19/05/2026
Een gesprek tussen Will van Wilderpad en de Heermoes
(delen? mag)
“Waarom groei jij eigenlijk overal waar mensen je niet willen hebben?” vroeg ik terwijl ik voorzichtig langs de rand van een akker liep.
De heermoes wiegde zacht heen en weer in de wind, alsof hij even nadacht voordat hij antwoord gaf.
“Misschien,” zei hij langzaam,
“omdat wij verschijnen waar iets uit balans geraakt is.”
Ik hurkte neer en keek naar zijn groene, fijne sprieten.
“Dat klinkt bijna alsof je een boodschap brengt.”
“Dat doe ik ook,” glimlachte de heermoes.
“Wij oude planten komen niet zomaar.
Wij groeien vaak op plekken waar de bodem uitgeput raakt, waar de aarde moe wordt, verdicht raakt of haar mineralen verliest.
En eerlijk gezegd, mensje, geldt dat soms ook voor jullie mensen.”
“Voor ons?” vroeg ik verbaasd.
“Jullie leven vaak alsof jullie onuitputtelijk zijn.
Altijd doorgaan.
Altijd sterk moeten zijn.
Maar kijk eens goed naar je eigen lichaam.
Hoeveel spanning draag jij mee in je spieren?
Hoeveel haast zit er opgeslagen in je schouders, nek, rug en benen?”
Ik bleef stil.
Want diep vanbinnen wist ik precies wat hij bedoelde.
De heermoes boog een beetje naar voren, alsof hij een geheim ging vertellen.
“Wij bevatten veel kiezelzuur, een stof die stevigheid geeft.
Aan planten, maar ook aan jullie mensen.
Botten, bindweefsel, huid, nagels, haren, spieren, alles vraagt om structuur én soepelheid.
Sterk zijn betekent niet hard worden.
Sterk zijn betekent kunnen meebewegen zonder te breken.”
“Dus daarom gebruiken mensen jou in spiergels en zalven?” vroeg ik.
Hij knikte tevreden.
Jullie smeren hem op pijnlijke spieren, stijve gewrichten en vermoeide benen.
Maar misschien is de echte vraag wel:
waarom staat jouw lichaam voortdurend gespannen?”
De wind streek door het gras.
“Wij heermoes herinneren jullie eraan dat herstel tijd nodig heeft.
Dat spieren zachter mogen worden.
Dat het leven niet alleen draait om presteren, maar ook om wortelen.”
Ik glimlachte.
“Dus jij bent eigenlijk geen onkruid?”
De heermoes schaterde bijna.
“O nee mensje,
wij zijn levende geschiedenis.
Oeroude wachters van de aarde.
En soms groeien wij precies daar waar jullie vergeten zijn te luisteren.” 🌿
OERRRRR.
warme wildergroet Will van Wilderpad Minder weergeven
