Celine Muller

02/09/2021

GYNAECOLOOG II We hebben een gesprek bij de gynaecoloog in Vlissingen.
Mijn mama is bij de kinderen, mijn mama die er non stop voor ons is, met liefde, warmte, leuke plannen met de kinderen.

We moeten eindeloos wachten, tegenover een mama die samen met haar mama een mollig kindje zit te betuttelen. Ik kan er naar kijken - maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ik wil ook een mollig kindje. En toch gun ik het haar zo. Ik heb al drie keer een heerlijke baby in mijn armen mogen houden, wat een zegen.

De gynaecoloog is een man. Dat valt tegen. Een jonkie ook. Hoe kan hij ooit de diepte van mijn verdriet peilen - schiet door me heen, voor ik mijn masker tot ver over mijn oren trek en samen met Matthijs naar binnen loop.

Het is toch best een goeie gozer. Droogkloterig benoemt hij de stappen. Benoemt hij de medicatie. Hoe dat in zijn werk gaat, wat je kunt verwachten. En ergens is het wel fijn, zo aards. Dat hij niet met me mee gaat zitten huilen. Dat we puur te horen krijgen hoe en wat. En dat de verpleegkundige ons vanmiddag nog zal bellen, voor alle praktische zaken rondom de bevalling.

Daar zou ik de volgende dag voor terecht kunnen, in Goes. De bevalling.
Morgen?!
Oh nee. Dat is veel te snel. Geen goed gevoel. Sowieso niet, maar morgen helemaal niet.

Het wordt de dag erop. Vrijdag. De dag dat we eigenlijk met blij gemoed en bolle buik richting Frankrijk zouden rijden. Nu mogen we onze koffers pakken voor het ziekenhuis.

Op de gang krijgen we een zakje met een pil mee. En een briefje met bijwerkingen, en gebruiksaanwijzingen. Of ik dat die avond, tegen negenen, in wil nemen. Dat zet de boel in gang.

Natuurlijk wil ik dat niet innemen. Malloot.
Natuurlijk ga ik het innemen.

Alhoewel ik niet weet hoe. Bij god niet weet hoe. Ben ik een moordenaar?
Het is zo raar. Ik heb altijd gewenst dat mijn kindjes zouden leven. Niet eens zo heel bewust, maar altijd getoost op het leven.
Nu wens ik hem dood.
Nu wens ik, stiekem, dat hij zelf zal sterven. In mijn buik. Dat ik het niet hoef te doen. Dat ik hem niet voor pijn hoef te behoeden, dat ik de keus niet hoef te maken die niet te maken valt.

Het werkt niet, uiteraard. Dit is een keus die wij moeten maken - of we nou willen of niet. Zou het karma zijn?

Ik merk dat ik al minder contact maak met mijn buik. Het contact heeft zich verplaatst van 'baby' naar 'ziel'. Ik zie hem alleen nog maar voor me als jongvolwassen man. Stralend. En toch. Als ik die avond in bed kruip, leg ik mijn handen op mijn buik. Nu is hij er nog, zo heel, heel dichtbij. En hoe onwerkelijk alles ook is, hoe raar alles ook loopt, dát is iets om dankbaar voor te zijn.

Ik bel mensen. Praat met mensen. Mensen die hetzelfde meegemaakt hebben. Mensen die tussen de sluiers door kunnen voelen, naar dat waar de meeste mensen alleen maar naar gissen. Mensen die postpartum zorg bieden. Want, weet ik, straks ben ik zelf ook een postpartum mama. Zonder baby, dat wel. Maar toch, een 'kraamtijd'. En ik wil dat goed geregeld hebben voor mijzelf, zodat ik goed kan herstellen, zodat ik niet nog een hele nasleep krijg, fysiek gezien.

Mijn Ayurvedisch brein zet alles in gang. Al mijn kennis rondom bevallen, en de postpartum tijd wordt ingezet. Ergens vind ik de kracht om supplementen, speciale oliën, voedingsmiddelen en Ayurvedische kruiden te bestellen. Om een mengsel te maken, voor daarna. Heel even sluipt er een greintje vreugd naar binnen - heel even kan ik me indenken dat ik me gewoon aan het voorbereiden ben op mijn kraamtijd. Heel even, tot het besef weer keihard binnenkomt: alles leuk en aardig, maar straks is er géén baby.

Daar kan geen supplement tegenop.

02/09/2021

TIJD BUITEN DE TIJD II dan ben je terug, weet je 'alles', behalve waarom, hoe dan, waarom wij, waarom nu en hoe nu verder. Die laatste moet je uitdokteren. Die eersten leiden tot niks. Althans. Het menselijk brein zit toch wel een beetje zo in elkaar. Dat je uitleg wilt, verklaringen, een reden, een oorzaak.

Ondanks dat ik weet dat ik alles wat binnen mijn vermogen lag 'goed' gedaan had, blijf ik zoeken. Graven naar waarom.
Was ik te druk geweest? Was mijn lijf 'op', na drie zwangerschappen? Ik had zo tussen neus en lippen door geopperd dat deze kleine alsjeblieft wel formaatje Noah mocht zijn - klein - had dat ermee te maken? Maar zó klein had ik toch nooit bedoeld?

De dagen gaan door. Ik doe 's ochtends mijn yoga, om mijn energie hoog te houden, sterk te blijven. Het huis vult zich met bloemen. Lieve briefjes, van mensen dicht om ons heen.

We spelen. We lachen, ook heus wel. We gaan naar speeltuinen, bos en zee - maar alles in een waas. Alles in een soort tijd buiten de tijd. Afwachten. Aftellen. Alles staat stil, en gaat razendsnel verder. We moeten mee, hink stap sprong, zo goed als het gaat.

We moeten denken over: hoe gaan we ons kind begraven? Ons KIND! Hoe moet je daar over nadenken?

20/08/2021

16 WEKEN II tot 16 weken, hield ik mijzelf voor. Nog even doorzetten, na 16 weken is alles anders. En dat klopte. Alleen had ik het me iets anders voorgesteld.
Ik stelde me heerlijk dineren bij kaarslicht voor, zonder misselijkheid. Lange wandelingen met trotste buik, zonder misselijkheid.

Het universum had iets anders voor ons in petto.

Dineren bij kaarslicht, zonder kind. Lange wandelingen, zonder trotste buik. Want inderdaad, na 16 weken werd alles anders.
Ik beviel namelijk van onze kleine Vincent. Ons kleine mannetje, wat een open schedeldakje bleek te hebben. En buiten mijn buik niet bleek te kunnen leven.

Ik wilde jullie zo graag iets anders vertellen, maar dit is wat er is. Dit is waar wij, onherroepelijk, mee te dealen hebben. En dit is ook waar ik jullie over wil vertellen. Omdat ik óók een trotse mama ben geworden. Omdat er te weinig over gepraat wordt - een kindje krijgen, en gelijk weer verliezen. Omdat hij een enorme blessing is - voor iedereen die zijn energie mocht voelen.

De foto is de laatste foto van ons 6, de dag voor de bevalling. Vincent nog lekker in mijn buik. De kinderen om ons heen. Verdriet, onmacht, liefde, vreugde, kracht, tranen, alles. Alles door elkaar heen.

De komende dagen wil ik jullie ons verhaal vertellen.
Stap voor stap.

Voor nu: het leven is zo delicaat, zo enorm kostbaar, en er is zo veel liefde. Dat jij hier bent, dat wij hier zijn, is een wonder. En: de sluiers zijn zo dun. Er is zoveel contact - met daar. Los van alle chaos, van alle onduidelijkheid, van alle verdeeldheid in de wereld, is er bovenal liefde. Veel meer dan je kunt bevatten.

xox Celine

03/07/2021

ONGELUKJE ZEKER? II om allereerst alle (ongestelde) vragen uit de weg te ruimen: nee.
En om deze ruimte gelijk te benutten: sjezus allemachtig, waarom zit het er zo ingebakken? Waarom is het wanneer je geen kinderen hebt: wanneer komt er één? Als die dan een jaartje is, beginnen de vragen naar de tweede, want er moet toch een broertje of zusje bij komen. Die tweede is logisch. Bij de derde krijg je al een scheef oog: druk joh, drie, dat jullie daarvoor gaan! Maar de vierde spant de kroon. Daar krijg je ronduit de vraag of het een ongelukje was. Of je gefeliciteerd, of gecondoleerd moet worden.

Sorry hoor. Nieuw leven is altijd gefeliciteerd. Hoe dan ook.

Maar, nee dus. Geen ongelukje. Een zeer doorvoeld, bewust gekozen, bij ons passend, 'besluit'- voor zover je zoiets kunt besluiten. Omdat er nog één bij hoort. Omdat we al continu om ons heen liepen te kijken, omdat we er een 'kwijt' waren als we onderweg waren. Omdat dit zieltje al een poosje om ons heen hing, tot we dapper genoeg waren om hem of haar te verwelkomen.

De voorbereiding?

Komtie: een steady, gezonde, menstruatie. Goede, fertiliteit bevorderende voeding - en extra knoflook, ui en gember in het dieet van Matthijs. Ayruvedische kruiden. Goede vetten. Elke maand yoni steams, drie dagen na de menstruatie. Voor mij dus - ha! - om oude emoties daar los te laten, de boel liefde te geven en 'klaar te stomen'. Frog squats, Sat Kriya, navelversterkende oefeningen on the daily. Kundalini yoga en meditatie om lichaam en geest sterk te maken. Mantra's 24/7 - ook 's nachts. Speciale om een zieltje te verwelkomen, en tijdens de 'daad'. Daarna mantra's om het bevruchtte eitje te beschermen. Koude douches. Massages met sesamolie. Familieopstellingen. Enzo.

Of het een ongelukje was, die vierde?
Nee, super welkom, super gewenst, super voorbereid.
Dan weten jullie dat.

That's all.
Fijn weekend!

xox Céline

PS: was het bij jou wel een 'ongelukje'? Noem het dan niet zo. Laat je kind nooit horen dat het een ongelukje was. Geen mens is ongeluk. Geen kind is ongeluk. Een verrassing misschien. Een onverwachts groot geluk. Overweldigend misschien. Alles op zijn kop zettend misschien. Maar geen ongeluk. Kunnen we dat woord alsjeblieft niet meer gebruiken in combinatie met kinderen? Dank, namens de toekomstige generatie.

02/07/2021

NOG FF II hoi hoi, checking in vanuit de Misselijkheids Zee. Is er al land in zicht? Land waar niks meer wiebelt, waar je weer stevig met beide benen op de grond staat?⁠
Grond waar niet alle luchtjes je omver blazen. Grond waar je niet de godganse wereld meer vindt stinken. Grond waar je niet om acht uur naar bed gaat - en nog slaapt ook. Grond waar je niet 's nachts wakker ligt naast je dreumes, terwijl die rustig doorslaapt. En jij maar misselijk zijn.⁠
🤢⁠
Ik weet niet hoor. Alle middeltjes al ingezet. En om heel eerlijk te zijn ben ik het wel een beetje beu nu - die dooie rat op je tong smaak. ⁠
Het zal met een week of 14, 15, 16 wel weer over zijn, maar toch. Mag ik even zeuren? ⁠
🤢⁠
Deze baby heeft kennelijk meer nodig. Meer rust? Meer aandacht? Of moet ik meer wennen aan de energie van dit zieltje? En ja, vergeet niet die andere drie koters, die de nodige energie vergen. Heeft er natuurlijk ook het een en ander mee te maken ;)⁠
🤢⁠
Maar bovenal, hoe dan ook, hoe zwabberig de benen ook zijn, hoe misselijk ik ook rond loop te draaien, is er dankbaarheid. Want sjemig, toch maar weer een klein mensje dat ons, Matthijs & Celine, uitgekozen heeft. Om zijn of haar papa en mama te worden. Midden tussen de chaos, de drukte, de gezelligheid, de avonturen, de zoektochten, de woest knuffelsessies met z'n allen in bed. ⁠
❤️⁠
Welkom hoor, kind! Maareh, zullen we één ding afspreken: als we straks op vakantie gaan zijn we klaar met die misselijkheid. Deal?⁠
⁠
xox Céline⁠
⁠
Wat was jullie misselijkheidsverhaal? Aan,- of afwezig? En: de beste tips? 👇⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

08/03/2021

VROUW II op insta geschreven en helaas niet gekopieerd voor fb, maar wel heel benieuwd naar jullie gevoel hierover...
Hoe sta jij tegenover genderneutraliteit?

Hier de link naar insta: https://www.instagram.com/p/CMKRO3QL1Io/?igshid=2nm1c57984if

Xox Celine

21/03/2020

LENTE II sinds gisteren , maar vandaag voelt het ook echt zo!
Gisteren verging ik van de hoofdpijn. Alsof ik hoogteziek was, wat ik vroeger in de bergen had. Denk dat we sowieso met z'n allen wel in een grote omwenteling zitten. De wereld wordt nooit meer zoals ie was. En dat is maar goed ook. Wie kan vertrouwen en zijn systeem kan upgraden naar deze werkelijkheid 2.0, zal floreren. Dat weet ik zeker.

Naast dat deze hele happening veel angst zaait, zaait het ook veel moois.
Opeens zijn de parken weer vol spelende, sportende jongeren - normaal gesproken opgesloten in de sportschool, maar nu in alle creativiteit met takken, zandzakken en dergelijken met elkaar aan het oefenen. In het zonnetje!
Huizen die normaal hele dagen leegstaan, zijn nu gevuld met mensen.
Papa's lopen opeens massaal buiten met wandelwagens en kleine kinderen.
En wij ook, nieuwe avondritueeltjes. Kinders samen in een voetenbadje. Golden milk drinkend. Tijmthee drinken, op het strand. Alle immuunboostende nerd dingen mogen ongelimiteerd ongezet worden. Ha!!

Er schijnen dolfijnen in Venetië opgedoken te zijn. Dieren overal. Smog die optrekt. De aarde die ademhaalt, terwijl de mensheid in een geforceefde retraite zit. Uit de ratrace, voor de meesten van ons dan.

Tijd om te reflecteren op wat we willen voor de toekomst van de aarde, van onze kinderen, kleinkinderen. Iedereen zit in hetzelfde schuitje.

En kijk, het is gewoon lente geworden. De aarde is niet bang, maar oneindig vergevingsgezind.
Laten wij sterk zijn in onszelf, gefocust, diep ademhalend. En dan, stap voor stap, verdergaan.

Gisteren waren dag en nacht exact even lang. Licht en donker precies even sterk. In onszelf, vertrouwen en angst. Buiten ons, ook.
Maar vanaf nu worden de dagen steeds langer dan de nachten. Gaat het licht, hoe dan ook, een inhaalslag slaan.
En hoe meer wij ons niet van de wijs laten brengen en ons licht steeds sterker maken, hoe meer het licht en de liefde en de authentieke kracht van iedereen het nieuwe normaal kan worden.

Keep up! Met je meditatie, je yoga, je ademwerk, je verbinding met jezelf en anderen. Met alles wat jou verbindt met de allermooiste uitkomst, voor het hoogste goed van iedereen.

Adem. Alles komt goed. Alles is goed. Alles wordt alleen nog maar beter. Wacht maar af!

xox Celine

19/03/2020

PRANAYAMA VOOR EEN ZIEKTRVRIJ LIJF II niet life, zoals je ziet, want sjonge jonge, als je een tijd prikt, willen net alle kinderen drinken, eten, skaten, mama en mama en mama. Dus dan maar zo. Misschien hoor je wat gerommel op de achtergrond. Mijn dagelijkse mama mantra geluiden 😉

Je kunt deze oefening makkelijk meedoen, vereist geen yogische kunsten.
Heerlijk om de dag mee te beginnen, of als vervanger van de 4 uur cup a soup. Krijg je minstens zoveel energie van.

Zo belangrijk nu om je systeem te leren upgraden, we worden hoe dan ook naar een andere frequentie getransporteerd. Verzetten kost zoveel energie. Energie die we beter in kunnen zetten om zo vitaal mogelijk te blijven. Het beste wat we nu misschien wel kunnen doen?

*vertrouwen en aanpassen
*vertrouwen en aanpassen
*vertrouwen en aanpassen

En enorm veel prana tot ons nemen. Deze oefening helpt daarbij.

Jullie zijn allemaal in mijn gebeden/meditaties.

Xox Celine

17/03/2020

PEANUT HOUR II al voordat deze bijzondere, intense tijd aangebroken was, had ik dit flyertje gemaakt: PEANUT HOUR, je redding. Oké, dat zal het niet letterlijk zijn als je harstikke ziek ligt te zijn. Maar in deze tijd van veel meer isolatie, vragen, inkeer en de daarbij komende stukken die omhoog komen, is het denk ik des te belangrijker: om verbinding te zoeken met elkaar. Niet in real life nu, maar wat let ons om het via andere middelen te doen? Om steun, kracht, motivatie, inspiratie, rust, tips van elkaar te krijgen?
Wij als vrouwen hebben dat zo nodig, dat samen zijn. Dat even tijd om te spuien. Om gehoord te worden. Door een andere vrouw. Zonder dat er oplossingen om je oren gesmeten worden. Gewoon, je verhaal kwijt.
En nu, nu er zoveel onzekerheid is, zoveel angst bij velen, is het helemáál cruciaal om die verbinding wél te voelen. Ook als je alleen thuis zit.
Daarom wil ik per ingang van deze week, via ZOOM, PEANUT HOUR in gang zetten. Zo genoemd door Yogi Bhajan, omdat vrouwen in India na hun werk altijd samenkwamen, pinda's aten en over ALLES praatten. Waardoor spanningen wegvielen, de orde gehandhaafd bleef, vrouwen beter in hun vel zaten. Er verandert letterlijk iets in ons systeem als we hier tijd voor nemen.

En omdat vrouwen ook kunnen vervallen tot kippenhok-achtige toestanden, wil ik graag beginnen met een meditatie. Die jullie gewoon mee kunnen doen, vanuit het gemak van je eigen huis. Een meditatie voor kracht, of voor stabiliteit, voor vertrouwen... Zodat we de toon zetten van waaruit we met elkaar gaan praten, delen. En je gelijk je portie 'zen' binnen hebt.

Zaterdag ochtend had ik in gedachten, maar even polsen hier. Of dat handig is. Eenmaal per maand, maar in deze rare tijd misschien vaker.
Link voor ZOOM volgt, via een privé berichtje, als je mee wilt doen. Laat hieronder maar even weten, of stuur me een berichtje.

In liefde, voor iedereen!

xox Celine

PS: voor de mannen onder ons, sorry, dit is even women only, maar ik ga wél deze week life meditaties doen op deze pagina
ELKE DAG OM VIER UUR 'S MIDDAGS: MEDITATIE! Maximaal elf minuten, meestal korter.
Met z'n allen kunnen we zoveel mooie, helende, liefdevolle energie de wereld in sturen. Kun je misschien niet in real life naar iemand toe, maar wel via de ether een wonder toesturen. Echt, onderschat niet de kracht die je in je hebt!

Holistische & groene voeding. Inspiratie, yoga en gezondheid voor vrouwen.

Yogadocente, voedingscoach, mama

17/03/2020

Peanut Hour, het online vrouwen uurtje waarin we steun, kracht, inspiratie, gezelligheid met elkaar delen. Cruciaal voor vrouwen om deze vorm van intimiteit met elkaar te hebben. Nu online, wel zo makkelijk! Beginnend met een meditatie, om vervolgens ruimte te maken voor eenieder die gehoord wil worden.

15/03/2020

PRANAYAMA VOOR HET IMMUUNSYSTEEM II jongens, een beter filmpje zit er nu even niet in en ach, een beetje lachen is ook niet verkeerd tegenwoordig. Een van de meest immuunverhogende dingen die je kunt doen!! En lachen zul je... Tegen het einde van het filmpje zijn we echte yogi's en leviteren we zelfs op de kop. Ongelooflijk. Maar ach, tegen die tijd weet je wat de bedoeling is en kun je hem filmloos zelf doen. Elke dag. Beetje zelfredzaamheid mensen.

Duur: begin met 3, bouw op naar 11 of zelfs 31 minuten voor een totale reset.

Van de week hier meer (life) meditaties en pranayama om je hoofd koel te houden, je immuunsysteem te verhogen en bij jezelf te blijven.

En vanaf komende week PEANUT HOUR voor de dames! Maar daarover morgen meer!

Nu eerst maar eens lachen. En heel erg veel ademen. Go!

Xox Celine

15/03/2020

BESMETTELIJK II wij lopen buiten. Ja echt! En
vandaag hou ik mijn yogabroek aan. Als reminder. Deze tijd van verandering vraagt namelijk om bewust-zijn. Yoga 24/7.
Adem, adem, adem, adem. Virussen kunnen niet leven in een super zuurstofrijk lijf.
Angst kan niet leven in een rustige, liefdevolle geest.
Alles is besmettelijk: virussen, angst, woede, liefde, vertrouwen. Wat kiezen we?
En ja, dat is hard werken, soms. Voor mij ook. Dingen triggeren. Wat wordt er echt gevraagd?
Bewust, alert, zelfstandig, in vrede kijken. Wat is er nu nodig? Niet morgen, niet volgende week. Nu.
Je immuunsysteem sterk houden. Tuurlijk. Zoals altijd.
Mediteren. Natuurlijk. Zoals altijd.
Beweging, frisse lucht, behulpzaamheid. Tuurlijk.
Alles wordt nu alleen op de spits gedreven. Waar kiezen we voor? Welke keuzes creëeren een toekomst die we onze kinderen gunnen?
Zelfvoorzienend leven? Ja, eigenlijk steeds logischer. Groener leven ook. Bewuster.
Allemaal mooie dingen.
En angst? Dat verzwakt je immuunsysteem enorm. Enorm!
Dus. Even terug naar jezelf. Naar je adem. Naar je kern. Naar je geliefden. Naar het weten dat alles goed is.
En dan een stap zetten, als die nodig is.
In liefde, vertrouwen en rust. Dat is de uitdaging nu.

Xox Céline