Męski Krąg Masculinum Dublin

26/09/2026

Jesteśmy aktywni.

Kolejny krąg za nami.

Jedziemy dalej.

Następny 17 października sobota godzina 9:00 rano w Loughlinstown Community Rooms A96 RY11, Dublin 18.

Zapraszam do kontaktu!

21/09/2026

🇮🇪 DUBLIN – DOŁĄCZ DO POLSKIEGO MĘSKIEGO KRĘGU 🇵🇱

Życie na emigracji ma wiele twarzy. Można mieć pracę, rodzinę, znajomych i poukładane życie, a jednocześnie czuć, że brakuje miejsca na szczerą rozmowę z innymi facetami.

W Dublinie działa Męski Krąg Masculinum dla Polaków. Spotykamy się w stałym gronie, żeby rozmawiać o tym, co naprawdę jest dla nas ważne – relacjach, rodzinie, pracy, emocjach, emigracji, trudnościach i zmianach.

Bez ocen. Bez porównywania. Bez udawania. Bez rywalizacji.

W grupie zostało jeszcze 5 wolnych miejsc, więc możesz do nas dołączyć.

📅 Najbliższe spotkania: 26.09 lub 17.10 (i dalej co 3 tygodnie)
🕘 soboty, 9:00–12:00
📍 Loughlinstown Community Rooms, Dublin
👥 5 wolnych miejsc

Jeśli mieszkasz w Dublinie lub okolicy i czujesz, że taka przestrzeń mogłaby być dla Ciebie – odezwij się. Porozmawiamy i sprawdzisz, czy chcesz dołączyć. 🇵🇱🤝🇮🇪

Grzesiek Wilk
Certyfikowany Moderator Męskich Kręgów Masculinum
📞 +353 85 210 5545
📩 [email protected]

22/06/2026

Wszystkiego Najlepszego Ojcowie

Mojemu przyjacielowi urodziła się niedawno druga córka.

Odruchowo zapytałem 'jak żona i dzieci'.

Po sekundzie dopiero zorientowałem się i dorzuciłem.

'I oczywiście jak Ty się masz. Zapominamy przy takich wydarzeniach o ojcach'.

Ze względów mi nieznanych natura nas tak stworzyła.

Rola ojców w życiu potomstwa jest inna.

Wysiłek bycia ojcem jest ogromny.

Jeszcze raz Wszystkiego Najlepszego

Załączam w temacie dłuższą wypowiedź Jacka Masłowskiego pt. "Po co są ojcowie? Prawda, o której nikt nie mówi"

https://www.youtube.com/watch?v=cOHHDqvhwUM

i 'świeżą' rozmowę Jacka z Mikołajem Foksem (dziennikarz, trener, autor książki „Zawód Tata” oraz założyciel grup i warsztatów dla ojców) pt. "Ojcostwo czy tacierzyństwo - o niezastępowalnej roli ojców w procesie wychowywania dzieci"

https://youtu.be/0HDnMU2D4YY?si=jPgYYugkQu4JK9SK

17/06/2026

Ważny głos odnośnie dyskusji na temat dobrostanu mężczyzn

Stanowisko Masculinum W ostatnich dniach pojawiła się dyskusja wokół działań posła Marcina Józefaciuka, który zwrócił uwagę na rozwiązania równościowe dotyczące kobiet i mężczyzn. W debacie publicznej, na łamach znanego periodyku o orientacji feministycznej, bardzo szybko...

20/04/2026

Za nami kolejny krąg.

Mnóstwo tematów.

Jak dla mnie cały czas głównym jest samotność.

Pisałem kiedyś o syndromie imigranta.

Konsekwencje stresu związanego z emigracją są werbalizowane wprost, ale czasem są tłem do doświadczeń.

Odczucie samotności jest spotęgowane.

Jako mężczyźni doświadczamy konsekwencji destruktywnych programów społecznych takich jak 'mężczyzna ma sobie radzić sam', ma nie okazywać emocji.

Do tego dochodzi poczucie izolacji związane z brakiem znajomej kultury, języka.

Mimo długoterminowego pobytu - często po 20 lat - nie następuje tzw. 'asymilacja'.

Nie obwiniam nikogo. To moje obserwacje.

Natomiast irlandzka kultura, zachowania ludzi, nie sprzyjają budowaniu głębokich relacji, do których ludzie pochodzący z Polski (ale nie tylko, Hiszpanie, Brazylijczycy, Włosi) są przyzwyczajeni.

Dla wielu ludzi długoterminowy pobyt w takim miejscu robi się nieznośny.

Nie, nie pogoda ani inne tematy zastępcze.

Brak głębokich relacji w życiu codziennym.

Tzw. relacje codzienne nie wychodzą ponad zwykłe 'cześć' i anglosaską odmianę 'cześć', czyli 'jak się masz'.

Jak w Irlandii albo UK ktoś pyta 'jak się masz' ('how are you') to nie pyta co u Ciebie i żebyś mu powiedział bo go to interesuje.

To taki zwrot po prostu.

Więc można po dekadach mijać tę samą osobę na ulicy, mówić sobie 'cześć' i nie wiedzieć o sobie nic...

Smutne.

I często słyszę, że w Polsce jest podobnie.

Nie, nie jest.

Bo jak się tego nie przeżyje to się wydaje wiele rzeczy.

Nakłada się swoje doświadczenia na to co ktoś mówi.

W Irlandii na codzień nie ma głębokich relacji, ani takiej życzliwości jak w Polsce.

Jest dużo większy chłód emocjonalny i powściągliwość.

A to potęguje odczucie samotności.

I to widać w trakcie męskiego kręgu.

13/04/2026

Lubię ten raport.

Bardzo szybko pokazuje co stoi za mocą męskich kręgów, i potrzebą ich organizowania.

"Blisko 2 na 3 przyznaje, że chciałoby mieć z kim porozmawiać o swoich emocjach (65%), a wśród młodszych mężczyzn (18 - 25 lat) ten odstek wynosi nawet 79%."

Męski krąg na pewno jest miejscem realizacji takiej potrzeby, ale też wielu innych.

Zrozumieć Męskość - Rzeczywistość Polskiego Mężczyzny

10/04/2026

Czemu życie na emigracji chłoszcze, a w Irlandii chłoszcze podwójnie, albo razy 10

Pisałem kiedyś o syndromie imigranta (z ang. Ulysses syndrome - syndrom Odyseusza, bohater powieści Homera pt. "Odyseja").

Jest to podniesiony stres w związku z byciem z dala od 'domu' - z rozłąką, niepewnością, z brakiem naturalnej sieci społecznej, wspólnoty.

Czemu w Irlandii ten stres jest spotęgowany?

Różnice kulturowe między Polakami a Irlandczykami są ogromne, jeśli chodzi o codzienne relacje.

Z moich obserwacji Polakom bliżej jest do obywateli takich krajów jak Hiszpania, Włochy, Portugalia czy Grecja niż krajów tzw. północy.

Jak to się objawia?

W Irlandii (i nie tylko) jak ktoś się wita i pyta "jak się masz" to go nie interesuje jak się masz.

Niby nic.

Codziennie interakcje są bardzo powierzchowne.

Wg. mnie implikacje takiego stanu rzeczy są ogromne.

Zwłaszcza dla 'ludzi z zewnątrz'.

Nie znam obcokrajowca, który miałby Irlandczyka za przyjaciela.

To chyba wiele mówi.

Natomiast to nic osobistego.

Nie chodzi o jakieś uprzedzenia narodowościowe.

Irlandczycy są wobec siebie tak samo zdystansowani.

Skrócenie dystansu następuje głównie w pubuch (kultura pubowa).

Wracając do perspektywy imigranta.

Nie jest to zbyt przyjemny obraz i miejsce.

Jest w nim mnóstwo samotności.

Człowiek nigdy nie poczuje się nawet trochę jak u siebie, bo nawet Irlandczycy chyba się tak nie czują.

Ale gdybym nie wyjechał z Polski, nigdy bym się tego nie dowiedział.

09/04/2026

Czemu prowadzę męski krąg?

Pytanie dość proste, ale można potknąć się o własne nogi i przewrócić, odpowiadając na nie.

Dostałem takie pytanie niedawno od jednego mężczyzny.

Jest to też jedno z pierwszych pytań na jakie trzeba sobie odpowiedzieć decydując się na szkolenie w Fundacja Masculinum, aby zostać moderatorem Męskich Kręgów Masculinum.

"Czemu chcę to robić"

Dla mnie odpowiedź jest banalnie prosta.

Bo pomagam innym mężczyznom i widzę, oraz słyszę od nich, że oni też tak czują.

Ale skąd miałem to wiedzieć zanim zacząłem ten krąg prowadzić i zanim przystąpiłem do kursu.

Bo sam pewnego dnia odważyłem się wziąć udział w takim męskim, dojrzałym spotkaniu i zobaczyłem, a raczej poczułem, ile mi to daje.

Bez oceniania. Bez wyśmiewania. Bez rywalizacji. W bezpiecznej atmosferze. W końcu mogłem wziąć oddech w męskim towarzystwie.

Pomimo tego, że mogłem przez 3 godziny siedzieć i nic nie mówić (co akurat mi się rzadko zdarza haha!).

Było to też poprzedzone, lub działo się równolegle do mojej terapii indywidualnej.

Stosując ten słynny, ironiczny zwrot ze środowiska IT (Information Technology).

"U mnie działa"

Być może u Ciebie też zadziała.

08/04/2026

Rozmawiałem ostatnio z mężczyzną i padła taka myśl.

"Nie wiem czy ja potrzebuje udziału w męskim kręgu. Tak naprawdę nie mam większych problemów."

Po krótkiej rozmowie oczywiście okazało się, że mężczyzna ma jakieś dylematy, rozterki i problemy, ale nie na tyle palące i dokuczliwe, żeby podejmować jakieś konkretne działania, jak udział w kręgu.

Okazało się też, że ten mężczyzna ma mnóstwo ciekawych rzeczy do powiedzenia i do zaoferowania innym mężczyznom.

To co nam się wydaje mało interesujące albo dokuczliwe, dla innych może być inspiracją.

I to jest jedna z odpowiedzi na pytanie - po co przychodzić do męskiego kręgu.

Żeby inspirować innych mężczyzn.

Nie tylko po to, żeby wziąć coś dla siebie, ale też żeby dawać innym, i to chyba jest ważniejsze w długim terminie.

Możesz być inspiracją dla innych i to wspaniała rzecz.

-------------------

Photo by Chang Duong on Unsplash

02/04/2026

Jak wygląda spotkanie Męskiego Kręgu Masculinum?

Bardzo prosto.

Siedziemy w kręgu. Nic więcej.

Najpierw jest tzw. check-in / rundka otwierająca, gdzie każdy dzieli się tym jak się czuje, z czym przychodzi.

Potem wybierany jest temat, który będzie omawiany.

Czasem ktoś potrzebuje się podzielić czymś osobistym, ważnym dla niego.

Tematy są najróżniejsze. Zwykle takie, których nie da się dyskutować w innych miejscach, z obaw przed byciem zmarginalizowanym, wyśmianym...

Nie ma obowiązku wypowiadania się. Można pozostać w milczeniu.

Nie udzielamy też rad nieproszeni.

Na koniec jest tzw. runda zamykająca / check-out. Każdy mówi jak się czuje i z czym opuszcza grupę.

To tak w skrócie. Oczywiście jest tego trochę więcej.

Tylko po co Ci to, zapytasz.

Większość mężczyzn dziś cierpi na ogromną samotność, co objawia się poprzez przerażające statystyki (główne ofiary samobójstw, krótsza średnia długość życia, bezdomność).

Męski Krąg Masculinum wychodzi temu na przeciw.

Ale jak siedzenie w pokoju i milczenie / rozmowa ma to zmienić?

Cięzko wyjaśnić słowami. Tego trzeba doświadczyć.

I oczywiście to nie działa zawsze, wszędzie i dla każdego.

Ale opinie większości uczestników są bardzo pozytywne.

Przychodząc na takie spotkanie łamiemy bardzo silne schematy, szkodliwe programy społeczne (mężczyzna ma radzić sobie sam, nie rozmawiać o emocjach, nie okazywać emocji i nie daj Boże płakać...).

Redukujemy poczucie samotności.

Tak jak napisałem.

Słowa tego nie oddadzą.

Tego trzeba doświadczyć.

--------------------

Photo by Matheus Ferrero on Unsplash