08/09/2026
Vanuit eerlijkheid deel ik dit…
Want terwijl ik anderen graag begeleid om weer in verbinding te komen met zichzelf en hun essentie, voelde ik me de afgelopen weken zelf juist een stuk minder verbonden. Met mezelf, maar ook met het grotere geheel.
De afgelopen maanden waren intens. De afronding van mijn Hanbleceya-ceremonie en de Presence Process vielen samen. Twee processen waar ik maandenlang mee bezig ben geweest en die me veel structuur gaven.
En toen waren ze ineens klaar.
De weken daarna ontstond er steeds meer onrust. Ik viel terug in oude patronen: veel op mijn telefoon, series kijken en mezelf afleiden.
Toen ik bewust ging zitten met wat ik voelde en probeerde aanwezig te blijven bij die onrust, bleef ze aanwezig. Ik kon er maar niet helemaal bij komen.
Tot ik ontdekte waar het werkelijk over ging: de toekomst.
Het komende jaar brengt zoveel moois. Nieuwe opleidingen, vrouwencirkels en verdere uitbreiding van mijn aanbod. Het pad klopt helemaal, maar het is ook gewoon retespannend om niet te weten hoe het eruit gaat zien.
Vorige week, tijdens een dagceremonie in de natuur, kon ik eindelijk weer écht voelen wat er speelde. Ook dankzij een aantal mooie spiegels van mensen om mij heen.
Ik voelde opnieuw:
ik hoef het niet allemaal te weten.
Ik mag mijn pad bewandelen, keuzes maken en soms vallen en weer opstaan. De rest mag ik uit handen geven.
Misschien is dat wel waar vertrouwen over gaat: niet weten hoe het loopt, maar erop vertrouwen dat ik gedragen word. 🤍
Aho.
