15/06/2026
**Όταν τα βάρη αρχίζουν να επιστρέφουν εκεί που ανήκουν...**
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που καταλαβαίνεις ότι κάτι βαθύ έχει αλλάξει μέσα σου.
Όχι γιατί εξαφανίστηκαν οι δυσκολίες.
Όχι γιατί ξαφνικά όλα έγιναν εύκολα.
Αλλά γιατί εσύ δεν είσαι πλέον ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν όταν ξεκίνησες.
Την Κυριακή ολοκλήρωσα την εκπαίδευσή μου στην Ατομική και Ομαδική Συστημική Αναπαράσταση, η σκέψη μου δεν πήγε στις ώρες των μαθημάτων, ούτε στις ασκήσεις, ούτε καν στη στιγμή της αποφοίτησης.
Πήγε στον άνθρωπο που ήμουν όταν πρωτομπήκα σε αυτή τη διαδρομή.
Σε έναν άνθρωπο που κουβαλούσε βάρη.
Οικονομικά.
Αγωνίες.
Φόβους.
Ευθύνες.
Βάρη που πολλές φορές δεν ήξερε καν από πού ξεκινούσαν και σε ποιον πραγματικά ανήκαν.
Η Συστημική Αναπαράσταση με βοήθησε να δω κάτι που μέχρι τότε δεν μπορούσα να δω.
Ότι πολλές φορές κουβαλάμε στις πλάτες μας περισσότερα από τη δική μας ιστορία.
Κουβαλάμε ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
Κουβαλάμε φόβους που δεν γεννήθηκαν μέσα μας.
Κουβαλάμε αγωνίες, ενοχές και βάρη που πέρασαν από γενιά σε γενιά σαν μια σιωπηλή σκυτάλη.
Και κάποια στιγμή πιστεύουμε πως όλα αυτά είμαστε εμείς.
Μέσα από αυτή τη βαθιά διαδικασία άρχισα να αναγνωρίζω όσα δεν μου ανήκαν.
Να τα κοιτάζω με σεβασμό.
Να τα τιμώ.
Και σιγά-σιγά να τα αφήνω να επιστρέψουν εκεί από όπου προήλθαν.
Με αγάπη.
Χωρίς θυμό.
Χωρίς κατηγορία.
Με ευγνωμοσύνη.
Γιατί οι γονείς μας μάς δίνουν πάντοτε ό,τι μπορούν να δώσουν.
Και πολλές φορές η μεγαλύτερη πράξη αγάπης είναι να πάρουμε τη ζωή που μας έδωσαν και να την τιμήσουμε ζώντας τη δική μας πορεία.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι υπήρξαν περίοδοι που δυσκολευόμουν ακόμη και να ανταποκριθώ οικονομικά στην εκπαίδευση.
Υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα αν θα μπορέσω να συνεχίσω.
Αν θα είμαι παρών στο επόμενο μάθημα.
Αν θα τα καταφέρω.
Κι όμως, κάτι με κρατούσε πάντα συνδεδεμένο με αυτόν τον δρόμο.
Σαν να ήξερε η ψυχή μου ότι εκεί υπήρχε κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια εκπαίδευση.
Υπήρχε θεραπεία.
Υπήρχε κατανόηση.
Υπήρχε επιστροφή στον εαυτό.
Και σε αυτό το ταξίδι δεν περπάτησα μόνος.
Θέλω να εκφράσω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου στον δάσκαλό μου, τον Γεράσιμο Δεστούνη.
Για τη γνώση.
Για την παρουσία.
Για τη σταθερότητα.
Για τον χώρο που δημιούργησε ώστε τόσοι άνθρωποι να μπορέσουμε να συναντήσουμε τον εαυτό μας με ασφάλεια και αλήθεια.
Υπάρχουν δάσκαλοι που σου μαθαίνουν μια μέθοδο.
Και υπάρχουν δάσκαλοι που σε βοηθούν να θυμηθείς ποιος είσαι.
Ευχαριστώ επίσης κάθε συμμαθήτρια και κάθε συμμαθητή μου.
Δεν ήσασταν απλώς άνθρωποι που παρακολουθούσαν το ίδιο σεμινάριο.
Ήσασταν συνοδοιπόροι.
Καθρέφτες.
Μάρτυρες.
Υποστηρικτές.
Μέσα από τις ιστορίες σας, τις δυσκολίες σας, τις συγκινήσεις σας και το θάρρος σας να εκτεθείτε, έμαθα ξανά τι σημαίνει ανθρώπινη σύνδεση.
Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, αισθάνομαι βαθιά συγκίνηση.
Όχι επειδή ολοκλήρωσα μια εκπαίδευση.
Αλλά επειδή μέσα από αυτήν κατάφερα να αφήσω κάτω μερικά από τα βάρη που κουβαλούσα για χρόνια.
Και όταν αφήνεις κάτω ένα βάρος, δεν ελαφραίνει μόνο το σώμα.
Ανοίγει η καρδιά.
Ανοίγει η ψυχή.
Ανοίγει χώρος για τη ζωή.
Σήμερα αισθάνομαι ευλογημένος.
Για τον δρόμο.
Για τους ανθρώπους.
Για τις δυσκολίες που έγιναν δάσκαλοι.
Για τα βάρη που έγιναν σοφία.
Για τις συναντήσεις που έγιναν οικογένεια ψυχής.
Και πάνω απ' όλα, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη.
Για τη Συστημική Αναπαράσταση.
Για τον δάσκαλό μου.
Για την ομάδα.
Για τη ζωή.
Γιατί κάποιες φορές η ζωή δεν μας δίνει αυτό που θέλουμε.
Μας οδηγεί εκεί όπου χρειάζεται να βρεθούμε.
Και σήμερα μπορώ να πω με όλη μου την καρδιά ότι αυτό το ταξίδι ήταν ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έχω λάβει.
Ευχαριστώ.
Ιωάννης Ιάσων
