Janus in space

17/06/2026

17/06/2026

Het oude ritme werkt niet meer. Het nieuwe is er nog niet.

Een vermoeidheid kan opduiken, net voor alles gaat stromen.
Je lichaam wil aandacht en opladen, voordat het zich helemaal laat zien.

En dan zijn er die tussenfases waarin je even niet weet waar je staat, of je ooit terug energie gaat krijgen,.. en stel je je allemaal vragen hoe het zou moeten zijn. Ook in je creatieproces kunnen momenten opduiken waarvan je denkt; dit gaat niet vooruit.

En dan kunnen we ook letterlijk alles inhouden, tot we bij die eerste vakantiedag kunnen uitblazen en ziek worden, of onszelf forceren in dingen.

Maar de natuur - jouw natuur werkt zo niet.

Die vraagt niet om te wachten of je tussenfases te beoordelen, maar vraagt aandacht.

En ook als je jezelf die aandacht niet kan geven - aanvaarden dat er fases zijn waarin je 'het even niet meer weet' of 'je doodmoe bent' is part of the process.

Ik geef tot de zomerzonnewende elke ochtend gratis meditatie van 6-6u30 online via zoom. Ze zijn ook opgenomen. Laat gerust weten of je eens een replay wil bekijken. Ik stuur het je heel graag door.

Liefs en euhh de zon is er zondag.
Geef jezelf nog even tijd om op te laden,
en de zon geeft je 10000 x terug. ☀️🤍

Stukje tekst dat ik voorlees komt uit;
Een nieuw gesprek met God, van Neale Donald Walsch

07/06/2026

Er zijn plekken waar de aarde nog spreekt..

Sommige plekken hebben altijd een bijzondere aantrekkingskracht op mij gehad.

Als kind waren het verlaten herenhuizen en oude gebouwen. Later werden het kathedralen, megalieten en plekken die al eeuwen mensen aantrekken.

Misschien was dat ook de reden waarom ik interieurarchitectuur ging studeren.

Ik wilde begrijpen hoe ruimte werkt.

Hoe een plek iets kan oproepen.

Maar doorheen de jaren ontdekte ik dat sommige ervaringen zich niet volledig laten verklaren.

Dat er plekken zijn die je niet alleen bezoekt, maar die je ook iets laten voelen.

Plekken die je vertragen.

Die je opladen.

Die je herinneren.

Vorige zomer stond ik tussen de stenen van Stonehenge.

En op 21 juni trekken we naar Wéris — ook wel het Stonehenge van België genoemd.

Een landschap van megalieten, oude verhalen en een diepe verbondenheid met de aarde.

Tijdens Citrinitas komen we samen rond de zomerzonnewende.

Om te wandelen.

Te voelen.

Te verbinden.

Met de plek.

Met elkaar.

En misschien ook met een deel van jezelf dat al een tijdje op je wacht.

☀️ Citrinitas — Summer Solstice Gathering
📍 Wéris
📅 21 juni ~ 9u - 16u

Meer info via de link in bio of stuur PM

05/06/2026

Wat gebeurt er wanneer we onszelf toestemming geven om te spelen?

Meer dan we vaak denken.

Wanneer er niets bereikt hoeft te worden.

Wanneer er geen juiste manier bestaat.

Wanneer nieuwsgierigheid belangrijker wordt dan controle.

Dan verschijnt er vaak iets wat we onderweg zijn kwijtgeraakt.

Verwondering.

Lichtheid.

Plezier.

Een gevoel van levendigheid.

Afgelopen zaterdag mocht ik tijdens het feest 'Tijdloos' bij Vanessa een Creatiecirkel begeleiden.

Een ruimte waarin we werkten met elementen, verbeelding en de zintuigen als ingang tot verwondering en voelen.

Het raakt het innerlijk kind, dat gewoon ruimte nodig heeft om te zijn.

En zoals Picasso ook wel zei:

"Every child is an artist. The problem is how to remain an artist once we grow up."

🪷 De Creatiecirkel is een maandelijkse zintuiglijke beleving waarin we werken met de vier elementen als ingang tot creëren, spelen, voelen en verbinden.

In bio meer info of stuur me een bericht als je op de hoogte wil blijven. 🌿

03/06/2026

Misschien begint vrijheid niet bij zekerheid, maar bij vertrouwen.

Verandering vraagt niet om iemand anders te worden.
Maar om afscheid te nemen van een versie van jezelf die je ooit beschermd heeft.

De versie die veiligheid zocht in controle.
Die bleef wachten op meer duidelijkheid.

Die eerst zekerheid wilde voordat er bewogen werd.
En misschien was die versie wat je op dat moment nodig had.

Maar er komen momenten waarop iets nieuws zich aandient.

Niet luid.
Eerder een terugkerend gevoel.

Dat op een bepaald moment niet meer te negeren valt.

Een richting die nog niet volledig duidelijk is.

Een deur die open lijkt te staan, ook al zie je nog niet wat erachter ligt.

Misschien is vertrouwen niet het hebben van alle antwoorden.

Misschien is vertrouwen voelen dat het tijd is om verder te bewegen.

Zelfs wanneer het onbekende nog voor je ligt.

En misschien helpt het om af en toe even stil te staan bij alles wat je al hebt doorstaan.

Alle overgangen.

Alle keuzes.

Alle momenten waarvan je ooit dacht dat je ze niet zou aankunnen.

En toch ben je hier.

Niet omdat je alles zeker wist.

Maar omdat je telkens opnieuw een volgende stap zette.

Misschien is dat wat een threshold werkelijk is.

Een moment waarop je niet vecht tegen wie je was.

Maar alle versies van jezelf bedankt.

En verder wandelt.

Met vertrouwen.