ΑρΧή

10/08/2026

Και τότε θυμήθηκα ακόμη μία εικόνα.

Μια εικόνα που, ίσως, κάποτε θα θαύμαζα και θα ζήλευα σιωπηλά, αλλά που κάπως τα μάτια και η μνήμη μου είχαν μάθει να προσπερνούν.

Έναν άντρα φορτωμένο με τσάντες και βαλίτσες, ενώ η σύντροφός του, ελεύθερη από βάρος, φωτογράφιζε το τοπίο.

Κάτι σε αυτή την εικόνα μού φάνηκε τόσο φυσικό.
Είχε μέσα της φροντίδα, αγάπη και, στα δικά μου μάτια, τίποτα λιγότερο αρρενωπό.

Και γύρισα νοερά σε εμένα.

Αν ήμουν εγώ εκεί, μάλλον η εικόνα θα ήταν ανάποδα.

Εγώ φορτωμένη.

Για χρόνια πίστευα ότι αυτό είναι αγάπη. Ότι αγαπώ σημαίνει ελαφραίνω τον άλλον από κάθε βάρος.
Και πράγματι αγαπώ.

Μόνο που σήμερα καταλαβαίνω ότι δεν φορτωνόμουν μόνο επειδή αγαπούσα.

Φορτωνόμουν γιατί δεν είχα μάθει να αφήνω.

Κι όταν δεν έχεις μάθει να αφήνεις βάρη, κάπως συνεχίζεις να βρίσκεις καινούργια για να κουβαλήσεις.

Θαυμάζω τις γυναίκες που μπορούν να αφήσουν την τσάντα τους στα χέρια του συντρόφου τους χωρίς ενοχή. Ακόμη περισσότερο εκείνες που ίσως δεν είχαν τέτοιες εικόνες μεγαλώνοντας, αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν σχέσεις όπου η φροντίδα και το «ξελάφρωμα» χωρούν και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Όπου ένας άντρας μπορεί να κρατήσει την τσάντα της γυναίκας που αγαπά χωρίς να χάνει τίποτα από την αρρενωπότητά του.

Κι εκείνη μπορεί να του την αφήσει,
χωρίς να νιώθει ότι χάνει κάτι από τη δύναμή της.

Ίσως τελικά δεν είναι μόνο να μάθουμε να μη σηκώνουμε τα βάρη των άλλων.

Είναι να μάθουμε ότι μπορούμε, κάποιες φορές, να αφήσουμε και τα δικά μας σε κάποιον που θέλει να τα κρατήσει. Θα το επαναλαμβάνω !!

01/08/2026

Τι θα γινόταν εάν λέγαμε την αλήθεια στις γυναίκες για τη γέννα;

Θα έπρεπε να τους πούμε πως οι συσπάσεις μοιάζουν πιο πολύ με «κύματα» ή με ένα είδος αναταραχής,μια έντονη «αίσθηση».

Πως το πιο πιθανό είναι να συνταράξουν όλο σου το είναι και θα σε αφήσουν να παρακαλάς για απελευθέρωση καθώς θα κρατιέσαι δυνατά από την άκρη της μπανιέρας σου ή τα νοσοκομειακά σεντόνια.

Πως οι ασκήσεις αναπνοής και η λίστα χαλαρωτικών τραγουδιών που είχες φτιάξει θα μείνουν στα αζήτητα καθώς θα ιδρώνεις και θα λαχανιάζεις και θα βρίζεις και θα κινείσαι μέσα σε όλο αυτό.

Πως θα την «ακούσεις» τόσο πολύ..Θα κάνεις εμετό με τόση αγριότητα και παράλληλα θα ταξιδέψεις μέσα σου σε μέρη που δεν ήξερες καν ότι υπήρχαν.Θα νιώθεις πως επιπλέεις πάνω από το κορμί σου..
Το ίδιο σου το κορμί που ταυτόχρονα με μια πρωτόγνωρη ένταση θα σε κρατάει μέσα του φυλακισμένη

Και μέσα σε αυτή την πρωτόγνωρη για σένα ένταση,μέσα στον ιδρώτα και το βρίσιμο..μέσα σε όλο αυτό το κούνημα και το ατελείωτο λαχάνιασμα..Μέσα στον εμετό και στις ατέλειωτες ώρες των συσπάσεων που σε έχουν φτάσει σε σημείο κατάρρευσης… εκεί μέσα θα βρεις τη δύναμή σου
Μια ανθεκτικότητα που δεν ήξερες ότι είχες
Θα βρεις όλο το σθένος που χρειάζεσαι για το ταξίδι της μητρότητας που ακολουθεί
Μέσα σε όλη αυτή την ανθρώπινη ακαταστασία θα ανακαλύψεις το Άγιο
Μια πύλη που οδηγεί στο θεϊκό
Ικανή να δημιουργήσει απερίγραπτα θαύματα
Ένα δοχείο ιερής ζωής
Τι θα γινόταν εάν λέγαμε την αλήθεια στις γυναίκες για τη γεννά;
Θα έπρεπε να τους πούμε ότι είναι ικανές για τα πάντα
Άξιες να τους φέρονται σαν θεές
Φτιαγμένες για να περπατούν μέσα από φωτιές
Έτοιμες να δαμάσουν παλιρροϊκά κύματα
Έτοιμες να βουτήξουν στον κάτω κόσμο και να επιστρέψουν πίσω ζωντανές
Όχι άθικτες
Όχι ίδιες
Αλλά γεμάτες
Και με τις πληγές τους επουλωμένες
Έτοιμες να κατακτήσουν τον κόσμο

Εάν λέγαμε στις γυναίκες την αλήθεια για τη γέννα θα έπρεπε να παραδεχθούμε ότι τους είπαμε ψέμματα για όλα τα υπόλοιπα
Και ότι είναι πιο δυνατές
Πιο ασταμάτητες
Πιο ικανές
Πιο όμορφες από οτιδήποτε άλλο
Τι θα γινόταν εάν λέγαμε την αλήθεια για τη γεννά;

Θα γκρεμίζαμε ολόκληρο τον κόσμο.

Πηγή: Spirit Y Sol
Ελεύθερη Μετάφραση: Τρίκαλα:εθελοντική ομάδα υποστηρίξης μητρικού θηλασμού και μητρότητας Τρίκαλα: ομάδα εθελοντών υποστήριξης θηλασμού και μητρότητας

26/05/2026

Κάποιες ζωές μάς θυμίζουν πως ο άνθρωπος μπορεί να κρατά ταυτόχρονα μέσα του δύο αντίθετους κόσμους: την αγάπη και τον φόβο, τη γέννηση και την απώλεια, τη ζωή και τη σκιά του τέλους. Κάποιες ζωές μάς θυμίζουν πως η αγάπη και η απώλεια περπατούν συχνά μαζί. Πως ο άνθρωπος μπορεί να κοιτά τον φόβο κατάματα και παρ’ όλα αυτά να επιλέγει την τρυφερότητα, την παρουσία, την αγάπη.
Ο θάνατος δεν γίνεται πάντα απέναντι στη ζωή. Πολλές φορές περπατούν μαζί. Κι όμως, ακόμα και τότε, ο άνθρωπος συνεχίζει να αγαπά, να ελπίζει, να κρατιέται από μικρές καθημερινές στιγμές σαν να χωρά μέσα τους ολόκληρη η αιωνιότητα.
Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, ο φόβος αλλάζει μορφή. Δεν αφορά πια μόνο εσένα. Γίνεται αγωνία για τον χρόνο, για όσα θέλεις να προλάβεις να δώσεις, να πεις, να αφήσεις πίσω. Για τα γενέθλια που θέλεις να ζήσεις, τις αγκαλιές που δεν θέλεις να λείψουν, τις μικρές καθημερινές στιγμές που ξαφνικά αποκτούν τεράστια σημασία.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι βαθιά ανθρώπινο: η ζωή δεν μετριέται μόνο στα χρόνια. Μετριέται στο αποτύπωμα της αγάπης. Στο πώς κοιτάζεις το παιδί σου όταν κοιμάται. Στο χέρι που ακουμπά πάνω σου χωρίς να ξέρει ότι σε σώζει. Στην ανάγκη να μείνεις λίγο ακόμα κοντά σε εκείνους που αγαπάς.
Η ψυχική δύναμη δεν είναι η απουσία φόβου.
Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να συνεχίζει να αγαπά βαθιά, ακόμα κι όταν γνωρίζει πόσο εύθραυστα είναι όλα.
Γιατί ίσως τελικά αυτό να νικά τον θάνατο: η αγάπη που μένει μέσα στους ανθρώπους μας, ακόμη κι όταν εμείς δεν είμαστε πια εδώ, ο τρόπος που αγαπήσαμε.
Με την ευχή ένα φως να συνοδεύει όσ@ φεύγουν και οσ@ μένουν ❤️‍🩹🪶🌹
Πηγή : Aenima

15/05/2026

"Κανείς δεν αυτοκτονεί από ευτυχία, από θέση ψυχικής ευρωστίας. Ο αυτόχειρας πάντα υποκύπτει στην αβάσταχτη απόγνωση της βαριάς κλινικής κατάθλιψης.
Οι έφηβοι, με τις αισθηματικές διακυμάνσεις τους, τις πιέσεις που υπομένουν, τη συχνή απομόνωση, το άγχος για το παρόν και το μέλλον, είναι ιδιαιτέρως ευάλωτοι στην κατάθλιψη - και γι’ αυτό πρέπει να τους αφουγκραζόμαστε, να τους περιβάλλουμε με τρυφερότητα.
Όμως κάθε φορά που μια αυτοκτονία γίνεται δημόσια τραγωδία, η γενεσιουργία της - η ψυχική αρρώστια - παραγκωνίζεται, σχεδόν σαν να προσβάλλει τον αυτόχειρα.
Πρέπει να μαθαίνουμε για την ψυχική υγεία και τα ψυχικά νοσήματα εγκαίρως, στο σχολείο. Το στίγμα στην Ελλάδα παραμένει ασυγχώρητα βαρύ - και καταστροφικό. Το ξέρω γιατί αποτελώ κομμάτι ενός ισχνού δημόσιου διαλόγου για ζητήματα ψυχικής νόσου, και γιατί κάθε μέρα συνομιλώ με ανθρώπους που βασανίζονται όχι μόνο απ’ την αρρώστια, αλλά κι απ’ τη σιωπή που τη βαραίνει.
Τα κορίτσια υπέφεραν ανείπωτα - κι η βοήθεια που έπρεπε να λάβουν, στην Ελλάδα του «Όλα στο μυαλό σου είναι» δεν ήρθε ποτέ."
@Αύγουστος Κορτώ

15/05/2026

Από Gestalt Foundation:

«Δράσεις στην πόλη»

Πρόγραμμα Κοινωνικής Ευαισθητοποίησης και Ενημέρωσης

Στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ψυχοθεραπείας Gestalt με θέμα «Φύλο και Σεξουαλικότητα σήμερα», που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2026 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η Ελληνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Gestalt (HAGT) συνεχίζει τον δημόσιο διάλογο μέσα από το πρόγραμμα «Δράσεις στην πόλη».

Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζουμε στις «Δράσεις στην πόλη» το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο μιας ξεχωριστής συνάντησης Κινηματογράφου και Ψυχοθεραπείας, αφιερωμένης στο φύλο, τη σεξουαλικότητα και τη δύναμη της κινηματογραφικής εμπειρίας να μας αγγίζει, να μας μετακινεί και να μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας και στους άλλους.

Αφορμή της συνάντησης αποτελεί η αποκλειστική προβολή της πολυβραβευμένης ταινίας Joyland (2022), του Πακιστανού σκηνοθέτη Saim Sadiq. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου απέσπασε το βραβείο Jury Prize στο τμήμα Un Certain Regard και το Q***r Palm, ενώ αποτέλεσε την πρώτη πακιστανική ταινία που συμπεριλήφθηκε στη shortlist των Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας.

Το Joyland γνώρισε διεθνή αναγνώριση για την ευαισθησία, την αισθητική του δύναμη και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ζητήματα φύλου, επιθυμίας, κοινωνικών ρόλων, κοινωνικής καταπίεσης και προσωπικής ελευθερίας. Η ταινία ακολουθεί τη ζωή μιας οικογένειας στο σύγχρονο Λαχόρη και εστιάζει στη σχέση ενός νεαρού άνδρα με μια τρανς χορεύτρια, φωτίζοντας με τρυφερότητα και τόλμη ζητήματα ταυτότητας φύλου, σεξουαλικότητας, κοινωνικών προσδοκιών, οικογενειακών ρόλων και αυτοδιάθεσης μέσα σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία.

📍 Σάββατο 16 Μαΐου 2026 | 15:00

📍 Ολύμπιον – Αίθουσα «Π. Ζάννα»

Την προβολή και τη συζήτηση θα συντονίσει η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Gestalt & Cinematherapist κ. Μαρία Μαυρίδου, η οποία θα συνδέσει τη βιωματική εμπειρία της ταινίας με τις βασικές αρχές της Ψυχοθεραπείας Gestalt και της Κινηματογραφοθεραπείας, δημιουργώντας έναν ανοιχτό χώρο συνάντησης, επίγνωσης και διαλόγου γύρω από την ταυτότητα, τη διαφορετικότητα, την επιθυμία, την επαφή και την ανθρώπινη αυθεντικότητα.

Η Κινηματογραφοθεραπεία (Cinematherapy) αποτελεί ένα σύγχρονο και διαρκώς αναπτυσσόμενο πεδίο που γεννήθηκε από τη συνάντηση του Κινηματογράφου με την Ψυχοθεραπεία. Βασίζεται στη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας να ενεργοποιεί συναισθήματα, μνήμες, προσωπικές ταυτίσεις και εσωτερικούς διαλόγους. Μέσα από τον μηχανισμό της προβολής, κάθε θεατής ανασύρει από το κινηματογραφικό «φόντο» τις δικές του εμπειρίες, επιθυμίες και συγκρούσεις, προβάλλοντας σκέψεις και συναισθήματα πάνω στους ήρωες της ταινίας, είτε ταυτίζεται μαζί τους είτε όχι.

Στην προσέγγιση της Ψυχοθεραπείας Gestalt, η κινηματογραφική εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ζωντανό πεδίο επίγνωσης: όσα μια ταινία «κινεί», «συν-κινεί», «ανα-κινεί» και «μετα-κινεί» μέσα μας… εικόνες, συναισθήματα, σωματικές αντιδράσεις, μνήμες και ερωτήματα… αποκτούν χώρο, φωνή και νόημα μέσα από τη συλλογική επεξεργασία και τον διάλογο που ακολουθεί την προβολή.

Μετά το τέλος της προβολής, ο λόγος θα δοθεί στο κοινό για μια ανοιχτή συζήτηση και μοίρασμα σκέψεων, συναισθημάτων και προσωπικών συνειρμών που γεννήθηκαν μέσα από την ταινία, με τη φροντίδα και την καθοδήγηση της κ. Μαυρίδου.

Ελάτε να μιλήσουμε για τις «μορφές» που θα αναδυθούν από τους ήρωες και τις ηρωίδες της ταινίας αλλά και να τους ακούσουμε να «μιλούν» για εμάς.

🎟️ Ειδική τιμή εισιτηρίου: 5€
Διάθεση εισιτηρίων μέσω more.com και στα ταμεία του Ολύμπιον.
https://www.more.com/.../cinema/eidiki-proboli-hagt-joyland/

Για να γίνεις «Φίλος της HAGT» και να μη χάνεις καμιά από τις επόμενες δράσεις μας, άφησε τα στοιχεία επικοινωνίας σου στο κάτω μέρος της αρχικής σελίδας, εδώ: www.hagt.gr

Θα σας περιμένουμε με χαρά!

https://gestaltconferences.gr/gestalt2026/
Gestalt therapy by Gestalt Foundation

14/05/2026

«Μην πολεμάς τη συννεφιά σου»
π. Λίβυος

14/05/2026

Ο Winnicott συναντά την «τέλεια» μητέρα για να οδηγήσει το παιδί να συναντήσει την αρκετά καλή μητέρα !

"Κάτι διαφορετικό για την γιορτή της μητέρας 😃

Ο Donald Winnicott, παιδίατρος και ψυχαναλυτής που συνέβαλε καθοριστικά στην κατανόηση του ασφαλούς δεσμού μας τονίζει κατι που ίσως ξεχνάμε καμιά φορά:

Δεν χρειάζεται ένα παιδί μια «τέλεια» μητέρα.

Χρειάζεται μια «αρκετά καλή μητέρα».

Μια μητέρα αληθινή, με αγωνίες, αμφιβολίες και αγάπη.

Χρόνια πολλά! Και καλή δύναμη ❤️

————————
Εικόνα από το βιβλίο μου «Μαμά, Μπαμπά μ‘ακούτε;»"
Positive Parents

13/05/2026

"Με έχει συγκλονίσει το τραγικό γεγονός των δύο 17χρονων κοριτσιών που έπεσαν από την ταράτσα, επιχειρώντας να βάλουν τέλος στη ζωή τους.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές.
Γιατί δεν υπάρχει πιο βαρύς πόνος από την απώλεια ενός παιδιού.
Δεν υπάρχει πιο άδικος θάνατος.
Δεν υπάρχει πιο σκληρή σιωπή από εκείνη που μένει πίσω, όταν ένα παιδί έχει φύγει χωρίς να έχουμε προλάβει να ακούσουμε πόσο πονούσε.

Μπροστά σε τέτοια γεγονότα, όλοι αναζητούμε ένα «γιατί».
Ένα σημείο να κρατηθούμε.
Μια εξήγηση που να κάνει το αδιανόητο λίγο πιο κατανοητό.

Όμως δεν είναι σωστό να αναπαράγονται αποχαιρετιστήρια σημειώματα παιδιών που έφτασαν στην αυτοκτονία ή στην απόπειρα αυτοκτονίας. Όχι από περιέργεια, όχι από συγκίνηση, όχι για να «καταλάβουμε καλύτερα».

Από σεβασμό στα παιδιά.
Από σεβασμό στις οικογένειές τους.
Και από ευθύνη απέναντι σε άλλους ευάλωτους εφήβους που μπορεί να διαβάζουν.

Η ουσία δεν βρίσκεται στη δραματική αναπαραγωγή των τελευταίων λέξεων. Βρίσκεται στο μήνυμα που οφείλουμε όλοι να ακούσουμε.

Το σημείωμα δεν μιλά για μια αποτυχημένη εξέταση. Μιλά για ένα παιδί που είχε χάσει την πίστη ότι υπάρχει μέλλον.

Και αυτό πρέπει να μας σταματήσει όλους.

Γιατί ένα παιδί μπορεί να πονά βαθιά και να συνεχίζει να φαίνεται «κανονικό». Να πηγαίνει σχολείο. Να πηγαίνει φροντιστήριο. Να απαντά στα μηνύματα. Να χαμογελά περιστασιακά. Να κάνει σχέδια για την επόμενη μέρα, ενώ μέσα του δεν πιστεύει πια ότι αυτή η επόμενη μέρα έχει νόημα.

Αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουμε.

Η απελπισία ενός εφήβου δεν κάνει πάντα θόρυβο.
Μερικές φορές κρύβεται πίσω από σιωπή.
Πίσω από κούραση.
Πίσω από απόσυρση.
Πίσω από μια φράση που προσπερνάμε: «δεν αντέχω άλλο», «δεν έχει νόημα», «δεν με νοιάζει τίποτα», «θα ήταν καλύτερα να μην υπάρχω».

Αυτές οι φράσεις δεν είναι εφηβική υπερβολή μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είναι φωνές κινδύνου. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί μπορεί να μας ζητά βοήθεια, ακόμη κι όταν δεν ξέρει πώς να τη ζητήσει.

Οι γονείς δεν χρειάζεται να είναι τέλειοι. Κανείς δεν είναι.
Χρειάζεται όμως να είναι παρόντες. Να ακούν χωρίς να βιάζονται να διορθώσουν. Να αντέχουν να ακούσουν το δύσκολο. Να μη μικραίνουν τον πόνο του παιδιού με φράσεις όπως «όλοι περάσαμε δύσκολα», «μην κάνεις έτσι», «θα σου περάσει».

Το σχολείο δεν μπορεί να είναι μόνο χώρος εξετάσεων, βαθμών και επίδοσης. Πρέπει να είναι χώρος όπου ένας έφηβος μπορεί να γίνει αντιληπτός όταν αλλάζει, όταν σιωπά, όταν αποσύρεται, όταν καταρρέει αθόρυβα.

Και εμείς οι παιδίατροι πρέπει να θυμόμαστε ότι η ψυχική υγεία του παιδιού και του εφήβου είναι μέρος της παιδιατρικής φροντίδας. Δεν αρκεί να ρωτάμε μόνο για πυρετό, εμβόλια, ανάπτυξη και εξετάσεις. Πρέπει να ρωτάμε και για τη διάθεση, τον ύπνο, το άγχος, τη μοναξιά, το bullying, την πίεση, την απελπισία.

Να ρωτάμε ευθέως, ανθρώπινα, χωρίς φόβο:

«Πώς είσαι πραγματικά;»
«Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο;»
«Έχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις κακό στον εαυτό σου;»

Η ερώτηση δεν βάζει ιδέες.
Η σιωπή είναι που αφήνει το παιδί μόνο του με τις ιδέες του.

Η πρόληψη δεν αρχίζει μετά την τραγωδία. Αρχίζει πριν. Όταν το παιδί αλλάζει. Όταν αποσύρεται. Όταν χάνει τη χαρά του. Όταν μιλά για αδιέξοδο. Όταν μοιάζει να έχει χάσει την πίστη ότι υπάρχει μέλλον.

Ας μη μείνουμε μόνο στη φρίκη της είδησης.
Ας μείνουμε στην ευθύνη που αφήνει πίσω της.

Να ακούμε νωρίτερα.
Να ρωτάμε πιο άμεσα.
Να παίρνουμε στα σοβαρά τον πόνο των παιδιών.
Να μη θεωρούμε ποτέ την απελπισία ενός εφήβου «υπερβολή».

Και πάνω απ’ όλα, να θυμίζουμε στα παιδιά μας, ξανά και ξανά, ότι καμία εξέταση, καμία αποτυχία, καμία απόρριψη και καμία δύσκολη περίοδος δεν αξίζει όσο η ζωή τους.

Σε άμεσο κίνδυνο καλούμε 112 ή 166.
Για αυτοκτονικό ιδεασμό ή κρίση υπάρχει η 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018."
@Κώστας Νταλούκας

(Μέσω Στέλιος Παπαβέντσης)
Σκίτσο: Missy Merida

02/05/2026

Ένα μικρό, ζεστό αντίο για μια ανοιξιάτικη–καλοκαιρινή παύση 🌿☀️

Ο κύκλος της δουλειάς μας, κάνει μια απαλή στάση, για ξεκούραση, ανανέωση και επανασύνδεση.
Η φροντίδα όμως δεν σταματά — απλώς αλλάζει ρυθμό. Είναι στις μικρές στιγμές, στην ανάσα που παίρνεις συνειδητά, στο «είμαι εδώ για μένα», στις σχέσεις που σε στηρίζουν.

Σου εύχομαι αυτό το διάστημα να σου προσφέρει χώρο, φως και τρυφερότητα. Να θυμάσαι πως, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν πιο αργά, η φροντίδα συνεχίζει να υπάρχει — μέσα σου και γύρω σου.
🌱 🌸

28/04/2026

Οι άνθρωποι θεραπεύονται σε μέρη όπου νιώθουν ασφάλεια. Σε μέρη όπου αισθάνονται ότι τους βλέπουν, ότι τους ακούν, ότι τους καταλαβαίνουν. Θεραπεύονται σε μέρη όπου η κριτική είναι απούσα, και η «αγκαλιά» είναι ανοιχτή με φροντίδα και συμπόνια.
Οι άνθρωποι θεραπεύονται εκεί όπου το φώς καλύπτει το σκοτάδι. Εκεί όπου η αγάπη είναι άφθονη.
Εκεί συμβαίνει η θεραπεία...

Πηγή: @Ψυχής Χώρος - Ψυχοθεραπεία
Τερψιχόρη Σαββαϊδου