Van Eldik Domhof Uitvaartzorg

08/06/2026

G***s

Toen zijn vrouw was overleden, bleef hij alles doen wat hij voorheen deed, maar de g***s was er niet meer. Zorgzaam als hij was, verlegde hij zijn aandacht als vanzelf naar een paar zieke familieleden. Hij bezocht ze trouw elke week, kookte, deed boodschappen en zorgde zo voor de nodige, welkome afleiding.

Toen ook zij waren overleden, dacht hij weemoedig, ‘En nu?’ Een onverwachte ontmoeting in het dorp bleek het antwoord. Eerst herkende hij haar niet, maar toen ze aan de praat raakten, wist hij het weer. Ze vertelde dat ze vlakbij woonde en nodigde hem uit. Hij ging bij haar langs en niet lang daarna kwamen ze elkaar weer tegen tijdens een georganiseerde fietstocht. Vanaf dat moment waren ze vaak samen op de fiets te vinden. Als vrienden.

Ze appte hem toen ze een weekendje weg was met vriendinnen. Beduusd dacht hij, ‘Zou er dan meer zijn tussen ons?’ Vanaf het moment dat ze terug was, hield hij zijn mobiel nauwlettend in de gaten. Zijn kleindochter zei een keer plagend, ‘Heb je een date, opa?’ ‘Welnee,’ reageerde hij, ‘we gaan gewoon een pannenkoekje eten.’ ‘Nou,’ zei ze, ‘dat is een date, hoor!’

Daar, in het restaurant, terwijl hij haar aankeek, schoot hij even vol. Wat voelde hij zich weer gelukkig en dankbaar. Hij had het nooit durven dromen, maar het was echt waar. De g***s was weer terug in zijn leven.

© Petra van Eldik – Neleman

19/05/2026

Ruimte

Van kinds af aan speelde hij liever met meisjes dan met jongens. Voetballen of hutten bouwen met de buurjongens vond hij maar niks. Dat hij op een dag als jong volwassene met een vriend thuiskwam, was voor zijn moeder geen verrassing. Zij kende haar jongen.

Die eerste relatie was van korte duur. De ware vond hij jaren later. Het was liefde op het eerste gezicht. ‘Hij was zo eerlijk en oprecht,’ vertelde hij. ‘Ik zag het meteen in zijn ogen. Hij wond nergens doekjes om en zei alles precies zoals het was. En, ja, ik vond hem natuurlijk ook heel knap om te zien.’

Hij beleefde een heel bijzonder moment vlak voor zijn lief overleed. Terwijl hij buiten even een sigaretje rookte, was het alsof hij een zachte stem hoorde zeggen, ‘Kom maar.’ Het gevoel was zo sterk dat hij zijn sigaret doofde, zich omdraaide en weer naar binnen ging. Eenmaal bij zijn zieke man, pakte hij zijn hand vast waarop hij voor de laatste keer ademhaalde. Alsof hij op hem had gewacht.

Dat er meer tussen hemel en aarde is dan het oog kan waarnemen, was voor hem een zeker weten. Hij was ermee opgegroeid in de kerk. Ondanks de ruimte die daar niet was voor zijn geaardheid, was er in zijn hart altijd ruimte gebleven voor zijn geloof in een God die iedereen liefheeft. Gewoon. Zoals we zijn.

© Petra van Eldik – Neleman

10/05/2026

27/04/2026

Omdat

Laatst reed ik naar de supermarkt. Bij de ingang van de parkeerplaats stond een politiewagen voor een auto geparkeerd. Onder de auto lag een fiets die er half uitstak. Een stilleven dat me de adem benam. Van het ene op het andere moment kan alles anders zijn.

Dat weet die zoon die zijn vader van het erf had zien wegrijden. Niet lang daarna stonden er twee agenten voor de deur. Dan weet je dat er iets goed mis is.

Of die vriend die plotseling onwel werd en in het ziekenhuis belandde. De dag ervoor waren de plannen alweer gesmeed voor een volgend weekendje weg. Of en hoe dat zou gaan was daarna nog maar de vraag.

Je oude vader die nog best vitaal was en zich even niet goed voelde. Hij ging voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Hoe kon hij weten dat hij niet meer naar huis zou gaan? Hoe konden zijn vrouw en kinderen zich voorbereiden op wat ze niet verwachtten?

Van het ene op het andere moment onder ogen zien dat je vriendin, je broer, je partner of je moeder alzheimer blijkt te hebben. Te jong. Ze zijn nog niet eens met pensioen.

Zo is alles goed en zo staat je leven op de kop. Je kunt je er niet op voorbereiden. Je weet immers niet wanneer het geb***t. En dat is misschien maar goed ook, anders zouden we geleefd worden door angst, het leven niet ten volle leven en ervan genieten. Maar juist daardoor komt het zo ongenadig hard aan. Omdat je het niet ziet aankomen.

© Petra van Eldik – Neleman

07/04/2026

Kleindochter

Ze stond met haar driejarige neusje vooraan om te zien hoe onze hond Beau een jaar geleden werd begraven. Opa had de hond in een zachte doek gewikkeld en heel liefdevol in het graf gelegd. Ademloos keek onze kleindochter toe. Niets ontging haar.

Vanaf het moment dat ze kon kruipen was ze niet bij Beau weg te slaan. Als ze met papa en mama op bezoek kwam, moest ze als eerste de hond aaien. En het fijnste moment was als ze haar gezichtje helemaal kon laten verdwijnen in die heerlijk zachte vacht.

Die bewuste dag gaven we Beau onze tranen en lieve woorden mee als een laatste dankjewel voor bijna vijftien mooie jaren. Toen we één voor één een bloem in het graf lieten vallen, pakte ons kleine meisje vol trots haar bloem. Terwijl ze die losliet zei ze met overgave, ‘Beau dood.’

Even later zag ze hoe opa en papa om de b***t zand in het graf schepten. Het duurde maar even voor ze liet merken dat zij dat ook wilde doen. Er lag al een schepje klaar voor-het-geval-dat. Voor haar was dat geen vraag maar een zeker-weten-doen.

Die dag, op die plek waren de onderlinge verbondenheid en de liefde zo tastbaar dat je die met twee handen had kunnen vastpakken. Voor ons een bijzonder moment. Voor haar zoals het leven hoorde te zijn.

© Petra van Eldik – Neleman

02/04/2026

N I E U W S ! N I E U W S ! N I E U W S!
We hebben een nieuwe collega 🎉!
Susanne Naves-Barink komt ons team versterken als uitvaartverzorger bij Van Eldik Domhof Uitvaartzorg!