27/06/2026
Mε αφορμή την είδηση του θανάτου του Victor Yalom, γιος του Irvin D. Yalom.
Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 2026 σε ηλικία 66 ετών και από χθες που έγινε γνωστό, αναφέρεται ότι ο θάνατός του οφειλόταν σε αυτοκτονία.
Η είδηση θα ΕΠΡΕΠΕ να είναι μέχρι εκεί. ΤΕΛΕΙΑ
Κι όμως με τι ταχύτητα άρχισε ξανά το γνωστό πανηγύρι των βεβαιοτήτων, δε λέγεται.
Οτι οφείλεται στους γονείς
Οτι δε βοήθησε τον εαυτό του
Οτι ζούσε στη σκιά του πατέρα του
Οτι "τόσο επιτυχημένος που αυτοκτόνησε;;;;"
Ότι είχε διαγνωσθεί με ανίατη νόσο
Ότι "η μεγάλη αυτοανάλυση περιπλέκει τα πραγματα"
Οτι αυτοί που αυτοκτονούν περιφρονούν το δώρο του Θεού
Το ίδιο κάνουν και γενικότερα. Κρίνουν επί παντός επιστητού. Διαβάζουν 2 βιβλία και νομίζουν ότι έμαθαν ψυχολογία.
Κρίνουν γονείς, θεραπευτές, ασθενείς, αυτόχειρες, πένθη, τραύματα και ζωές ολόκληρες με την ευκολία ενός σχολίου στο διαδίκτυο.
Νομίζουν ότι το να λάβουν ουσιαστική βοήθεια είναι κάτι απλό.
Πόσοι είναι αυτοί που ξεκινούν συνεδρίες και σταματάνε στην πρώτη ή στην πέμπτη συνεδρία γιατί "δεν έβλεπαν βελτίωση" ή "δεν τους ταίριαξε ο θεραπευτής".
Πόσοι είναι έτοιμοι να εξιδανικεύσουν ή να απαξιώσουν ψυχιάτρους και ψυχολόγους με το παραμικρό;
Πόσο είναι έτοιμοι να καταλάβουν ότι ναι μεν ξέρουμε περισσότερα για εγκέφαλο και ψυχισμό στις μέρες μας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ακόμα ξέρουμε πολλά, ούτε μπορούν οι ειδικοί να εγγυηθούν την εξάλειψη κάθε πόνου και μάλιστα γρήγορα;
Πόσοι είναι έτοιμοι να καταλάβουν ότι ναι μεν ο θεραπευτής έχει εκπαίδευση και εφόδια, αλλά μπορεί να έχει κι αυτος τις δικές του αδυναμίες από τις οποίες δεν προστατεύεται αυτόματα και οπωσδήποτε;
Πόσοι αντιλαμβάνονται ότι οι θεραπευτές σηκώνουν συχνά το διπλό βάρος να φαίνονται οπωσδήποτε υγιείς και λειτουργικοί;
Πόσοι αντιλαμβάνονται την ενέργεια και τη συγκρότηση που χρειάζονται οι ειδικοί της ψυχικής υγείας για να ανταπεξέρχονται επί χρόνια στις απαιτήσεις της δουλειάς αυτής;
Ένα "τι ακούτε κι εσείς" και χαίρετε.
Η κόπωση του θεραπευτή είναι πραγματικό φαινόμενο. Οι θεραπευτές δεν είναι ούτε αψεγάδιαστοι, ούτε ρομπότ, ούτε μάγοι, όσο και αν κάποιοι θέλουν να παρουσιάζονται έτσι. Οι θεραπευτές χρειάζονται και αυτοί ξεκούραση και ανάσες για να συνεχίσουν να προσπαθούν να βοηθάνε.
Η αυτοκτονία είναι από τα πιο σύνθετα και πολυπαραγοντικά φαινόμενα που καλείται να μελετήσει η ψυχιατρική και η ψυχολογία και δεν πρέπει να ερμηνεύεται βιαστικά. Ας είμαστε φειδωλοί.
Στη λήψη βλέπουμε τα έργα του Ισπανού γλύπτη Χουάν Μουνιόθ (Juan Muñoz), τα οποία έχουν τοποθετηθεί στους εξωτερικούς χώρους του Μουσείου Πράδο (Museo del Prado)και αντιπροσωπεύουν τη μάχη μεταξύ ισορροπίας, πτώσης και κίνησης. Τα γλυπτά του συχνά μοιάζουν παγιδευμένα σε μια παράξενη ή άβολη στάση, σαν να χάνουν τον έλεγχο όπως άλλωστε πολύ από εμάς που βιαζόμαστε να κρίνουμε και να νιώσουμε έστω και για λίγο... αυθεντίες στις ζωές των άλλων.