Maktub Nathalie

31/07/2026

MIJN VERHAAL – DEEL 9 💛 (Slot)

In december 2023 liep ik een boekenwinkel binnen in een oude kerk in Maastricht. Ik was vastberaden op zoek naar één specifiek boek: De Sleutel tot Zelfbevrijding.
Nieuwsgierig sloeg ik het open bij 'diabetes type 1'.
Wat ik daar las, kwam binnen als een mokerslag. Ik moest WAKKER worden in m'n lichaam, in beweging komen, loskomen uit m'n roze suikerwolk...

Acht pagina's lang voelde het alsof iemand me een spiegel voorhield.
Of je nu gelooft in zo'n boek of niet, voor mij was de boodschap glashelder: het was tijd om mijn eigen leven eindelijk volledig in handen te nemen.
Ik was bijna vijftig. Ik had de juiste partner gevonden. Mijn kinderen waren volwassen. Het was tijd om mijn vleugels uit te slaan.
Eigenlijk stond dat al mijn hele leven ergens geschreven.

Samen met Alain maakten we plannen om naar Moraira te verhuizen, dicht bij mijn ouders. We zouden Villa Nathalie uitbouwen tot een prachtige plek waar mensen konden onthaasten.
We brachten onze werkgevers op de hoogte, namen afscheid van de klanten van De Dromenvanger en verkochten allebei ons huis.

Maar toen kwam de volgende onverwachte wending.

In Villa Nathalie bleek geen B&B mogelijk te zijn omdat het in een residentiële woonwijk lag.
En toen?
Dan doe je wat ik blijkbaar mijn hele leven al gedaan heb: opnieuw vertrouwen.
Ik begon urenlang het internet af te speuren naar een bestaande B&B.
Na een week vond ik Finca Amorosa, in Andalusië.
We hadden geen tijd meer om zelf te gaan kijken, dus stuurde ik mijn ouders.
Hun verdict?
"Dit is een paradijsje."
Dat was genoeg voor mij.
"Oké... doe maar een bod."
Een paar dagen later was alles rond.
Vanaf februari zouden we een B&B uitbaten... in een streek die we niet kenden, in een huis dat we zelf nog nooit hadden gezien, terwijl we nog nooit hadden samengewoond en amper anderhalf jaar een koppel waren.
Iedereen verklaarde ons gek.
Maar ik vertrouwde op twee dingen: de goede smaak van mijn ouders en mijn intuïtie.

Op de dag dat we het bod uitbrachten, vloog een grote V-vorm ganzen over mijn huis.
Ik zocht de betekenis op.
Voor mij voelde het als een teken dat we de juiste richting uitgingen.
Vandaag, anderhalf jaar later, weet ik dat dat gevoel juist was.
Samen met onze dieren mogen we elke dag gasten ontvangen op een plek waar rust, warmte en eenvoud centraal staan.

Alain en ik vormen een sterk team.
Blijkbaar zit gastvrijheid gewoon in ons bloed.
Als ik vandaag terugkijk op mijn leven, zie ik geen losse gebeurtenissen meer.
Ik zie een puzzel.
Elke omweg, elke teleurstelling, elke ontmoeting en zelfs elke ziekte bracht me stap voor stap dichter bij wie ik werkelijk ben.
Misschien was niets toeval.
Misschien stond het allemaal al ergens geschreven.

Maktub ✨️

Of zoals Bredero het zo mooi zei:
"Het kan verkeren."

En misschien is dat wel de mooiste les die ik je kan meegeven.
Durf te vertrouwen.
Ook wanneer je de volgende stap nog niet kunt zien.
Want soms brengt het leven je precies daar waar je hart al die tijd al naartoe wilde.

Misschien is dat ook de reden waarom ik vandaag mini-retraites organiseer.

Niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb.

Wel omdat ik weet hoe waardevol het is als iemand een stukje met je meewandelt, naar je luistert en je helpt om opnieuw te durven dromen.

Want als mijn verhaal één ding heeft bewezen, dan is het dit:

Het leven kan in één ogenblik een totaal andere richting uitgaan.

En soms begint die nieuwe richting gewoon met de moed om die allereerste stap te zetten.

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

24/07/2026

MIJN VERHAAL – DEEL 8 ❤️

Liefde...

Als er één rode draad door mijn leven loopt, dan is het wel mijn zoektocht naar liefde.
Ik werd snel verliefd. Of misschien beter gezegd: ik werd verliefd op het gevoel van verliefd zijn. Op de spanning. Op de aandacht. Op de jacht.

Ik modderde maar wat aan.

Relaties bleven veel te lang duren, terwijl ik diep vanbinnen al lang wist dat het niet meer klopte. Uit medelijden. Uit schuldgevoel. Omdat ik niemand pijn wilde doen.
Heel mijn leven hield ik rekening met iedereen... behalve met mezelf. Zoals Moeder Theresa.
Ironisch genoeg heb ik net daardoor meer mensen gekwetst dan wanneer ik eerlijk was geweest.
Pas jaren later begreep ik dat.

Ondertussen had ik ook een lijstje gemaakt. Niet van hoe iemand eruit moest zien, maar van hoe hij me moest laten voelen.
Iemand bij wie ik helemaal mezelf kon zijn. Rustig. Eerlijk. Beschermend. Handig. Grappig. Niet jaloers of bezitterig. Geen macho of een groot ego maar een man met een warm hart.

En raar maar waar... hij bestond.

In het najaar 2023 wilde ik opnieuw een stuk van de Camino wandelen. Daarom schreef ik me in voor een wandeling van Active Cupids in Knokke.
Tussen al die vrijgezellen viel één man me op.
Niet echt mijn type, dacht ik nog. Een beetje te klein zelfs.
Maar we raakten aan de praat... en bijna zestien kilometer later waren we eigenlijk nog altijd niet uitgepraat.

Die man was Alain.

Zes jaar ouder dan ik. Stil water, diepe grond. Creatief. Handig. Beschermend. Iemand die zijn liefde toont in wat hij doet, niet in wat hij zegt. Een échte man, geen jongetje.
Precies wat ik nodig had.
Misschien niet wat ik dacht te zoeken.

Wij romantiseren vaak de 'bad boys'. De spanning. Het drama. De passie.
Maar het echte leven draait niet om vuurwerk.
Het draait om iemand die blijft en er voor je is.

Toch gebeurde er iets merkwaardigs.

Na zes maanden maakte ik het uit.
Niet omdat Alain iets verkeerd had gedaan.
Integendeel.
Ik denk dat ik diep vanbinnen gewoon niet kon geloven dat iemand zó goed voor mij kon zijn.
Alsof ik die liefde nog niet waard was.
Zoals altijd bleef Alain opvallend rustig. Zijn mensenkennis vertelde hem dat dit wel goed zou komen.
En hij kreeg gelijk.

Niet veel later besefte ik dat ik het mooiste had gevonden wat ik ooit had gezocht.
Niet de perfecte man.
Maar de juiste.

Een veilige haven waar ik met mijn woelig bootje kon aanmeren.

Vanaf dat moment vertrok onze trein.
En wat een prachtige reis is het ondertussen geworden...

Volgende week volgt het laatste deel...

17/07/2026

MIJN VERHAAL – DEEL 7 💛

Sommige reizen beginnen lang voordat je daadwerkelijk vertrekt.

Ooit kreeg ik van Cindy het boek 'Op zoek naar de hemel' van Hans Peter Roel. Blijkbaar plantte dat toen al een za**je. Het idee om ooit naar Santiago de Compostela te wandelen, bleef ergens in mij hangen.
En na alles wat er gebeurd was, voelde dit als het juiste moment.
Ik vroeg 6 weken vrij op mijn werk. Want zoals mijn mama altijd zei: “Een nee heb je en een ja kun je krijgen.”
Ik kreeg een 'ja'.

Ik kon beginnen dromen.

Maandenlang bereidde ik me voor. Ik las alles wat ik over de Camino kon vinden, kocht materiaal alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor de jaaromzet van AS Adventure 🤣 en wandelde kilometers met mijn Franse bulldog.

Eind maart was het zover.

Ik vertrok.

Wat er onderweg allemaal gebeurde, valt onmogelijk in één verhaal te vertellen. Wie wil, kan mijn tocht nog altijd dag per dag volgen op de app Polarsteps.
Maar wat ik nooit zal vergeten, is hoe bijzonder die 800 kilometer waren.
Dertig dagen wandelen.
Blaren. Pijn. Lachen. Wijn. Veel wijn. 🍷
Mijn Camino de Santiago werd bij momenten eerder een Camino de Vino. 🤣

Ik ontmoette mensen van overal ter wereld en onderweg ontstond een grote familie. We wandelden, praatten, lachten en deelden stukjes van ons leven.

Ik droeg ook drie stenen met me mee.
Drie stenen met elk hun eigen verhaal.
Bij het Cruz de Ferro liet ik er twee achter.
Op de ene stond:
'Mama, jij bent jij & ik ben ik ❤️'

De tweede steen was voor mezelf:
'Ik vergeef mezelf en accepteer wie ik ben! Ik ben goed genoeg!'.

Misschien waren die woorden wel de zwaarste bagage van allemaal.

De derde steen hield ik bij me.
Helemaal tot Finisterre, het einde van de wereld.

Na mijn aankomst in Santiago de Compostela nam ik de bus naar Muxía. Ik liet mijn familie achter want ik wilde dit avontuur op m'n eentje verteren. Op een avond lag er een klein veertje op mijn slaapzak.
Gewoon zomaar. Je kunt dat toeval noemen maar voor mij voelde het als iets anders.
Als een teken.
Als een laatste, klein cadeautje op het einde van een ongelooflijke reis.

Vanuit Muxía wandelde ik ten slotte in tegenovergestelde richting naar Finisterre.

Daar, in de oceaan, gooide ik mijn 3e steen.
Op die steen stonden de woorden van Frida Kahlo die ook op mijn arm getatoeëerd staan:
'Enamórate de ti, de la vida y luego de quien tú quieras'.
Word verliefd op jezelf, op het leven en daarna op wie je maar wilt.

Het gevoel na mijn pelgrimstocht was fantastisch. Ik was zo trots op mezelf voor de volharding en op m'n lichaam dat mij 800 kilometer lang had gedragen.

Misschien was dat uiteindelijk wel het mooiste wat de Camino mij heeft gegeven.

Het besef dat ik sterker was dan ik dacht.
Dat ik dingen mocht achterlaten.
Dat ik alleen verder kon.
Ik had onderweg dingen achtergelaten.

Maar ik had ook iets teruggevonden. Mezelf 🩷

Ergens heeft de Camino me nooit meer helemaal losgelaten.
Het blijft een droom om ooit zelf mensen te begeleiden op hun weg naar Santiago de Compostela. Om samen te wandelen, te delen, te lachen, af en toe een glas wijn te drinken… en onderweg misschien iets achter te laten of terug te vinden.
Wie weet. Ooit. 💛

12/07/2026

Veel mensen worden hier zenuwachtig van maar ik puzzel ontzettend graag. 🧩

Voor mij is het de ultieme vorm van ontspanning. Even niets moeten, mijn hoofd leegmaken en stukje voor stukje zoeken naar wat past.

Eigenlijk net zoals in mijn leven.

Het duurde even, maar stukje voor stukje viel alles op zijn plaats. 🙈

En vandaag leg ik het laatste puzzelstukje, hier, in ons paradijsje Finca Amorosa.

Niet omdat mijn leven perfect is.
Maar omdat het eindelijk klopt. ❤️

Liefs,
Tante Naat 🤎

11/07/2026

Met veel liefde ben ik kaartjes aan het maken voor mijn Droom & Durf retraîte in november ✨

Geen gewone kaartjes, maar kleine uitnodigingen om even stil te staan. Bij jezelf. Bij je dromen, je angsten, je verlangens en alles wat je misschien onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.

Op elk kaartje staat een vraag en een kleine opdracht. Soms zacht, soms confronterend, soms met een dikke knipoog. 😉

Ik maak ze allemaal met de hand. Geen enkel kaartje is hetzelfde. Net zoals geen enkele vrouw die straks naar Droom & Durf komt hetzelfde is. 💛

Wil je hier meer over weten? Neem gerust een kijkje op 'www.fincaamorosa.com' en volg 'maktub.nathalie' 👈🙏

Fijn weekend!

Liefs,

Tante Naat 🤎

10/07/2026

Tante Naat heeft altijd goeie raad voor een ander. Zelf luisteren naar haar wijze raad is blijkbaar nog een werkpuntje. 🤦‍♀️🤣
Resultaat: een 'schelle' van m'n motorscooter en m'n schouder en een heup die blauw uitslaat.
Ach ja… niemand heeft ooit gezegd dat Tante Naat het goede voorbeeld moest geven. 😇

Welke wijze raad geven jullie altijd aan anderen, maar slaan jullie zelf vrolijk in de wind? 😂

10/07/2026

08/07/2026

MIJN VERHAAL – DEEL 6 💛

Soms verandert je leven van de ene dag op de andere.

Tijdens Covid kreeg ik voortdurend vapeurs en had ik ontzettend veel dorst. Ik dacht dat ik in de menopauze zat en liet mijn bloed controleren.

Op een zaterdagochtend belde mijn huisarts.

“Nathalie, ga even zitten.”

Mijn suikerwaarde zat boven de 400.

Diabetes.

Ik moest onmiddellijk naar spoed. Spoed?? Da's toch voor ernstige gevallen? Ik zag er de ernst niet van in want ik voelde me helemaal niet ziek. En toch...ik moest blijven, 4 dagen. En dan komt alles op je af...de hele uitleg, insuline leren spuiten,...Een tiental dagen later kwam het definitieve verdict: diabetes type 1.

Brute pech, zei de endicrinologe.

Jarenlang had ik gedacht dat ik aan alle stress in de winkel ooit iets zou overhouden. Ik had alleen nooit gedacht dat het diabetes zou zijn.

Mijn wereld stond op zijn kop.

Koolhydraten? Suikers? Insuline? Wat mocht ik nog eten? Ik, de levensgenieter bij uitstek, dacht dat mijn leven voorbij was.

Intussen weet ik beter. Ik kan nog steeds genieten, maar er staat voortaan een extra rem op mijn leven. En laat dat nu net iets zijn waar ik mijn hele leven al tegen gevochten heb: remmen.

Het is en blijft een gedoe. Altijd en overal moet je alles bij de hand hebben. Scanner. Prikmateriaal. Suiker. Insuline. Reizen is een ramp. Je moet met zoveel zaken rekening houden.

MAAR...er zijn ergere dingen in de wereld. Dat weet ik. Maar toch denk ik vaak

WAAROM IK?

Na vijf jaar hield ik ook de kledingwinkel voor bekeken. De drukte na corona werd me te veel en jawel… ik belandde in een bakkerij. 😉

Een prachtige bakkerij met tearoom, vlak bij mijn huis en De Dromenvanger. Ik begon vroeg in de ochtend, waardoor ik nog veel tijd overhield voor mijn relaxhuis en de dingen die ik graag deed.

Ook in de liefde leek ik mijn geluk gevonden te hebben.

In het begin was het een sprookje.

Tot het sprookje langzaam veranderde.

Ik mocht geen ring dragen aan mijn duim. Mijn haar niet kort knippen. Geen decolleté. Geen korte rokjes. Niet op reis met mijn vriendinnen…

Kortom: ik was bijna klaar om in te treden in het klooster.

Iedereen rondom mij zag hoe bezitterig hij was en hoe ik steeds meer werd geclaimd.

Iedereen.

Behalve ik.

Tot ik terugkwam van vakantie en plots het licht aanging, de AHA ERLEBNIS 🙉 en dit na 3 jaar.

Zomaar.

Ik keek naar hem en dacht:

Ik heb er genoeg van.

Salut. Je bekijkt het maar.

En plots viel er een last van mijn schouders.

Ik was vrij.

Lieve dames, ik wil jullie één ding meegeven.

Als een partner je begint te vertellen wat je wel en niet mag dragen, waar je wel en niet naartoe mag gaan, met wie je mag afspreken of hoe je eruit moet zien…

RUN!

Run as fast as you can and as far as you can.

Wacht niet tot je jezelf bijna kwijt bent.

Ik was zelfs op een punt gekomen waarop ik bijna mijn kinderen verloor.

Voor het eerst in lange tijd proefde ik opnieuw van iets waar ik zo lang naar verlangd had:

VRIJHEID

Ik genoot ervan met volle teugen.

En toen kreeg ik het idee om iets te schrappen van mijn bucketlist.

Iets groots.

Iets wat uiteindelijk veel meer met mij zou doen dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela 🩷👣

Maar dat… is voor deel 7. 🙏

03/07/2026

MIJN VERHAAL – DEEL 5 💛

Soms lijkt een deur die dichtgaat een mislukking. Tot je jaren later beseft dat ze je net beschermd heeft.

Na de sluiting van de winkel had ik een nieuw plan. Ik zou 'La Bohème – Food & Drinks to Nourish Your Soul' openen.

Maar het leven had andere plannen.

Het meisje dat de vegantaartjes zou maken, haakte onverwacht af. Voor veel mensen zou dat gewoon pech zijn geweest. Voor mij voelde het als een teken dat het niet de juiste weg was.

En toen gebeurde er nog iets...

Toen ik in juli in Moraira was, voelde ik me dagenlang misselijk en ontzettend onrustig. Achteraf besefte ik dat mijn lichaam al lang wist wat mijn hoofd nog niet wilde toegeven: doe het niet!

Met een klein hart blies ik alles af.

Opnieuw stond ik zonder duidelijk plan. Opnieuw moest ik mezelf de vraag stellen: En nu?

In augustus volgde ik een opleiding kinderyoga op een kasteel in het Brusselse.
Ik was Reiki Master, volgde een Dru Yoga-opleiding, gaf kleur- en stijlworkshops. Plots vielen alle puzzelstukjes in elkaar.

En toen kwam die naam zomaar binnen...

🩷 De Dromenvanger 🩷

Een naam die perfect voelde. Een knipoog naar India, naar dromen, naar kinderen en naar mensen helpen opnieuw verbinding te maken met zichzelf.

Mijn yogaopleiding was nog maar net gestart maar toch besloot ik gratis yogalessen te geven in het Beukenpark. Spannend? Absoluut.

Mensen kwamen. Vertelden het verder. En beetje bij beetje groeide niet alleen De Dromenvanger... ook ik groeide.

Op 16 september werd 'De Dromenvanger' officieel geboren. Bewust als bijberoep. Ik wilde nooit meer de constante druk voelen van alles te moeten dragen. Maar om in bijberoep te kunnen starten, had ik een hoofberoep nodig.

Mijn droom? Werken in een bakkerij. De geur van vers brood, de eenvoud... dat leek me heerlijk.

Maar het leven stuurde me opnieuw een andere richting uit.

Via mijn ouders kwam ik terecht bij Deleye te Brugge. Het was niet wat ik wou maar achteraf bekeken was dat misschien wel exact wat ik nodig had.

Ik kwam er terecht in een warm team van wel 40 collega's. Ik kon weer lachen, de clown uithangen en gewoon werknemer zijn. Vier jaar lang mocht ik de verantwoordelijkheid even loslaten.

Daarnaast bouwde ik De Dromenvanger verder uit. Al heel snel gaf ik ook tieneryoga en Dru yoga aan volwassenen, een schot in de roos. 🙏

Ik reisde naar Bali en Thailand om massageopleidingen te volgen. In België volgde ik tal van cursussen, want ik wilde mensen niet zomaar begeleiden... ik wilde er écht goed in worden.

Eindelijk voelde ik dat ik mijn ziel voedde met wat ik het allerliefste deed: mensen rust geven, verwennen en opnieuw laten ademen.

Langzaam groeide ook mijn zelfvertrouwen.

Eveneens de 4 yogaretreats in Moraira waren een groot succes.

Mijn leven werd drukker dan ooit... maar voor het eerst voelde het niet zwaar.

Ik leefde.

Tot het leven opnieuw onverwacht een andere afslag nam.

Eerst kwam Covid.

En dan kreeg ik de diagnose die mijn leven voorgoed zou veranderen.

DIABETES TYPE 1

Wordt vervolgd....