12/09/2026
Dit is geen verzonnen scenario, maar een gesprek die ik recent heb gevoerd met een vrouw in mijn praktijk. Over een stuk van het verhaal waar bijna niemand het over heeft;
De baby is er. Eindelijk. En in plaats van het gevoel waar je op had gehoopt, voel je je verder weg van jezelf dan ooit. Paniek die uit het niets komt. Een verdriet dat je niet kunt plaatsen. Dagen die voorbijgaan in een waas van uitputting.
Als dit herkenbaar is: je bent niet de enige, en je hoeft het niet in stilte te dragen.
Swipe door voor haar verhaal, en waar we samen naar hebben gekeken om haar lichaam de kans te geven te herstellen.
Herken jij dit bij jezelf, of ken je iemand die hier middenin zit? Deel dit, misschien is dit precies wat zij nodig heeft.
