04/06/2026
შესვენებაზე სკვერში შევიარე, ირგვლივ ჩვეული ჟრიამულია, თუმცა ჩემი ყურადღება ერთმა წყვილმა მიიქცია, დედ - მამას ერთად გამოუყვანიათ პატარა შვილი ეტლით.
გამიხარდა , ჩვენს რეალობაში ხომ იშვიათობაა ორივე მშობელს ერთდროულად ეცალოს შვილისთვის, ერთად სეირნობდნენ და ატარებდნენ დროს.
შეიქმნა ილუზია, თითქოს ოჯახი ერთადაა, რეალურად კი სამივე სრულიად მარტო იყო - პატარა იჯდა თავისთვის ეტლში და სევდიანი თვალებით უყურებდა სხვების გართობას, ამ დროს კი ორივე მშობელი გაუჩერებლად სქროლავდა ტელეფონებს. ისინი არათუ შვილს, ერთმანეთსაც კი არ ელაპარაკებოდნენ.
რამდენი მშობლისთვისაა ოცნების ტოლფასი უბრალოდ მოიცალოს და შვილი სკვერში გაასეირნოს... ჩვენ კი, როცა ამის შესაძლებლობა გვაქვს, ოქროს წუთებს რაში ვფლანგავთ?!
ბავშვი სამყაროს მშობლის თვალებით შეიცნობს. როცა ბავშვი ხედავს, რომ მშობლის ყურადღება ხშირად ეკრანისკენაა მიმართული, მის ქვეცნობიერში ილექება მესიჯი: "მე არ ვარ საინტერესო", "ეს ნივთი ჩემზე მნიშვნელოვანია".
ასე იბადება ბავშვური მარტოობა, რომელიც ზრდასრულობაში შფოთვებში, დაბალ თვითშეფასებასა და სხვებთან კავშირის დამყარების სირთულეებში ვლინდება.
ტექნოლოგიებმა მოგვცა ილუზია, რომ ყველასთან კავშირზე ვართ, თუმცა რეალურად ყველაზე ახლობელ ადამიანებთანაც გაგვაწყვეტინა კავშირი.
მშობლობა მხოლოდ ფიზიკური გვერდით დგომა არ არის, მშობლობა, პირველ რიგში, ემოციური ჩართულობაა.
ეკრანი ყოველთვის იქნება ჩვენს ცხოვრებაში, აი, ეს პატარა, ეტლში მჯდომი საოცრება კი მეორედ აღარასოდეს იქნება ასეთი პატარა!
მოდით, გადავდოთ ტელეფონები და შევხედოთ მათ თვალებში, სანამ ჯერ კიდევ გვიყურებენ და ჩვენს მზერას ელიან. 🤍
#თამარჭანტურია
#ოჯახი #მშობლობა #ემოციურიკავშირი #ბავშვისფსიქოლოგია #გაცნობიერებულიცხოვრება
