13/05/2026
Δύο κορίτσια, 17 χρονών.
Δύο παιδιά.
Το ένα δεν είναι πια στη ζωή.
Το άλλο σοβαρά τραυματισμένο.
Και κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τόσο τραγικό, βιαζόμαστε να αποδώσουμε ευθύνες.
Οι γονείς. Το σχολείο. Το internet. Η κοινωνία. Το σύστημα. Οι νέοι σήμερα.
Μα ίσως, πριν αρχίσουμε να δείχνουμε παντού γύρω μας, χρειάζεται να σταθούμε για λίγο μπροστά στον καθρέφτη...
Να δούμε τί κόσμο χτίσαμε για τα παιδιά μας.
Έναν κόσμο όπου τα παιδιά βομβαρδίζονται καθημερινά από πρότυπα που δείχνουν πως αξία έχει να είσαι όμορφος, δυνατός, πλούσιος και επιτυχημένος.
Έναν κόσμο που τα μαθαίνει να φαίνονται δυνατά, αλλά όχι να ζητούν βοήθεια, γιατί το μήνυμα που περνά είναι πως κάθε ευαλωτότητα μοιάζει με αδυναμία ή ακόμη και αποτυχία.
Και κάπως έτσι, πολλά παιδιά μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι είναι ανεπαρκή, λίγα ή και αόρατα.
Ότι πρέπει διαρκώς να συγκρίνονται, να αποδεικνύουν την αξία τους, μια αξία που συχνά συνδέεται μόνο με επιτυχίες, επιδόσεις και διακρίσεις, με αποτέλεσμα να κρύβουν τις δυσκολίες και τον πόνο τους πίσω από μια «καλή εικόνα».
Και κυνηγώντας την αποδοχή, χάνουν σιγά σιγά τον εαυτό τους.
Και παρότι έχουν φωνή, δεν αισθάνονται ότι τα ακούμε πραγματικά.
Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε τέτοιες τραγωδίες.
Και κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τον πόνο που κουβαλούσαν αυτά τα δύο κορίτσια.
Αλλά, όταν παιδιά 17 ετών φτάνουν στο σημείο να μην αντέχουν τη ζωή, τότε κάτι μέσα στην κοινωνία μας ζητά επειγόντως φροντίδα, αγάπη, ευθύνη, ουσιαστική παρουσία χωρίς κριτική και περισσότερη ανθρώπινη σύνδεση…
