26/08/2026
Bizar wat er ineens zichtbaar kan worden op een stuk waarvan ik dacht: dit heb ik allang geheeld.
Laatst vroeg ik mijn man: “Het lijkt soms alsof je me expres pijn wilt doen door overdreven iets over een andere vrouw te zeggen. Klopt dat?”
Hij gaf toe dat daar iets in zat. Tijdens ons gesprek vertelde hij dat hij dit doet om even extra bevestigd te voelen dat ik van hem houd. Die liefde voelt hij natuurlijk ook op andere momenten😉
Vandaag ben ik ermee gaan zitten en kwam ik op een diepe laag:
*Ik heb pijn nodig om te voelen.*
Dat patroon begon in mijn eerste relatie, toen ik zestien was. Hij ging vaak vreemd en ik liet me slecht behandelen. Ik bleef het goede in hem zien en maakte mezelf kleiner om hem beter te laten voelen.
Mijn systeem leerde daar: liefde doet pijn. Liefde betekent alert zijn, voelen of er iets achter mijn rug gebeurt en zoeken naar signalen dat er iets niet klopt.
Niet omdat ik bang ben dat mijn huidige man bij me weggaat, maar omdat mijn zenuwstelsel die spanning en pijn als vertrouwd is gaan herkennen.
Tijdens het testen kwam eruit dat ik ‘verslaafd’ was geraakt aan angst en pijn, persoonlijk én vanuit het collectieve groepsbewustzijn.
Toen ik de overtuiging wilde helen voelde ik angst opkomen. Voor mij een teken dat het patroon nog ergens diende.
Dient het mij om pijn vast te houden? Ja.
Weet mijn zenuwstelsel hoe het zonder pijn moet leven? Nee.
Voelt het veilig om alles los te laten? Nee.
Daar ben ik mee gaan werken.
Ik heb healing gedaan op mijn jongere zelf, de oude wond geheeld en de overtuiging dat ik pijn nodig heb om liefde te voelen getransformeerd naar liefde, rust en vertrouwen.
Daarna testte ik opnieuw:
Heb ik pijn nodig om te voelen? Nee.
Dient pijn mij nog in mijn relatie? Nee.
Ben ik hier vrij van? Ja.
Triggers zijn cadeautjes (ook al voelen ze vaak niet zo!). Ze maken zichtbaar welke oude wond nog geraakt wordt en aandacht vraagt.
Dankbaar voor mijn relatie, zijn openheid en wat er zichtbaar mocht worden.