Kanker is niet altijd leuk

03/08/2026

Ik ben geen klager als het gaat om mijn ziekte. Mijn naasten weten dat.

Ondanks de zwaarte van chemo werk ik door, ga ik even op bed liggen als het niet meer gaat en doe alles wat ik normaal ook moet doen.

Maar een van de meest nare bijwerkingen van de chemo is toch wel dat je smaak volledig wegvalt.

Ik ben bepaald geen culinair wonder of kenner, maar ik hou wel van eten. En dat valt nu helemaal weg. Alles smaakt naar karton.

En dan zou je zeggen: get a grip, het is wat het is. Smaak valt weg, gewoon dooreten.

Dat zou je zeggen, maar het is erger: eten wordt letterlijk in veel gevallen gewoon heel erg smerig. Zelfs water is vies.

Het is moeilijk om uit te leggen hoe vies. Feitelijk merk je alleen de structuur van voedsel op.

Ik eet nu gewoon heel weinig. Dat is ook niet goed, maar ja.

02/08/2026

Soms sta ik (desgevraagd) als journalist zelf de media te woord. Het blijft apart, maar waarom ook niet?

Chris Klomp (54) gaat dood. Misschien al heel snel, als hij geluk heeft duurt het nog vijf à tien jaar. Hoewel hij deze wereld absoluut nog niet wil verlaten, heeft het nieuws toch ook zijn goede kanten, heeft hij gemerkt. En, ook fijn: niets staat hem in de weg om nóg scherper tekeer te gaan tege...

29/07/2026

Niet zo blij vandaag.

Los van hoe de derde chemo er in stroomde (blergh), kreeg ik ook het rapport van de ct-scan van mijn torso eergisteren onder ogen.

Daar stond inderdaad dat er niets mis is met hart en longen, maar ook het zinnetje:

Toename botmetastasering. Oftewel: toename uitzaaiingen.

Iets waar de arts niets over heeft gezegd tijdens de nabespreking. Dat kan betekenen dat er geen zorgen over zijn, maar ik denk dan: de arts weet dat ik dat zinnetje ook onder ogen krijg.

Informeer dan ook.

Anyway: mijn eigen behandelteam is op vakantie (good for them) dus we hebben een andere arts gisteren gevraagd het te duiden.

Die zei inderdaad: niet iets om je ongerust over te maken. Er is niet met dat doel een scan gemaakt en zo ook niet bekeken. Pas als de behandeling helemaal afgerond is, kunnen we zien wat wel en wat niet aanslaat. Parkeer dit maar even.

Wat ergens uiteraard klopt, want alleen met radioactief spul kun je goed zien waar uitzaaiingen oplichten.

De verpleegkundige die de chemo verzorgde, zei het ook: je hebt geen extra pijn en je PSA daalt, dus maak je geen zorgen.

Ik vertrouw artsen en de medische wetenschap, maar om nou te zeggen dat ik niet meer ongerust ben nu: nee.

Maar goed, geen keus: we moeten door.

28/07/2026

Wat een routine-dagje leek gisteren, bleek toch anders uit te pakken.

Na het bloedprikken en mijn vermelding dat ik nog steeds benauwd ben, vertrouwde de arts het toch niet en mocht ik meteen even blijven voor een ct-scan.

De arts wist het niet zeker, maar er was altijd de mogelijkheid dat de chemo mijn longen had beschadigd. Dat zou dan weer vrij lullig zou zijn geweest, want dan zouden ze de chemo per direct gaan stoppen.

Dus eerst een hartfilmpje laten maken en weer een infuus er in. Vervolgens onder het apparaat. Terwijl de scanner hard rond draaide, werd er contrastvloeistof in mijn lijf gespoten. Dit alles om mijn longen en hart te kunnen bekijken.

Godzijdank bleek alles er prima uit te zien. Schoon longbeeld, nergens vocht te bekennen. Er was alleen een oude kwaal zichtbaar: door een breuk in mijn middenrif kan een van de kwabben in mijn rechterlong niet helemaal goed 'ventileren'.

Toch verklaart dat de benauwdheid niet.

Anyway, de dokter heeft goedkeuring gegeven voor de derde kuur chemo. Dat gaan we vanmiddag dus doen.

Komt nog bij dat mijn PSA gelukkig weer verder gedaald is. Van bijna 48 naar iets meer dan 38. Bedenk: ik zat ooit op 515.

Omdat je het leven moet vieren zijn Diana Futselaar en ondergetekende gisteren maar meteen lekker uit eten gegaan. Ook omdat de derde chemo zal betekenen dat ik weer een tijd geen enkele smaak in mijn mond heb.

On y va.

27/07/2026

Vandaag weer naar het ziekenhuis. Bloedprikken en overleg met behandelteam. Morgen weer chemo. Zie er nu wat meer tegenop, omdat de tweede chemo toch wel een tikkie zwaarder was dan de eerste.

Beetje misselijk, krampaanvallen, wegvallen van alle smaak en opvallend vaak behoorlijk benauwd. Door de vermoeidheid ook iedere dag wel even paar uurtjes extra slapen.

Maar we gaan er weer voor. Heb ook geen keuze. Vandaag eerst maar eens kijken hoe het met de PSA zit, want die was de vorige keer licht gestegen en dat moet niet.

Let's go.

19/07/2026

Kanker heb je samen

Ik schrijf op deze pagina over mijn persoonlijke avonturen in kankerland, maar ik bedacht mij laatst dat ik zeker niet moet vergeten op te schrijven dat je samen kanker hebt.

Uiteraard natuurlijk niet letterlijk (godzijdank), maar veel kankerpatiënten hebben een relatie en die lijden ook mee.

Ik werd relatief kort voor mij diagnose verliefd op een prachtige, lieve, slimme, mooie, fijne, lekkere, leuke en waanzinnige vrouw.

Genaamd Diana Futselaar.

Godzijdank vond ze mij ook wel aardig.

Zij is mijn absolute rots in de woelige branding van het lot. Ze is er (vrijwel) altijd als ik naar het ziekenhuis moet en doet zonder een seconde te klagen wat moet gebeuren.

Ze helpt, steunt, denkt mee en offert zichzelf soms helemaal op voor mij.

Alsof ze het altijd heeft gedaan, koppelt ze met het grootste gemak de koelinstallatie af als ik in het ziekenhuis naar de wc moet of roept ze de verpleegkundige als de chemopaal weer eens een onheilspellend alarm afgeeft.

Als ik met pijn op de bank lig, haalt ze mijn pijnstillers. Ze houdt mijn hand vast als het nodig is en kroelt oneindig door mijn haren.

Ze luistert mee tijdens de gesprekken opdat we alle informatie meekrijgen en het allerbelangrijkste:

Ze is er. Altijd. En daar heeft ze ook niet voor getekend. Dit stond niet in de productbrochure.

Ze was er ook toen ik de diagnose (ongeneeslijke prostaatkanker) kreeg en we samen ineens ijswater door onze aderen voelde stromen. Hier had ze ook niet voor getekend, maar ze week geen moment van mijn zijde.

Dus voor alle relaties van kankerpatiënten: dank dat jullie er zijn. Jullie maken het verschil.

En voor mijn onverwoestbare Diana: love you to the moon and back, baby.

14/07/2026

Levensverwachting.

Ik ben de laatste tijd wat meer bezig met het thema levensverwachting. Mijn behandelteam kan op basis van wetenschappelijke data best een inschatting maken hoe lang ik nog te leven heb, maar ik wil dat niet weten.

Ten eerste omdat het slechts een indicatie is, gebaseerd op tienduizenden lotgenoten met een vergelijkbare diagnose. Te weten: best wel veel uitzaaiingen in botten en lymfeklieren en een nogal agressieve vorm van kanker (bijna de meest agressieve vorm).

Ten tweede omdat ik niet zou weten wat het toevoegt. Dat zou alleen zo zijn als ik nog een jaar te leven heb en dus andere keuzes moet gaan maken. Bucketlist enzo.

Nou weet je het nooit, maar het is wel de verwachting dat ik nog wel wat jaartjes heb.

Dat weet ik, omdat je toch via Google soms wat dingen gaat lezen. En dan blijkt uit onderzoek dat voor mijn specifieke vorm en stadium ongeveer de helft van de mannen na vijf jaren nog leeft en ongeveer een kwart na tien jaren nog.

Uiteraard is dit helemaal afhankelijk van hoe goed de behandelingen aanslaan, mijn eigen conditie en nog een sh*tload aan factoren.

Als je de diagnose krijgt die ik kreeg, dan is het niet te voorkomen dat je met je naasten praat over de impact. Daar hoort van alles bij (bijwerkingen, je ziek voelen, beperkingen) en dus ook de toekomst. De levensverwachting. Iets waar je normaal gesproken niet mee bezig bent op deze leeftijd.

Ik ben mijn hele leven niet bezig geweest met de dood. Waarom zou ik ook? Daardoor krijg je vanzelf een soort gevoel van onschendbaarheid. Ik ben altijd gezond geweest, ik heb altijd gesport. Had altijd energie voor tien.

Waarom zou je dan eerder dood gaan?

Nou, door kanker bijvoorbeeld.

Tijdens een interview voor RTL Nieuws kreeg ik de vraag of ik bang ben om dood te gaan. Dat ben ik niet. Ik heb - zoals eerder al gezegd - een hartstikke mooi leven gehad en lig er echt niet wakker van dat ik er straks niet meer ben.

Uiteraard heb ik wel zorgen voor de manier waarop. Dat is dan ook de reden dat ik daar maatregelen voor ga nemen. Ik ga 100% proberen om mijn eigen regie te voeren en als ik niet meer wil, dan ga ik. Knappe jongen die dat tegen gaat houden.

Maar zo ver is het nog niet.

Ik ben eigenlijk wel van plan om de statistieken te volgen en bij die 24% te horen die na tien jaren nog leeft.

Dus daar gaan we dan maar voor. Dan zou ik overigens 64 worden en dat vind ik alsnog wel wat aan de jonge kant.

Maar dat is dan niet anders.

12/07/2026

Voor ik het vergeet: na een interview in de regionale krant Dagblad van het Noorden (mijn oude baas) sta ik nu ook in de Nieuwe Revu.

Als het goed is, begin volgende maand ook nog bij RTL Nieuws. Chris Klomp komt naar u toe deze zomer!

Als journalist en X-fenomeen houdt Chris Klomp (54) zich dagelijks bezig met het bestrijden van desinformatie van complotfantasten en andere kwetsbare mensen, maar nu is hij zelf kwetsbaar en gaat over afzienbare tijd dood. Dat maakt van hem een ander mens. Desondanks is hij door de vele bedreiginge...

11/07/2026

Gisteren door behandelteam toch even teruggeroepen naar het ziekenhuis vanwege ernstige benauwdheid.

Longen nagekeken, bloed gecontroleeerd. Er zijn geen afwijkingen gevonden. Het team houdt het maar op de bijwerkingen van de chemo. En gaf mij mee dat ik het wat rustiger aan moet doen.

De tweede chemo hakt er goed in, moet ik zeggen. Krampaanvallen, benauwd, misselijk. Algehele malaise. Kapotdoodmoe. Veel slapen.

Ik klaag verder niet, maar het is wel zwaarder dan de eerste keer. Ik merk dat mijn huid op sommige plekken wat gevoelloos begint te worden en mijn smaakvermogen is volledig weg. Alles smaakt naar karton.

Nou ja, over een paar dagen zal het wel weer beter gaan.

07/07/2026

Hij zit er weer in en ik moet zeggen dat deze wat tegenviel. Bij het naspoelen met zout kreeg ik mij toch een wegtrekker. Niet te doen.

Alsof er 100 kilo op mijn lijf drukt, misselijk en algehele ellende. De coldcap deed ook meer pijn dan eerder.

Nou ja, herstellen maar weer. Het is niet anders. Maar kanker is niet altijd even leuk hoor.