02/06/2026
Ik zie het om me heen bij zoveel moeders.
Alsof we met elkaar zijn gaan geloven dat dit er nu eenmaal bij hoort.
Altijd moe zijn.
Altijd doorgaan.
Altijd beschikbaar zijn.
Altijd aan staan.
Altijd rennen en vliegen.
Alsof dat de norm is geworden.
En dat doet pijn.
Want onder die norm ontstaat vaak ongemerkt het gevoel dat jíj tekortschiet.
Dat jij sterker zou moeten zijn.
Dat jij het beter zou moeten kunnen.
Dat het aan jou ligt dat het zo zwaar voelt.
Maar wat als dat helemaal niet waar is?
Wat als we met elkaar dingen normaal zijn gaan vinden die helemaal niet normaal zijn?
Wat als vermoeidheid, een kort lontje, het gevoel jezelf kwijt te zijn geraakt of voortdurend over je eigen grenzen gaan geen eigenschappen zijn van moederschap…
maar signalen die aandacht vragen?
Ik zie zoveel moeders wachten.
Tot ze niet meer kunnen.
Tot hun lichaam aan de rem trekt.
Tot de klachten toenemen.
Tot het plezier verdwijnt.
Tot ze zichzelf bijna niet meer herkennen.
En hoe pijnlijk is het dat we onszelf vaak pas serieus nemen als het echt niet meer gaat?
Misschien hoeft het niet zo ver te komen.
Misschien mag de vraag al veel eerder zijn:
✨ Wat heb ik nodig om mijn levenslust weer te voelen?
✨ Wat heb ik nodig om ruimte te maken voor mezelf?
✨ Wat heb ik nodig om weer dichter bij mezelf te komen?
Ik ben benieuwd:
Welke slide raakte jou het meest?
Laat het me weten in de reacties💛
