10/06/2026
Vandaag precies een jaar geleden nam ik afscheid van je, lieve zus.
Een jaar waarin jij verdween, en je tegelijkertijd in mijn leven kwam. In een nieuwe vorm.
In de verhalen die ik over je hoorde, in je vrienden die ik ontmoette. In je trauma’s waarin ik me verdiepte. In je leven dat ik met al die stukjes in elkaar puzzel om je beter te kennen, beter te begrijpen.
Je bent er. Meer dan ooit.
In alle veren die ik opraap, in liedjes op de radio, in ritueeltjes die jou eren.
En tegelijkertijd ben je er niet. En zal je er nooit meer zijn.
Ik stond zo achter je keuze, was zo bezig een steun voor je te zijn, dat ik nog niet kon bevatten hoeveel pijn het me zou doen. Hoe groot de leegte zou zijn die je achter ging laten, hoe oorverdovend de stilte nu we niet meer uren bellen. Hoe hard het is om een appje te krijgen, en dat het dan nooit van jou is.
Ik had geen idee hoe groots het zou zijn. En misschien is dat maar goed ook.
Had ik het kunnen zien, de omvang van deze pijn, zou ik in angst hebben geleefd. Weggedoken zijn. In plaats daarvan liet ik je in liefde gaan.
Maar nu sta ik hier, met die liefde onder mijn arm.
Rouw is liefde die nergens meer heen kan.
Dat, en duizend andere dingen, leerde ik dit jaar.
In een jaar vol van rouw. In een jaar zonder jou.
Dag lieve Sanne.
Ik mis je elke dag, elk uur. In elke veer, in elk lied. In elke keer dat ik moet lachen, in elk moment van verdriet.
Ik hou van jou, of je er nu bent of niet. ❤️🪶🪽🐑🌸
