12/08/2026
Οι πραγματικοί ψυχοθεραπευτές δεν συμπεριφέρονται σαν ψυχοθεραπευτές στο διαδίκτυο. Η ψυχοθεραπεία πραγματοποιείται μέσα σε μια επαγγελματική σχέση και όχι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας που ασκούν υπεύθυνα το επάγγελμά τους δεν απαντούν σε αγνώστους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σαν να ήταν ασθενείς ή θεραπευόμενοι τους. Είμαστε ψυχοθεραπευτές στα γραφεία μας, μέσα στο πλαίσιο μιας επαγγελματικής θεραπευτικής σχέσης. Εκεί πραγματοποιείται η ψυχοθεραπεία.
Αποφύγετε όποιον σας απαντά «σαν ψυχοθεραπευτής» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι δεν κατανοεί τα όρια και τις προϋποθέσεις της ψυχοθεραπευτικής εργασίας.
Τι θα σκεφτόσασταν για έναν δικηγόρο που έδινε νομικές συμβουλές σε έναν άγνωστο, βασιζόμενος σε ένα tweet; Ή για έναν γιατρό που έκανε μια διάγνωση ή έγραφε μια συνταγή; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα το αναγνώριζαν ως σοβαρό προειδοποιητικό σημάδι (red flag).
Κι όμως, κάποιοι φαίνεται να περιμένουν από τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας να αλληλεπιδρούν με ανθρώπους στο διαδίκτυο σαν να ήταν θεραπευόμενοι ή ασθενείς τους.
Δεν λειτουργεί έτσι. Και δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι.
Η ψυχοθεραπεία πραγματοποιείται μέσα σε μια σχέση.
Για παράδειγμα: αν ένας θεραπευόμενος μου ήταν αγενής ή επιθετικός απέναντί μου, πιθανότατα θα προσπαθούσα να κατανοήσω καλύτερα τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη βιωμένη του εμπειρία, συμπεριλαμβανομένης της εμπειρίας του από εμένα και από την αλληλεπίδρασή μας. Θα άφηνα ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσο είχα κάνει εγώ κάτι που τον προσέβαλε ή κατά πόσο η αντίληψή του για εμένα επηρεαζόταν από κάποια προηγούμενη σχέση ή εμπειρία ή, ενδεχομένως, από έναν συνδυασμό και των δύο.
Αυτό θα συνέβαινε μέσα σε μια συνεχιζόμενη θεραπευτική σχέση, στην οποία θα είχαμε οικοδομήσει μια αμοιβαία εμπιστοσύνη και θα υπήρχε η κοινή κατανόηση ότι η συζήτηση για τη μεταξύ μας αλληλεπίδραση αποτελεί μέρος της θεραπευτικής δουλειάς.
Θα ήταν επίσης μια σχέση μέσα στην οποία θα προσέφερα στον θεραπευόμενο την πλήρη και αμέριστη προσοχή μου καθ’ όλη τη διάρκεια των συνεδριών μας. Θα είχα διαρκώς στο μυαλό μου τον λόγο για τον οποίο ήρθε στη θεραπεία, θα σκεφτόμουν την άμεση μεταξύ μας αλληλεπίδραση μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της προσωπικής του ιστορίας και της ψυχολογικής του λειτουργίας και θα αξιοποιούσα, στον καλύτερο δυνατό βαθμό, την κλινική μου κατάρτιση και εμπειρία, προκειμένου να του προσφέρω τη βοήθεια για την οποία ήρθε.
Αυτή είναι εργασία μου. Και για αυτήν την εργασία θα αμειβόμουν.
Οι διαδικτυακές αλληλεπιδράσεις δεν είναι ψυχοθεραπεία.
Υπάρχει επίσης η επαγγελματική ευθύνη και η λογοδοσία. Ένας ψυχοθεραπευτής που αναλαμβάνει έναν θεραπευόμενο για θεραπεία αναλαμβάνει επαγγελματική και νομική ευθύνη για τη θεραπευτική διαδικασία. Δεν πρόκειται για παιχνίδι ούτε για διαγωνισμό δημοφιλίας και συλλογής «κλικ». Πρόκειται για τις ζωές των ανθρώπων.
Το αίτημα με το οποίο έρχεται κάποιος δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα προκύψει στην ψυχοθεραπεία από τη στιγμή που αυτή ξεκινά. Είναι σαν να ανοίγεις το κουτί της Πανδώρας.
Οι άνθρωποι έρχονται ζητώντας βοήθεια για πράγματα που μοιάζουν συγκεκριμένα, περιορισμένα και συνηθισμένα: άγχος και πίεση στη δουλειά, δυσκολία στον ύπνο, βοήθεια για να επιλύσουν ένα ζήτημα με τον/τη σύζυγό τους. Ακούγεται απλό.
Και στη συνέχεια διαπιστώνεις ότι ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σε μια πορεία που οδηγεί προς το διαζύγιο. Ότι εμπλέκεται σε μια σχέση ενδοοικογενειακής κακοποίησης. Ότι η ψυχική του κατάσταση αποδιοργανώνεται και οδηγείται σε ψυχωτικό επεισόδιο. Ότι έχει αυτοκτονικό ιδεασμό. Ότι προσπαθεί να διαχειριστεί τις συνέπειες ενός σοβαρού τραύματος.
Αυτό που βρίσκεται στην επιφάνεια δεν είναι το σύνολο της ιστορίας και λίγα πράγματα είναι τόσο απλά όσο αρχικά φαίνονται.
Τα λεγόμενα «προβλήματα με τα οποία προσέρχεται» αποτελούν συχνά μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Ο άνθρωπος που ζητά βοήθεια μπορεί να μην αναγνωρίζει ο ίδιος αυτή την πιθανότητα.
Όμως ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας οφείλει να γνωρίζει ότι αυτή η πιθανότητα υπάρχει. Γνωρίζει πώς να πραγματοποιήσει μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση και από εκεί ξεκινά η εξειδικευμένη ψυχοθεραπευτική εργασία, και από εκεί είναι υποχρεωμένος ως επαγγελματίας να ξεκινήσει.
Δεν πέφτει στην παγίδα να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες του ανθρώπου αποσπασματικά, χωρίς να γνωρίζει τον ίδιο τον θεραπευόμενο και την προσωπική του ιστορία.
Είναι προετοιμασμένος για το απρόβλεπτο και γνωρίζει πώς να διαχειριστεί καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όταν αυτές προκύψουν.
Οι καταρτισμένοι επαγγελματίες γνωρίζουν επίσης πότε ένα ζήτημα βρίσκεται έξω από το πεδίο της εξειδίκευσής τους και γνωρίζουν πότε και πώς να παραπέμψουν έναν άνθρωπο σε άλλους επαγγελματίες, για παράδειγμα, όταν ένας θεραπευόμενος χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση, επειδή αυτό που μοιάζει να είναι ζήτημα ψυχικής υγείας μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ένα ιατρικό πρόβλημα.
Ένας θεραπευτής που δίνει συμβουλές σε αγνώστους στο διαδίκτυο δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για τίποτα. Δανείζεται το κύρος της ψυχοθεραπείας, ενώ δεν αναλαμβάνει καμία από τις επαγγελματικές ευθύνες που δικαιολογούν αυτό το κύρος.
Γι’ αυτό οι πραγματικοί επαγγελματίες είναι ψυχοθεραπευτές στα γραφεία τους, μέσα στο πλαίσιο μιας επαγγελματικής θεραπευτικής σχέσης και ποτέ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτό είναι το ελάχιστο επαγγελματικό πρότυπο που οφείλουμε στους ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν τη βοήθειά μας.
Άρθρο του Shedler
https://jonathanshedler.substack.com/p/real-psychotherapists-dont-act-like?r=4xro0z&utm_campaign=post&utm_medium=email&utm_id=97757_v0_s00_e0_tv2_a1demo0ghcnu16&fbclid=IwY2xjawTo3u5wZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAGJyaWQRMWRqakRsZGZJZkVUYlUwWWtzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe1zIcz2RcDe2ufiS_YaJ-FNS9iKj8WH9ptqZfzAtw2bzevZP2w2xQdwNUTzY_aem_5G4k_u4Y8TX-MHacb4w6XA
Μετάφραση επιμέλεια κειμένου Despina Neztekidou
Από τον τοίχο της Anna
photo art: Prada
