09/06/2026
Een pauw zat wekenlang aan mijn raam.🦚
Elke dag opnieuw was hij daar.
Hij liep rond het huis, maakte geluid, bleef precies mijn aandacht vragen.
In het begin dacht ik: dit is toch bijzonder.
Daarna begon ik te voelen: dit is een teken.
En nu weet ik: het was eigenlijk een uitnodiging. Een uitnodiging om te luisteren naar iets dat al langer in mij leefde. Niet alleen met mijn hoofd, maar met mijn gevoel.
Vanbinnen voelde ik: "Kristel, hier mag een plek komen waar mensen kunnen thuiskomen."
Niet zomaar een centrum. Niet zomaar een zaal.
Maar een warme, veilige plek. Een plek waar mensen niet moeten presteren.
Waar ze niet sterker moeten zijn dan ze zijn.
Waar ze even mogen landen, ademen, voelen.
Waar ze terug dichter bij zichzelf mogen komen.
Parelveld is voor mij ontstaan uit een droom. Maar ook uit vertrouwen.
Uit kleine signalen die telkens opnieuw op mijn pad kwamen.
De pauw.
De naam Parelveld, die al langer in mijn hoofd zat.
De krachtplekken.
De stenen.
De stilte tussen de populieren.
En vooral: het gevoel dat dit huis mij niet zomaar gevonden heeft.
Toen ik hier voor het eerst kwam, voelde ik het meteen. Dit is geen plek die je met woorden kan omschrijven. Dit is een plek die je voelt.
Een oud huis, gedragen door aarde en tijd.
Een kapel achteraan, waar je gewoon op een bankje kan zitten en naar de velden kan kijken. Waar je de rust bijna door je lichaam voelt gaan.
Er is hier ruimte. Zachtheid. Stilte.
En tegelijk ook een kracht die iets in beweging zet.
Ik ben Parelveld niet gestart omdat ik zomaar iets wilde organiseren.
Ik ben Parelveld gestart omdat ik echt geloof dat mensen een plek nodig hebben waar ze veilig kunnen landen.
Parelveld is mijn droom.
Maar ik hoop dat het ook een plek mag zijn waar anderen hun eigen droom, kracht of richting weer kunnen voelen.
Wees welkom in Parelveld.
Liefs
Kristel
