02/06/2026
Be you
De dagen komen en gaan. De reset knop hapert maar ik kom de dagen door. Wel soms met hijgen en puffen en ja ook weer overprikkeld. Moeilijk om de lijn van wat je weet vast te houden.
Genieten ondertussen doe ik. Van de kleine dingen. De kop thee en dochter die ineens gaat spelen met anderen. Eindelijk even niet meer hangen aan mij. Ja dat scheelt ook. Ja ze is een topper maar ben blij dat ze zelfvertrouwen vindt. Wat dat betreft valt de appel niet ver van de boom.
De agenda zoveel mogelijk weer leeg gemaakt met moet dingen. En echt begrip is er niet van diensten of van mensen. Waarom wilt u de afspraak verplaatsen? Omdat ik te veel op mijn bordje heb. Maar wij zijn er voor u om u te helpen en wij zijn belangrijk. Waarop ik dan nu durf te zeggen Ja ik ben belangrijker. Gemor maar het wordt verzet. Grappig genoeg in maanden en niet in weken. Voor haar 10 anderen en ja dat is ook zo maar ik zeg nu stop. Heft in eigen handen.
Dan maar over maanden. Kan ik zelfs beter plannen. De diabetesverpleegkundige is zelfs zo top dat ze gewoon 2 bel afspraken ertussen maakt. Vinger aan de pols. En dat is fijn en goed. Meedenken en niet tegen. Verademing.
De zoektocht naar waarom ik niet tot nauwelijks slaap is begonnen. Ik wil weer slapen. Na het ongeluk oktober 2024 is het niet meer gelukt om echt te slapen. Ik val zo in slaap s’ avonds om met uurtje anderhalf uur poef weer wakker te zijn en dan lig ik. De piep in het hoofd neemt de ene keer de overhand of de andere keer de problemen van de dag. Ik sta dan weer aan. Ik snoes nog wat maar echt slapen? Weinig. Huisarts gaf laatste keer pillen en die werkten niet. Geen verschil.
Een ritme dat lijkt te zijn gecreëerd en dat moeilijk te doorbreken is. Mindfulness tot in de fijnste maniertjes toegepast, schlafsterne, speciale slaap muziek, luisterboek ect geprobeerd, werkt ook niet. Mijn harde schijf is kapot. Ergens ligt de sleutel tot slapen. Ik sliep ervoor dus erna moet ook weer gaan lukken.
Het zou me wel een leuker mens maken: minder geprikkeld, geagiteerd, brommig en denk ook minder warrig en hoop ook meer op woorden te kunnen komen.
Misschien maar weer praten met deskundige hulp. Ja geen schande dus waarom niet. Het is soms best een ding om voor je gevoel steeds maar weer aan te kloppen bij de huisarts of deskundige en dat ze luisteren (of niet) en dat advies is dit is wel wat het is hiermee moet je het doen. Dan ga je niet snel weer terug om hulp of om verbetering. Ook daar in zorgverleningsland is de vraagbaarheid een elastiek waar snel de rek uit gaat. Je moet voor jezelf opkomen. Terug naar de tekentafel met de huisarts.
Mijn Ezelsbrug:
MOET ik dit nu doen?
Moet IK dit nu doen?
Moet ik DIT nu doen?
Moet ik dit NU doen?
Moet ik dit nu DOEN?
Sta in je kracht.
Be you