29/09/2026
Soms merk je pas dat je overprikkeld bent wanneer iemand een heel gewone vraag stelt…
“Wat eten we vanavond?”
En je zenuwstelsel reageert alsof je zonet gevraagd werd om de volledige weekplanning, het begrotingstekort én de wereldvrede te regelen. 😅
Overprikkeling komt namelijk niet altijd binnen met grote trom.
Vaak begint het veel subtieler.
Je merkt bijvoorbeeld dat:
🌿 de radio plots véél te luid staat
🌿 beslissen tussen pasta of frieten een onverwacht ingewikkelde opdracht wordt
🌿 je sneller kortaf reageert, terwijl je dat eigenlijk niet wilt
🌿 zelfs een vriendelijk berichtje voelt als: "oei, daar moet ik ook nog iets mee"
🌿 je verlangt naar rust, maar ondertussen onrustig blijft rondlopen
🌿 je hoofd steeds meer tabbladen open heeft en je nergens het kruisje vindt
Op zichzelf lijken dat misschien kleine dingen.
Maar je zenuwstelsel telt niet alleen de grote gebeurtenissen. Het registreert ook het lawaai, de drukte, de onderbrekingen, de emoties, de verwachtingen en die ene taak die je al de hele dag probeert te onthouden.
En ergens onderweg kan “nog eentje erbij” plots “eentje te veel” worden.
Niet omdat je zwak bent.
Niet omdat je niets aankunt.
Maar omdat ook een sterk systeem grenzen heeft.
Hoe vroeger je jouw kleine signalen leert herkennen, hoe meer kans je hebt om even bij te sturen vóór je innerlijke zekeringkast besluit om het heft zelf in handen te nemen.
Misschien heb je geen groot reddingsplan nodig.
Misschien helpt het al om even te denken:
"Ah ja. Mijn hoofd zit vol. Geen wonder dat die vraag over het avondeten ineens als een kruisverhoor voelde."
Wat is bij jou zo’n klein signaal dat zegt:
nu begint het zich toch wel op te stapelen?
