15/07/2026
Eize Hoomoedt is uitvaartverzorger in Groningen. Elke maand deelt hij zijn ervaringen als uitvaartverzorger bij DELA.
Het is nog stil in de straat als ik parkeer. Ik loop door de binnenstad van Groningen, met achter me het Noorderplantsoen. Ochtendnevel hangt laag over de hagen. Ik ben vroeg. Te vroeg misschien. Binnen brandt licht, maar ik zie nog niemand.
Voor de deur twijfel ik even, maar ik druk dan toch op de bel. Na een paar tellen hoor ik schuifelende stappen. Een dochter doet open. Verrast, maar niet onvriendelijk. ‘Oh, je bent er al.’
Binnen ruikt het naar koffie en slaap. Haar moeder is vannacht overleden. De huisarts is geweest, het zorgteam komt zo. ‘We wisten dat je zou komen.’ Ze doet de deur verder open, een klein gebaar dat zegt: ‘Kom maar binnen.’ We praten zacht aan de keukentafel, met uitzicht op de zo verzorgde tuin. Over de nacht. Over de vermoeidheid. Eerst wilden ze meteen alles regelen, zeiden ze. Maar nu het zover is, voelt het ineens te snel. Ze twijfelen. Misschien eerst maar even zitten. Ik stel voor om later terug te komen. ‘Nee,’ zegt ze, ‘je bent er nu toch. Blijf maar even.’
We zitten in de woonkamer. De klok tikt luid. Dan komt het zorgteam binnen. We begroeten elkaar met een knik. Er ontstaat iets zonder woorden: iedereen doet wat nodig is. De dochter haalt kleding. Ik ben op de achtergrond, maar wel aanwezig. En dat is genoeg. Later zegt ze: ‘Fijn dat je er was. Het gaf rust.’ Soms is vroeg niet te vroeg. Soms is het precies goed. Niet om iets te regelen, maar om er te zijn.
Bewaar als je dit later nog eens terug wilt lezen.