02/07/2023
သူနာပြု …
------
သူနာပြုဟု ခေါ်သည်…။
ဆရာမလေးလို့လဲ ခေါ်ကြ၏ …။
ယောက်ျား သူနာပြုများလည်း ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏ …သို့သော် မိန်းကလေး သူနာပြုများသာ အများဆုံး ၉၉%သာမြင်ဖူးပါသည် …။
သူနာပြုလေးများ အလှပြင်ကြသည်…။
ပြင်ပေမည်…အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိန်းကလေးဖြစ်၍ မသဘာဝကြောင့် …မပညတ်ပြဋ္ဌာန်းမှုကြောင့် ပြင်ပေလိမ့်မည်…။ဤသည်ကို အပြစ်ပြော၍ မရပါ…။မသဘာဝပင် ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်၏…။
သူနာပြုဆိုသည်မှာ နာမကျန်းသူများအား ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း အတတ်ကို တတ်ကျွမ်းသူများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်၏…။
ထို့ကြောင့်…သူတို့တွင် အတတ်ပညာဟူသော ဂုဏ်ရှိပါသည်…။
အတတ်ပညာဟူသည် အသိပညာအခြေခံမှသာ ပေါက်ဖွား၍ ရသည်…။ထို့ကြောင့် …သူတို့တွင် အသိပညာပါရှိ၏…။ဆေးပညာနှင့် လူနာပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း အသိပညာ အတတ်ပညာတို့ သူတို့ထံတွင်ရှိပါသည်…။ဤသို့သော သတ်မှတ် ပြဋ္ဌာန်းချက် …အရည်အချင်းစစ်ဆေးခြင်းအောင်မြင်၍ သူနာပြုဟူသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လက်မှတ်ကို ရရှိခြင်းသာဖြစ်သည်…။
မိန်းမဖြစ်လို့…လှလို့…နွဲ့လို့ …နုလို့ …သူနာပြုဖြစ်ခြင်းမဟုတ်ပါ…။ပညာကြောင့်သာ သူနာပြုဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏…။
လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ …အလှအက္ခရာများကြောင့်မဟုတ်…။ပညာတည်းဟူသော တည့်တည့်ကြီးဖြောင့်တန်းနေသောအရာကြောင့် သူနာပြုဖြစ်ရခြင်းဖြစ်လေတော့၏…။
သူနာပြုဟူသည် ပညာရှင်ဖြစ်သောကြောင့် မပင်ပန်း မဆင်းရဲဘူးဟု သင်မြင်ပါသလား…။သင့်အမြင် မှားယွင်းသွားလိမ့်မည်…။
ယနေ့ခေတ်…ကျမတို့ နိုင်ငံတော်ဝယ်…
စရိတ်မျှပေး ကျန်းမာရေးဆေးရုံများ၌ အမှုထမ်းနေသော သူနာပြုလေးများ သင်သွားကြည့်ပါ…။
လူနာ၅၀လောက်ရှိသော လူနာအဆောင်တစ်ခုမှာ သူနာပြု နှစ်ယောက်ခန့်သာ ရှိပါသည်…။ထို့ကြောင့် ၂၅ချိုး ၁ချိုးသာ သူနာပြု စွမ်းရည်ကို သင်ခံစားရမည်ဖြစ်သည်…။ဆရာဝန်များလည်းရှိမည်…။ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုများ တာဝန်ခွဲပုံရသည်…။
ဆရာဝန်များက ရောဂါရှာဖွေကြည့်ရှု့ချိန်ရှိမည်…။ပြီးလျှင် ညွှန်ကြားမည်…။မည်သည့်ဆေးသွင်း…မည်သည့်ဆေးတိုက် စသဖြင့်တို့ကို ရှာဖွေလုပ်ဆောင်ညွှန်ကြားသည်…။ဤသည်တို့ကို သူနာပြုများက ဆောင်ရွက်ပေးရသည်…။
တာဝန်ချိန်က…၂၄နာရီ ဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်တတ်သည်…။အသေးအဖွဲ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုလေးတွေ များစွာရှိသည်…။
သွေးသွင်းထားတဲ့ လူနာ…သွေးစက်မကျလို့…သွေးကြောပြန်ရှာရတာ…ဆေးသွင်းလဲ ထို့အတူပါပဲ…။
တစ်ဗူးကုန်သွားလို့ နောက်တစ်ဗူး လဲဖို့…။ဤသို့ ကိစ္စမျိုးတွေပင် လူနာရှင်က တကျော်ကျော် ခေါ်နေတတ်သည်…။လူနာက တစ်ယောက်တည်းလဲ မဟုတ်ပါ…။သွေးကြောရှာခက်တဲ့ လူနာနဲ့တွေ့ရင် ချွေးပင်ပျံရောပဲ…။
ဒီလူနာကို လုပ်ပေးနေတုန်း နောက်လူနာ၂ယောက် ၃ယောက်ကလဲ အလားတူအဖြစ်မျိုးနဲ့ ခေါ်နေတာရှိသည်…။သူနာပြုခဗျာ ထိုင်ဖို့လုပ်ရင်း ခေါ်လို့ထရ…ပြန်ထိုင်မလို့ လုပ်ရင်း…ထရနဲ့ …မထိုင်လိုက်ရတာလဲရှိသည်…။တစ်ခါတစ်ခါ အငြိမ်မနေတဲ့ လူနာ…ပြောစကားနားမထောင်တဲ့ လူနာနဲ့တွေ့ရင် ပိုပင်ပန်းသည်…။လူ့ကျန်းမာရေး…အသက်နှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ် လုပ်ကိုင်နေရတဲ့ အတွက် ပိုဖိအားများသည်…။ထို့ကြောင့် စကားနားမထောင်ပါက…တစ်ခါတစ်ခါ လေသံမာ …အော်ငေါက်မိတတ်သည်…။
ဆေးလိပ်ခိုးသောက်သည့် လူနာမျိုးပင် ရှိသေးသည်..
ဒုံးဝေးတဲ့ လူနာရှင်တွေပါရင် ပိုဆိုးသည်…။ဆေးတိုက်ရသည်ကအစ သူနာပြု တာဝန်လို ပိလာသည်…။အချိန်ကိုက်ဆေးသွင်း…သွေးသွင်းရတဲ့ လူနာ…။စာရင်းဇယားတွေနဲ့မှတ်ထားရသည်…။စိတ်ပင်မလွတ်လပ်တော့…ထိုအချိန်ကိုက်အတွက် သတိထားနေရသည်…။အသက်အန္တရာယ်အရေးကြီးတဲ့ လူနာ…ထိုလူနာမျိုးကို ပိုအခွင့်အရေးပေးကြည့်ရှု့တော့လဲ…ကျန်တဲ့ လူနာရှင်က မျက်စောင်းထိုးတဲ့ ဒုက္ခကမသေးပေ…။
တချို့က တိုင်ကြသေးသည်…။သူနာပြုတွေ ငိုက်နေတယ်ဟု…သူနာပြုတွေ ငိုက်မှာပေါ့…။ငိုက်ခွင့်ပဲရှိသည်…။အိပ်ခွင့်မှမရှိတာ…။ဒါကို နားလည်သင့်သည်…။လူနာတွေ ငြိမ်ချိန် …အိပ်ချိန်ကြမှ သူတို့လဲ ငိုက်ရသည်…။အိပ်ရသည် မဟုတ်…။မှေးရခြင်းသာဖြစ်သည်…။
ဒုန်း…ဒုန်းဆို ပြေးရတာပါပဲ…။
အရေးပေါ်လူနာဆောင်လိုမျိုးနေရာတွင်
သူနာပြုတစ်ယောက်ကို တစ်နေကုန်ထိုင်ကြည့်မည်ဆိုပါက…
တော်တော် လမ်းလျှောက်တဲ့ မိန်းမလို့ ချီးကျူးမိမည်ဖြစ်သည်…။အခေါက်ခေါက်အခါခါ ပတ်လျှောက်…။အဆောင်ကူး…အခန်းကူး…။ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ဟိုပို့ဒီပို့…။ဆရာဝန်ရေးသွားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေလိုက်ကြည့်…။လူနာဆိုတာ ထမင်းစားချိန်မနာနဲ့ ပြောထား၍ ရသည့်အမျိုးမဟုတ်ပါ…။ထမင်းချိုင့်ဖွင့်တုန်း…နှစ်ဇွန်းလောက်ပဲ ဝင်သေး…လာပါဦးဆို ပြေးရပြန်သည်…။
အဲဒီ့တစ်ချက်ရှိသေးသည်…။
သူနာပြုဆိုသည်မှာ အတော်ပင် နှလုံးကောင်း …သတ္တိရှိမှ လုပ်နိုင်မည့် အလုပ်သာဖြစ်သည်…။ကျနော်ပင် ဆေးရုံ၌ ထမင်းမစားတတ်ပါ…။ဆေးနံ့တွေ လူနာနံ့တွေနှင့် မအီမသာနိူင်လွန်းလှသည်…။သူနာပြုနေရာက စဉ်းစားကြည့်လျင် အတော်ပင် ဒုက္ခများသည်…။
သွေးပြည်…တစ်ခါတစ်လေ ဖင်ပေါက်မကျန်…အညစ်အကြေး မရှောင်ရ …အနာမရှောင်ရ …လက်အိတ်နှင့်ဆိုစေဦး တော်ရုံ နှလုံးမကောင်းလို့ကတော့ ရင်ထဲတော့ ပျို့မည်ဖြစ်သည်…။ဆေးထိုးအပ်တွေ ဆေးပစ္စည်းအသုံးအဆောင်တွေလဲ ကိုယ့်ကိုယ်မထိခိုက်မိဖို့ ဂရုစိုက်ရသေးသည်…။
တစ်ခါတစ်ခါ နှာဘူး အန္တရာယ်ကရှိသေးသည်…။သူနာပြုတို့၏ ရင်တွင်း၌တော့ ဘာသာ လူမျိုး ယောက်ကျား မိန်းမဟူသည် စိတ်မျိုးမထားရှိပါ…။လူနာဟူသော တပြေးညီထဲသော အမြင်သာရှိပါသည်…။ဤသို့လဲ ဥပေက္ခာ တရားလဲ ထားရသေး၏…။ရှက်နေကြောက်နေဖို့ဆိုတာသူနာပြုတာဝန်ချိန်၌ အဝေးမှာသာ ထားရသည်…။အပြင်ရောက်မှ ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့တွေ့မှသာ ရှက်ချင်ရှက်ပြမည် ကြောက်ချင်ကြောက်မည် နွဲ့ချင်နွဲ့မည်…။
ပြီးတော့ …လူနာကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တာခြင်း အတူတူ ဆရာဝန်တို့လောက် လေးစားခြင်းမခံရချေ…။တချို့ဆို သူနာပြုတွေအပေါ် အတော်နှိမ့်ကျသော အမြင်ပင်ရှိချေသည်…။တကယ်တော့ သူနာပြု အလုပ်သည် …အတော်ပင် သနားဖို့ကောင်းပါသည်…။အချိန်တန်တော့လဲ…ကိုယ်ပိုင်ဆေးခန်းဖွင့်လို့ရသည်လည်း မဟုတ်ပါ…။
မိန်းကလေးများ တန်မဲ့နဲ့
အရှက် အကြောက် …ရောဂါ ကူးစက်မှု ခြောက်လန့်ခြင်း အန္တရာယ် …သွေး…ပြည်…ရွံရှာ စက်ရှုပ်ဖွယ် အလီလီတို့ကို ဘေးချ ကျော်လွှား၍ …
နှလုံးသားကြံကြံ…သတ္တိမာမာ …စိတ်ဓါတ်ခိုင်ခိုင် လုပ်ကိုင်နေကြသူများသာဖြစ်သည်…။
သူနာပြုသည် လူနာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများဟုသာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်သော်လည်း…တကယ်တော့ သူအနာခံပြီး သူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသော နှလုံးလှ ဆရာလေး ၊ဆရာမလေးများသာ ဖြစ်ပါတော့သည်...
Credit
