05/03/2026
Soms krijg je zomaar cadeautjes in je schoot geworpen.
Zoals gisterenavond, schrijft Boukje de Wreede deze prachtige verhaal inclusief review. Uit het niets, zomaar, aan de vooravond van haar verjaardag.
“Finally fifty
Nu het dan ein-de-lijk zo ver is en ik over een paar uur 50 word, denk ik aan jou.
Ik weet nog hoe ik bij jou in de stoel zat. Gespannen, onzeker, verdrietig, soms boos en gefrustreerd en vooral gehaast. Vertel me wat ik moet weten, vertel me hoe ik het dan wel moet doen. Moet leven. Het béter kan doen. Wel in één keer en wel snel, want ik heb nog maar zoveel jaar en dan moet ik af zijn.
Je bent altijd geduldig gebleven, en stelde me gerust, dat ik al “af” was. Goed was. Zoals ik was. En dat het vanzelf wel zou komen. Ik heb er nooit helemaal op durven vertrouwen. Op mezelf durven vertrouwen.
50 heeft zo lang gevoeld als een spoorwegovergang. Met slagbomen, oorverdovend gerinkel en agressief knipperend rode lichten.
Een paar maanden geleden is er iets veranderd. Ik kijk ernaar uit. Ook al ben ik nog lang niet “af”. Ik zal nooit “af” zijn. Dat gegeven kan ik nu met liefde en geduld en vooral vertrouwen in mezelf en mijn toekomst aanvaarden. Vertrouwen dat jij me hebt gegeven.
50 voelt nu als thuiskomen. Thuiskomen in mezelf.
Ik had er vanavond, aan de vooravond van mijn 50ste, niet bij gezeten zoals ik nu ben, waar ik nu ben en met wie ik nu ben zonder jouw aanmoediging, vertrouwen, steun en (levens-) lessen. Ik draag die en jou elke dag in mijn hart. Tot aan mijn dood.
Dank je wel x honderd 1.000 Saskia Engels’’
Dank je wel Boukje de Wreede, voor dit mooie cadeau. En nogmaals van h❤️rte!