06/05/2026
.
🔮 وقتی کسی که به تو آسیب زده، همان کسی بوده که زمانی برای آرام شدن به او پناه می‌بردی، احساساتت ممکن است ساده و یک‌دست نباشند.
ممکن است هم دلتنگش شوی، هم از او عصبانی باشی.
هم بخواهی دور بمانی، هم گاهی دلت برای نزدیکیِ گذشته تنگ شود.
این تناقض، نشانه‌ی ضعف، وابستگیِ کور، بخشیدنِ زودهنگام، یا نادیده گرفتنِ آسیب نیست.
پس اگر هنوز گاهی او را چک می‌کنی، گریه‌ات می‌گیرد، دلت تنگ می‌شود، یا با یادآوری حرف‌ها و رفتارهایش دوباره عصبانی می‌شوی، این‌ها الزاماً نشانه‌ی اشتباه بودن تصمیم تو نیستند. در واکنش‌های پس از تجربه‌های آسیب‌زا، هیجان‌هایی مثل غم، خشم، ترس و شرم می‌توانند با یادآورها دوباره فعال شوند؛ نه برای اینکه تو را عقب ببرند، بلکه چون ذهن و بدن هنوز دارند آن تجربه را پردازش می‌کنند و می‌کوشند از تو محافظت کنند.
«شفقت به خود» یعنی بتوانی هم‌زمان هر دو حقیقت را نگه داری:
«من آسیب دیدم»
و
«حق دارم برای چیزی که از دست دادم سوگواری کنم».
🖌دکتر مهرنوش اثباتی؛ روان‌شناس
#رابطه
#روان_درمانی
#روانشناسی
