19/08/2026
π½ππππππ
πππ
Een woord met een enorme impact.
Die lach.
Die knuffel.
Een simpel: βHoe is het nu met jou?β
Het gemis van een sterke arm.
Een zachte aai.
Niet per se woorden,
maar dat gevoel van mogen zijn.
Van ontspanning.
Van even niet alles alleen hoeven dragen.
En als die verbinding er even niet isβ¦
kun je dan bij het gevoel blijven?
Zonder het meteen op te willen lossen.
Zonder jezelf wijs te maken
dat je het niet nodig hebt.
Zonder harder te gaan zoeken,
omdat je het gemis niet wilt voelen.
Gewoon even blijven.
Voelen: ja, ik verlang hiernaar.
De werkelijkheid is wat ze is.
Dat betekent niet dat je opgeeft.
Het betekent dat je stopt met vechten
tegen wat er nu is,
want juist dat vechten kan zo vermoeiend zijn.
Je hoeft je verlangen niet weg te duwen.
Je mag ernaar verlangen.
Je mag het missen.
Je mag voelen dat het pijn doet.
En misschien ontdek je juist daar iets belangrijks:
Onder het verlangen naar die sterke arm
zit misschien het verlangen
om even helemaal te mogen ontspannen.
Om gedragen te worden.
Om aangeraakt te worden.
Om te voelen:
Ik doe ertoe. β₯οΈ
En dΓ‘t is voor mij ook persoonlijk leiderschap.
Niet jezelf leren vertellen dat je niemand nodig hebt.
Maar jezelf zo goed leren kennen dat je kunt voelen wat je nodig hebt, zonder jezelf daarvoor te verlaten.
