Praktijk Pepzz

03/06/2026

Soms klinkt liefde niet als grote woorden,
maar als hele kleine vragen.

"Wil je dat ik nog even blijf?"
"Mag ik naast jou komen zitten?"
"Zullen we dit ons traditietje maken?"

Deze vragen bouwen iets op dat kinderen de rest van hun leven bij zich dragen: het gevoel dat ze ertoe doen. Dat ze gezien worden. Dat ze veilig zijn.

Bewaar deze lijst, voor de drukke ochtenden, de moeizame avonden en alle gewone momenten daartussenin. Want juist dáár leeft de verbinding.

pvoedtips

27/05/2026

1. De 100 vragen in 10 minuten; jou vertrouwen met elke gedachte die in hun hoofd opkomt.
2. Het onderbreken; jou een gevoel geven dat ze geen seconde langer kunnen vasthouden.
3. De steen, het blaadje, het flesdopje dat in je hand wordt gedrukt; “Ik vond iets en ik moest dat aan jou geven.”
4. De meltdown die alleen bij jou gebeurt; jij bent de veilige plek waar ze uit elkaar mogen vallen.
5. Het “kijk mam/pap, kijk, kijk!”; het meest zichzelf wanneer jouw ogen op hen gericht zijn.
6. De 47e knuffel voor het slapengaan; een zenuwstelsel dat je niet wil loslaten.
7. Hetzelfde verhaal drie keer achter elkaar vertellen; jij bent degene met wie ze het moment opnieuw willen beleven.
8. Op schoot kruipen terwijl er een prima stoel vrij is; jouw lichaam helpt hen tot rust te komen.
9. Dat ene “nog één ding” bij de deur; het afscheid rekken omdat weggaan van jou moeilijk is.
10. De uitgebreide uitleg over Minecraft / paarden / dinosaurussen; jou toelaten in hun binnenwereld is het meest intieme wat ze kennen.
11. Jou in de badkamer, keuken of slaapkamer willen hebben; nabijheid is liefde.
12. Het ergste gedrag thuis bewaren; de hele dag maskeren voor de buitenwereld en alleen bij jou zichzelf durven zijn.
13; Het “ik haat je” midden in een meltdown; erop vertrouwen dat jij blijft wanneer de storm voorbijgaat.
14. Jou meenemen in elke hyperfocus; jou laten zien waar ze het allermeest van houden.
15. In slaap vallen terwijl ze een deel van jou aanraken ; zichzelf via jou tot rust brengen.
16. De wilde verhalen aan tafel; optreden voor het publiek waarvan de aandacht het meest betekent.
17. Dezelfde vraag stellen terwijl ze het antwoord al weten; liever jouw stem horen dan de informatie krijgen.
18. Je hand stevig vastgrijpen op een drukke plek; jij bent hun anker.
19. Jou meteen opzoeken zodra ze binnenkomen; eerst bij jou landen voordat iets anders telt.
20. Het “blijf tot ik slaap”; jouw rust helpt hun zenuwstelsel tot kalmte te komen.

25/05/2026

De wachtlijsten binnen de psychologische hulp voor kinderen blijven groeien… en dat raakt me enorm. Omdat ik zie hoeveel kinderen rondlopen met overprikkeling, spanning, emoties of onzekerheid, terwijl ouders vaak maanden of zelfs meer dan een jaar moeten wachten voordat ze passende hulp kunnen krijgen. Juist in die periode merk je hoe hard behoefte er is aan begrip, praktische handvatten en steun, voor zowel kinderen als ouders.

Daarom ben ik aan het nadenken over online cursussen. Niet als vervanging van hulpverlening, maar wel als een laagdrempelige manier om ouders en kinderen alvast iets te kunnen bieden. Denk aan thema’s zoals scheiden, overprikkeling bij kinderen en andere actuele onderwerpen waar veel gezinnen mee worstelen.

In dit filmpje vertel ik daar meer over 💛

Maar ik ben vooral benieuwd naar jullie:
✨ Welke onderwerpen zouden jullie graag terugzien?
✨ Waar lopen jullie tegenaan?
✨ Waar zou volgens jullie meer aandacht voor mogen zijn?

Laat het gerust weten in de reacties of stuur me een berichtje 🤍

21/05/2026

Soms denken we dat liefde betekent dat we alles moeten oplossen.
Dat we verdriet moeten wegnemen, boosheid moeten stoppen of pijn moeten herstellen.

Maar kinderen hebben niet altijd een oplossing nodig.
Soms hebben ze vooral iemand nodig die blijft.

Iemand die niet schrikt van grote gevoelens.
Die niet meteen zegt:
“Niet huilen.”
“Kom op.”
“Het valt wel mee.”

Maar iemand die rustig dichtbij blijft en laat voelen:
“Je hoeft hier niet alleen doorheen.”

Want juist daar groeit veiligheid.
Niet in het wegnemen van emoties, maar in samen gedragen worden.

Soms is de grootste vorm van liefde niet redden.
Maar aanwezig blijven terwijl een kind leert dat gevoelens mogen bestaan.

19/05/2026

Tussen moeder zijn, werk en honderd ideeën tegelijk.
…en ondertussen op alle vlakken proberen te genieten. 💛

19/05/2026

19/05/2026

We zien het iedere dag: kinderen raken sneller afgeleid, hebben moeite om zich langere tijd te concentreren en lijken continu op zoek naar nieuwe prikkels. En dat is niet zomaar een gevoel van ouders of leerkrachten, uit steeds meer onderzoek blijkt dat overmatige en snelle schermprikkels écht invloed hebben op de ontwikkeling van de hersenen van kinderen.

De hersenen van kinderen zijn nog volop in ontwikkeling. Apps, video’s en games zijn ontworpen om constant korte, snelle beloningen te geven. Iedere swipe, notificatie of nieuwe video zorgt voor een kleine dopaminepiek: het stofje in de hersenen dat zorgt voor een gevoel van beloning en plezier.

Maar.. Het gevolg? Kinderen wennen aan snelle prikkels en krijgen steeds meer moeite met:

• langere tijd concentreren
• rustig spelen of lezen
• omgaan met verveling
• diep nadenken of creatief bezig zijn
• in slaap komen en echt ontspannen

Hun brein leert als het ware om continu “aan” te staan en steeds iets nieuws te verwachten. Daardoor worden gewone, rustige activiteiten soms ineens “saai”. Dit is eigenlijk best wel zorgelijk.

Het betekent echter niet dat schermen per definitie slecht zijn of helemaal verboden moeten worden. In deze tijd gaat dat ook gewoon niet.
Het gaat om balans. Kinderen hebben ook rust, beweging, echte gesprekken, buitenspelen, lezen en verveling nodig. Juist in die rustige momenten ontwikkelen fantasie, zelfvertrouwen en concentratie zich.

Kleine veranderingen maken vaak al een groot verschil, maar zijn dus wel echt steeds meer nodig. Denk aan:
• schermvrije momenten invoeren
• geen scherm vlak voor het slapen
• samen lezen of wandelen
• zelf het goede voorbeeld geven
• ruimte laten voor verveling

Verveling is niet verkeerd, het is vaak het begin van creativiteit. 

18/05/2026

Soms heb je het gevoel dat je je puber een beetje kwijt bent.

Je merkt dat hij of zij steeds wat tegendraadser wordt. Kort van stof. Veel weerstand. Alsof alles wat jij zegt automatisch het verkeerde is, en een echt gesprek er gewoon niet meer in zit.

En je probeert van alles.
Je stelt vragen, maar krijgt eenlettergreepantwoorden terug. Je probeert een gesprek aan te gaan, maar het loopt uit op irritatie of rollende ogen nog voor je je zin hebt afgemaakt. Je geeft ruimte, maar dan voelt die afstand juist nog groter. Je gaat er toch op af, maar dan voel je dat je opdringerig bent.

Niets lijkt te werken. En soms werkt het zelfs averechts.

Wat dan wél kan helpen? Soms is het juist de stap terug, geen gesprek, geen confrontatie, maar een brief. Niet als oordeel, niet als lijst met klachten. Maar als eerlijk stukje van jezelf.
"Ik mis je. Ik weet soms ook niet goed hoe. Maar ik hou van je."

Swipe voor meer over waarom dit soms meer doet dan alle gesprekken samen, en hoe je ermee begint.
Herken jij dit? Laat het weten in de reacties. Je bent namelijk echt niet de enige.

13/05/2026

In spel laten kinderen vaak meer zien dan in woorden.
Met iets eenvoudigs als stoepkrijt oefenen ze ongemerkt allerlei belangrijke vaardigheden. Ze bedenken oplossingen, maken keuzes, werken samen, delen ideeën en geven vorm aan hun eigen fantasie.

Ondertussen ontwikkelen ze hun fijne motoriek, ruimtelijk inzicht, concentratie en sociale vaardigheden, zonder dat het voelt als ‘leren’.

Juist in deze vrije, speelse momenten krijgen kinderen de ruimte om zichzelf te zijn, initiatief te nemen en vol vertrouwen te ontdekken wat ze kunnen. 🌈