09/09/2026
Sommige mensen zien onmiddellijk wat een ander nodig heeft.
Ze luisteren.
Ze helpen.
Ze regelen.
Ze vangen op.
Ze proberen iedereen overeind te houden.
Maar als je vraagt:
“En hoe gaat het eigenlijk met jou?”
komt vaak het antwoord:
“Met mij gaat het wel.”
Terwijl dat niet altijd zo is.
Wie jarenlang gewend is om voor anderen te zorgen, kan zijn eigen ballast gaan minimaliseren. Soms komt dat voort uit oude rollen en familiepatronen. Misschien was jij altijd de sterke, de helper, degene die geen extra problemen mocht veroorzaken.
Daarom kan systemische therapie interessant zijn.
Niet om met schuldigen te zoeken, maar om te begrijpen:
Waarom voel ik mij zo snel verantwoordelijk voor anderen?
Waarom vind ik nee zeggen moeilijk?
Waarom voelt zelfzorg soms egoïstisch?
En waarom zie ik de pijn van iedereen, behalve die van mezelf?
Soms heb je ook niet onmiddellijk een oplossing nodig.
Soms heb je eerst iemand nodig die zegt:
“Ik zie hoeveel jij draagt.”
“Dat is veel.”
“Jij mag ook moe zijn.”
Zelfzorg gaat trouwens verder dan een bad of een vrije avond.
Het kan ook betekenen dat je een grens trekt.
Niet alles oplost.
Hulp vraagt.
Iemand teleurstelt.
Of eindelijk toegeeft dat jij óók steun nodig hebt.
Voor jezelf zorgen betekent niet dat je minder om anderen geeft.
Het betekent dat jij ook mee mag tellen.
Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet alleen:
“Wie heeft mij nodig?”
Maar ook:
“Wat heb ik zelf nodig?”
RE-KLIK – Maak de eerste klik.