29/08/2026
Vandaag kwam iemand opnieuw bij mij in de praktijk.
Twee jaar geleden was ze hier ook.
Ze vertelde me dat die sessie haar toen zóveel deugd had gedaan.
En toch duurde het twee jaar voor ze opnieuw kwam.
Niet omdat ze geen nood voelde aan een moment voor zichzelf.
Integendeel.
Ze voelde al een hele tijd dat ze hier behoefte aan had.
Maar ergens vond ze dat ze het zichzelf niet mocht gunnen.
Altijd klaarstaan voor anderen.
Zorgen voor iedereen.
Er zijn voor iedereen.
En zichzelf… ergens onderaan het lijstje zetten.
Tot we vandaag samen ontdekten dat het misschien niet eens gaat over tijd hebben.
Maar over jezelf toestaan om er óók te mogen zijn.
Om te mogen ontvangen.
Om voor jezelf te zorgen.
Zonder schuldgevoel.
En misschien herken jij dit wel…
Dat je voelt dat je ergens zo'n nood aan hebt,
maar het toch uitstelt.
Omdat je denkt: het komt wel.
Omdat anderen eerst komen.
Omdat je vindt dat het niet dringend genoeg is.
Of misschien zelfs omdat een stukje van jou gelooft dat je het niet waard bent.
Maar lieve jij…
Je hoeft niet eerst helemaal leeg te zijn
om jezelf iets te mogen gunnen.
Zelfliefde begint soms heel klein.
Met jezelf net zo belangrijk maken als de mensen voor wie je altijd klaarstaat. 🤍
Mag jij jezelf vandaag iets gunnen waar je al zolang behoefte aan hebt?
