat, zonder het uiteraard te willen, door een rouwproces. Uren, dagen, weken, maanden, jaren, ... .
Wat onderhuids altijd aanwezig is en dat is heel fel zo in het begin is het moeilijk kunnen accepteren. Er is de welgekende 'ontkenning'. We komen in 'opstand'. We hebben zin om eens goed ons gedacht te zeggen soms. Innerlijk is er die frustratie, boosheid , die zich afwisselt met diep verdriet. Waarom gebeurt dit met mij? Waarom wordt dit mij aangedaan? Ik doe toch voor iedereen goed? Noodzakelijk in dit proces is dat er hierin een vorm van acceptatie kan volgen. Het is nu zo. Dit zijn de feiten. Hier kan ik niet omheen. En dan volgt de stap van 'hoe kan ik hier mee omgaan'. Vandaar dat er altijd gesproken wordt over een rouwproces. Een proces die voor iedereen en voor elke omstandigheid anders verloopt.
Ieder mens gaat op een andere manier met rouw en verdriet om.
Belangrijk is dat je weet dat er hulpbronnen zijn, zodat je niet blijft hangen in die tristesse, die er natuurlijk ongetwijfeld wel mag zijn. Echter, het is wel de bedoeling dat deze van voorbijgaande aard is, zodat je terug een fijn, gelukkig leven kan leiden.
Laat je begeleiden en wees welkom bij mij,
Liefs,
Annick
www.vitannick.be
