13/08/2026
WE ZEGGEN DAT WE WAKKER ZIJN!
MAAR WAARVAN ZIJN WE EIGENLIJK VRIJ? 🌸 C-Vibes
De Oude Tijd en de Nieuwe Tijd. Een confronterend stuk. Misschien triggert het of herken je jezelf ergens in.
Deze tekst gaat over de dunne lijn tussen bewustwording en oude geloofssystemen, tussen werkelijk voelen en steeds opnieuw zoeken naar antwoorden.
Over ego, collectieve overtuigingen, woke-activisten en de vraag of we in deze Nieuwe Tijd werkelijk durven te vertrouwen op ons eigen innerlijke weten.
De Nieuwe Tijd betekent voor mij ook dat we durven kijken naar onze eigen blinde vlekken.
Dus ja.
Deze is confronterend.
Lees het vooral met een open hart én een scherpe mind.
Laten we eens kijken naar de leringen van de ‘oude tijd’ en het nieuwe intuïtieve weten, door middel van belichaming en uitlijning met de ziel.
Vaak zijn we ons er niet bewust van dat we, ondanks dat we ons op een nieuwe tijd spiritueel pad bevinden, nog steeds rusteloos op zoek zijn naar antwoorden.
Velen van ons maken zich binnen de Nieuwe Tijd nog steeds afhankelijk van de wijsheid van goeroes, God, Allah etc.
Of schrijven zich in voor de ene retreat of masterclass na de andere, om maar meer inzichten te krijgen en nieuwe methoden te leren.
Dat is echt Oude Tijd Spiritualiteit (of anders gezegd, Amsterdam-Zuid Spiritualiteit).
We boeken Ayahuasca-ceremonies om visioenen, intense emoties en diepe zelfreflectie te ervaren.
Ayahuasca is echter een psychedelisch middel en een ervaring die zowel positief als negatief kan worden beleefd. Het middel op zichzelf staat niet gelijk aan een reis naar innerlijke groei of spirituele heling.
En dan rijst meteen de vraag: zoeken we werkelijk naar innerlijke heling, of zijn we opnieuw op zoek naar een ervaring die ons vertelt wat we moeten voelen, weten of begrijpen?
Weet je, de inheemse bevolking van de Amazone gebruikt Ayahuasca als een heilig sacrament, als onderdeel van ceremonies die verbonden zijn met de natuur en de spirituele betekenis daarvan.
De mind wil begrijpen wat er met ons gaande is.
We raken erop gefocust en sluiten onszelf hiermee als het ware af van wat er op een dieper niveau gevoeld en ervaren wil worden.
En meer dan dat: soms willen we een ander persoon of een bepaalde situatie kunnen aanwijzen als de oorzaak van onze innerlijke pijnen of overtuigingen.
Dan proberen we het nog harder.
We lezen er nog méér over en sommigen kunnen zelfs obsessief of afhankelijk worden van bepaalde methoden en rituelen.
We bekeren ons, volgen (mediumschap)opleidingen, leren nieuwe technieken en verzamelen steeds meer ‘kennis’ over hoe we onszelf zouden moeten helen of ontwikkelen.
Of we zetten ons juist zwaar af tegen het systeem.
Vertrouwen niets en niemand meer.
Zelfs een natuurverschijnsel zoals een eclips wordt dan iets voor ‘de schapen’ die een eclipsbrilletje nodig hebben om dit verschijnsel, wat wereldwijd slechts twee tot vijf keer per jaar voorkomt, te kunnen aanschouwen. Een totale zonsverduistering is overigens stiekem heel zeldzaam.
Maar goed, 'de aarde is plat', dus we zouden zo’n eclips op iedere locatie op aarde, op elk moment, moeten kunnen zien, toch?
Even een feitje, de volgende totale zonsverduistering hier in Nederland is pas in 2135.
En dan is er bijvoorbeeld de (pro-Gaza) activist.
Boos over alle onrecht in de wereld.
Student, docent, healer op ibiza, ‘hippie’ of structureel werkeloos.
Maar wél met een iPhone en MacBook, genietend van een glutenvrije frappuccino van Starbucks.
Vuist omhoog.
Telefoon in de hand.
Camera op selfiestand.
Een snelweg blokkeren.
Niet om daadwerkelijk iets op te lossen, maar om gezien te worden.
Een morele toeschouwer met podiumdrang.
De activist zegt te staan voor rechtvaardigheid, bedekt ondertussen het gezicht of het haar en hoeft daarmee geen verantwoording af te leggen of uit te leggen waar hij of zij werkelijk voor staat.
Wanneer een journalist of iemand vanuit de media toch een vraag stelt, wordt de microfoon uit de hand geslagen. Universiteiten of beelden slopen kan vervolgens ook lekker anoniem onder het mom van een goede zaak.
Het wereldbeeld werd kinderlijk eenvoudig: de ene kant puur kwaad en de andere kant moreel onaantastbaar.
Het debat werd taboe.
Nuance werd collaboratie.
Wie doorvraagt is een ‘nazi’.
Opvallend is waar ‘de wakkeren’ niet staan.
Niet bij conflicten zonder mediawaarde.
Niet bij slachtoffers zonder bruikbaar schuldframe.
Niet voor de vrouwen in Iran.
Niet voor de christenen in Nigeria.
Niet voor burgerslachtoffers in Sudan.
Zeker niet voor de Joodse vrouwen die op 7 oktober ’23 werden verkracht.
En al helemaal niet voor de Palestijnen die door Hamas zijn geëxecuteerd.
Hun boosheid wordt daarmee geen universele morele impuls, maar een selectieve hobby.
Niet gericht op oplossingen, maar op het bevestigen van het eigen gevoel van morele superioriteit.
Dit is geen moed van de (pro-Gaza) activist.
Het is hypocriet.
Ego.
Want wie werkelijk ergens voor staat, heeft geen masker nodig.
Soms voelt woke zich superieur, denkt alles te weten en voelt de noodzaak om anderen daarvan te overtuigen.
En dan religie, een oud, onderdrukkend systeem waarbij een man boven in de wolken bepaalt wat goed is en wat fout is.
Binnen bepaalde religieuze systemen worden vrouwen niet gelijkgesteld aan mannen en worden homorechten niet gerespecteerd.
Ons spirituele wezen is lange tijd geminimaliseerd, totalitaire religieuze systemen werden (in de oude tijd) met open armen ontvangen. En nog.
Hebben wij ons met al onze intelligentie eigenlijk weleens werkelijk verdiept in religie?
Of is ons minderwaardigheidscomplex nog steeds zó groot dat alles beter lijkt dan onszelf, ons innerlijke weten en onze ziel?
Het oude zal blijven bestaan als we onze ego-mind aan het roer laten staan.
Het ego wantrouwt namelijk ieder (innerlijk) proces, omdat het antwoorden wil.
Het ego probeert dé oplossing te vinden, dé beste quick-fixmethode.
Het ego denkt dat er iets is wat we moeten doen of bereiken om eindelijk innerlijke rust te kunnen vinden.
En daarmee zal er altijd een gevoel blijven bestaan dat we iets missen.
Of voelen we ons tekort gedaan.
Alsof we nog niet heel zijn.
Al dat zoeken en al die afleidingen leiden ons uiteindelijk steeds verder weg van de plek waar we onze werkelijke heelheid kunnen ervaren: in ons hart, in onze intuïtie, in het nu, in de nieuwe tijd.
Balans en belichaming zijn de sleutel.
Alsmede werkelijke vrijheid.
En o ja, we zijn allemaal (onze eigen) goddelijke vonkjes.
• • • •
