04/09/2026
Hardnekkige hoop door ingebakken optimisme, dan wel de toxische traumabond?
Of je nu bekoelde toxische relaties hebt (had), of er midden in zit: je hoop bekoelt nooit. Hoop op duidelijkheid, het waarom van hun pijnlijke gedrag, een gemeend ‘sorry’, gepaard met duurzame acties van verbetering.
Zeker nu na de lange en -hopelijk- best wel relaxte zomer, en het leven weer business as usual is. Misschien is je hoop deze zomer even gevoed door meer toenadering, een wat langere fase zonder vuiltje aan de lucht.
Tot jij en je toxische dierbare(n) weer werden ingehaald door de dagelijkse realiteit. En de ander je laat meebewegen in een patroon van aantrekken en afstoten. In onevenredig minder investeren in jullie relatie. Getuigt van gebrek aan respect voor jou, je grenzen en behoeften.
Behoeften die jij dan haast automatisch weer parkeert tot… ? De volgende mooie zomer? En tegelijk baalt van die hardnekkige hoop, die opleeft bij elk prettig moment in je toxische relatie, hoe tijdelijk ook.
Of als je toxische relatie al bekoeld of beëindigd is: je hoop die opleeft bij elke mooie herinnering eraan, want er waren natuurlijk ook goede momenten.
Die hoop is heel menselijk. Schaam je er niet voor. Hoop doet nu eenmaal leven. Het houdt je ook op de been als de relatie moeizaam gaat. Zeker als je kind was met toxische opvoeders, dan zou geen hoop letterlijk geen leven zijn geweest.
Mijn toxische relaties (partnerschap, familie en vriendschappen) zijn alweer wat jaren ten einde. En toch blijft de hoop dat ooit… die gedroomde verzoening, erkenning van mijn ervaringen, en uiteindelijk die zo gewilde wederkerige relaties met hen ontstaan.
Reëel of niet: met die hoop kan ik nu heel goed leven. Tegelijk voelt het voor mij ook helemaal OK als het nooit uitgepraat en helder wordt, en het dus nooit goed komt met hen. Een erg dubbele houding dus!
Die dubbele houding is het eindresultaat van een diep rouw- en verwerkingsproces. Dat dubbele is geen teken van onstabiel zijn, maar van een steeds rustiger en helderder bewustzijn.
Dat omvat ook de rust, dat je misschien wel nooit helder krijgt waarom je ‘toxies’ (dierbaren die toxisch gedrag naar jou vertoonden), zich naar jou opstellen zoals ze doen.
Je leven gaat hoe dan ook door en is verrassend rijk. Ook zonder duidelijkheid over wat je toxische mensen drijft. En ook zonder vooruitzicht op een verzoening of -heartfelt- verbetering in de relatie met hen.
Als je het zo (nog) niet ervaart, hoop ook daar maar rustig op. Je gaat die rust en helderheid steeds meer ervaren. Je proces daarheen is in volle gang.
Bij jou en steeds meer empathische mensen die vanuit hun hart leven en geven. En uiteraard worden er aan de toxische kant ook steeds meer emoties geprocesd. Juist omdat slachtoffers die emoties steeds minder op hun nek nemen. Onze liefde voor hen helpt hen hierbij al genoeg. Ze kunnen hun pittige proces zelf aan, zelfs de hevige toxische schaamte.
Iedereen is uiteindelijk verbonden met elkaar. Maar iedereen moet zijn of haar eigen demonen overwinnen.
En daar is gelukkig een beproefde en versnellende aanpak voor. Zodat je niet onnodig lang met twijfels en verdriet worstelt. Wordt vervolgd...
