13/08/2024
"Ik voel me soms zo minderwaardig aan jou," zeg ik tegen hem.
Mijn vriend kijkt me aan alsof hij die gedachte ter plekke de grond in wil stampen. En dat snap ik. Want hij denkt de wereld van me, en vindt het moeilijk te begrijpen dat ik soms zo weinig eigenwaarde heb. Andersom vind ik het juist weer lastig te begrijpen dat hij mij wél zo waardeert.
Mijn hele leven worstel ik al - dankzij mijn borderline - met een laag gevoel van eigenwaarde. En dat ik al zo lang in een burn-out zit maakt het er niet beter op. Ik voel me een last, ik voel me incapabel, ik voel me niet goed genoeg.
Toen we gisteren besloten samen het halve meer over te zwemmen zag ik de bui alweer een beetje hangen. Ik zou vast niet zo snel gaan als hij. Ik zou vast kramp krijgen. Ik zou het vast niet volhouden.
Tot mijn verbazing ging het eigenlijk best lekker. Ik zwom lekker door en ik voelde me stiekem best wel fijn, zo in het koele water in de brandende zomerzon.
Ik keek achterom en zag dat mijn vriend een stuk langzamer ging dan ik. Ik wachtte even op hem, om vervolgens samen weer verder te zwemmen. Ik liep al snel weer op hem uit. "Verrek," dacht ik bij mezelf. "Zo slecht ben ik eigenlijk helemaal niet."
In dat moment voelde ik me goed over mezelf. Ik voelde me niet alleen maar een blok aan zijn been. Ik voelde me niet alleen maar een last, een probleem.
Ik ben best capabel, besefte ik. Ik heb er alleen al zo lang de energie niet voor gehad.
---
