Praktijk Vol Overgave

Praktijk Vol Overgave Coachen van jongvolwassenen van 18 - 40 jaar die vastgelopen zijn omdat ze niet weten wie ze zijn en wat ze willen doen.

Ze ontdekken zichzelf en hun talenten en dromen waardoor ze zich weer meer gezond voelen en zelf stappen kunnen zetten in het leven. We werken tijdens het traject met waarden zoals geloven, groeien, genieten, gezond leven, liefhebben. Als je christen bent kun je kiezen voor een traject 'Bijbels coachen' waarin God centraal staat. Dit is de methode van TotalBalance waardoor we heden, verleden en t

oekomst samen doorlopen. We werken met een werkboek, dus je gaat praktisch aan de slag! We kunnen dat door middel van gesprekken doen, creatief zijn of wandelen. Elk traject wordt op maat geboden, dus ik pas mij aan bij jou. Kun je wel een boost gebruiken, bel mij dan voor een kennismaking! Dan bekijken we of we een klik hebben en of je aan de slag wilt gaan! Meer informatie vind je op www.vol-overgave.nl

11/02/2024

Vanochtend luisterde ik naar verhalen van mensen die hun leven aan Jezus hadden gegeven, die vandaag bewust de keuze maakten voor de doop.
In de verschillende verhalen hoorde ik hun denken die hen tot nu toe hadden tegengehouden; tegengehouden om de keuze voor Jezus te maken en tegengehouden om te kiezen voor de doop, want ‘je laat je toch niet publiekelijk dopen want je kunt beter onopvallend zijn en blijven’, ‘ik weet het nog steeds niet helemaal zeker’, ‘ik doe de dingen nog steeds niet allemaal goed dus ik ben niet goed genoeg’.

Vaak nemen we gedachten voor waarheid aan en laten we ons dus daardoor leiden.

Als je afstand kunt nemen van je gedachten dan kun je een bewuste keuze maken: laat ik mij leiden door deze gedachten? Of laat ik mij leiden door mijn verlangen, door wat ik graag wil en wat God voor mij wil?.

Afstand – leren – nemen van je gedachten stelt je in staat om naar de gedachten te kijken, om daarna bewust een keuze te kunnen maken of je je wilt laten leiden door deze gedachten.

Het helpt om met afstand te kijken naar dat wat jou altijd is voorgehouden, uitspraken, waarheden (of zijn het leugens).
Kijk naar de zinnetjes die nog steeds in je gedachten rondspoken:
- Je denkt toch niet dat jij dat kunt? Of sterker nog ‘jij kunt dit niet’
- Dit is niet wat God wil
- Als je een dubbeltje bent word je nooit een kwartje
- Je bent nooit goed genoeg
Enz.
Neem ik deze gedachten aan? Neem ik het aan als waarheid en laat ik mij daardoor leiden?
Of kies ik ervoor dat het anders is, dat deze gedachte geen waarheid is, dat het een leugen is, dat ik mij niet daardoor wil laten leiden? Maar, dat ik mij wil laten leiden door mijn verlangen en Gods verlangen voor mij, dat ik me niet klein hoef te houden, dat ik er mag zijn, dat ik dit kan, dat ik goed genoeg ben en dat er geen dubbeltjes en kwartjes zijn omdat we allemaal evenveel zijn waarna we een andere keuze kunnen maken.

De mensen die vanochtend hun verhaal vertelden waren afgestapt van hun eerdere gedachten.
Ze namen afstand hiervan en zagen een andere weg, ze volgden hun verlangen en maakten een andere keuze, de keuze voor overgave aan God.

Afstand nemen van gedachten die je misschien al jaren voor waarheid in je hoofd hebt zitten is spannend, want je laat ‘zekerheden’ los, maar gedachten opnieuw gaan bekijken in het licht van de Waarheid (Gods Waarheid, Gods Woorden die je in de Bijbel vindt) brengt je op een mooi en een smal pad die jou Leven geeft, Licht, Vrede, Vreugde en vooral Liefde





Na hard werken - ACT-oefeningen doen klinkt wel gezellig en leuk maar het was vandaag uiterst confronterend en leidde to...
09/02/2024

Na hard werken - ACT-oefeningen doen klinkt wel gezellig en leuk maar het was vandaag uiterst confronterend en leidde tot de nodige emoties - zet ik een ACT-oefening in die ons weer in het hier en nu zet en de aandacht weer op het hier en nu laat richten.. een taartje maken van wafels/kersen en slagroom waarbij we proeven, waarbij onze ogen ons laat genieten van de kleuren en onze handen laten ons de verschillende structuren voelen, wat een kliederboel! Ik houd er zo van 💛

26/11/2023

Deel 2 van de vraag ‘Wie ben ik?’

De vorige keer schreef ik een begin over de identiteitsvraag “Wie ben ik?‘.
Het duurde even voordat ik hiermee verder ging, want ik was aan het nadenken.
En ik was vooral aan het stoeien met mijn gedachten over deze vraag. Wie ben ik dat ik er iets over kan zeggen? Wie denk ik wel dat ik ben dat ik het antwoord kan geven?
Je hoeft het woord ‘identiteit’ maar te googlen en je wordt overspoeld met artikelen die een kant belichten van deze vraag.
Ik zeg bewust ‘er wordt een kant belicht’, want in gesprekken met mensen ontdek ik dat identiteit nogal groots is, en vaak ongrijpbaar.
Niet weten wie je écht bent leidt tot onrust, je zoekt naar manieren en rollen om jezelf te vullen, jezelf aan te kunnen kleden, en jezelf te kunnen presenteren naar de ander.
Van jou is er maar één!
Deze uniciteit is prachtig, maar kan ook beangstigend zijn, want je kunt je dus niet vergelijken met de ander, want we zijn niet die ander die je misschien bewondert of waar je wel iets van zou willen hebben.
Ik heb tot mijn 40ste nooit iets van identiteit begrepen, laat staan van mijn eigen identiteit.
Ik had geen idee wie ik was.
Daardoor waaide ik met alle winden mee. Als iemand wilde dat ik mee ging naar rechts dan ging ik mee, maar drong een ander aan om links te gaan dan ging ik daar in mee. Wat een onrust..

Ik kreeg mijn identiteit toen God mij zegende met Zijn woorden ‘jij bent een geliefd kind’ wat als een stroom van water over mij heen vloeide. Ik kreeg grond onder de voeten.
Alle duisternis verdween, de wereld om mij heen werd licht en werd levend. Ik ben aanvaard, ik ben ten diepste geliefd, echt, ik ben zó geliefd door de Vader, en als ik dit typ dan staan de tranen in mijn ogen.
Weet je wel hoe fijn dit is om dit met volle overtuiging te kunnen zeggen?
God deed mij het kleed van bevrijding aan en gaf de mantel van gerechtigheid.
Híj gaf mij identiteit en tot op de dag van vandaag en alle dagen die komen gaan weet ik dat ik geliefd ben door de Vader.
En deze mantel trek ik elke ochtend aan. Dit diepe weten geeft mij fundament en houvast.
Ik waai niet meer mee met alle winden, maar ik ben een boom geworden, stevig geplant aan het water, bij de bron waar Leven en Waarheid van God komt. Hij voedt mij, ik laat mij niet meer voeden door wat anderen zeggen of vinden, ik laat me niet meer meewaaien door van alles en iedereen.

Zo ben jij ook geliefd door God, de Vader, je bent aanvaard, prachtig en puur gemaakt.
Hij is zo verheugd over jou. Kun je je dit voorstellen, dat Hij verheugd over jou is.. het is waar, want Hij zegt het in Zijn Woord, de Bijbel.
Hij heeft jou zó lief..

Tot vandaag wist ik nog niet welk item mijn kleipoppetje zou krijgen, want typeer jezelf maar eens met 1 item.
Maar ik weet het nu, nu ik dit schrijf; mijn witte naakte kleipoppetje krijgt als item een mantel, want ik ontving identiteit van geliefd kind- en dochter-zijn van de Allerhoogte, zo kijkt Hij naar mij.
Deze mantel geeft mij warmte en zit als gegoten, het is perfect.
Zo is de identiteit die Hij mij heeft gegeven perfect, het maakt mij een vrij mens.

Wie ben ik? Deel 1 Zomer 2022.. ik liep rond in een prachtig oud dorpje en ik genoot van de oude huisjes, van de nostalg...
05/11/2023

Wie ben ik? Deel 1

Zomer 2022.. ik liep rond in een prachtig oud dorpje en ik genoot van de oude huisjes, van de nostalgische winkeltjes met hun prachtige spulletjes, en zo op ontdekkingstocht zag ik een galerie.
Ik liet me leiden door mijn nieuwsgierigheid en ging naar binnen toe. Middenin de ruimte zag ik een tentoonstelling waarbij veel kleine, witte (klei-) mensjes bij elkaar stonden. Deze mensjes waren ‘aangekleed’ met 1 item die hun mens-zijn kenmerkte. Het gaf identiteit aan hun mens-zijn.
Ik heb van deze kunstenaar (Hetty van Oordt) een paar naakte (klei)mensjes meegenomen.

Op de foto zie je zo’n (klei)mensje, nu nog leeg en naakt. Kwetsbaar.
Het verbeeld de zoektocht naar de vraag ‘Wie ben ik?’.
Het is een vraag die je terugbrengt naar jezelf.

Het is een vraag die ik nogal eens tegenkom.
Een vraag die mensen zichzelf soms durven te stellen. Een vraag die vaak laat zien dat titels/ functies niet het antwoord zijn.
Toen ik mijn bachelor behaalde en mezelf de titel 'Theoloog' gaf was dit om mezelf mooi te presenteren, maar het voelde helemaal niet goed, want ik plakte mezelf een titel op die ik ten diepste niet ben, want wat is een Theoloog nou eigenlijk, wie ben je dan? Aan welk beeld moest ik voldoen? Laat ik je zeggen dat iedereen wel een verwachting heeft, hoor!
Toen ik certificaten behaalde van de ACT-cursussen die ik gevolgd heb en mezelf als ACT-therapeut bestempelde plakte ik een titel op wie ik ten diepste niet ben, want wie ben ik dan, wat moet ik allemaal kunnen en wat verwacht iedereen van mij?

Het klinkt mooi.. een titel, een beroep, een functie wat je vervult, en je kunt jezelf op deze manier mooi presenteren, maar is het écht wie jij bent?
Wie ben je als titels en functies wegvallen?
Wie ben je als je bijvoorbeeld de depressie die je hebt, weglaat? Is een ziekte jouw identiteit geworden?
Wie ben je als je …….…….. weglaat, vul zelf maar in.

Of heb je jezelf in de loop van de jaren beplakt met zelfbeelden die niet waar zijn, of misschien hebben anderen zelfbeelden op jou geplakt die niet waar zijn; ‘Jij bent altijd sloom’, waarbij je zelf bent gaan geloven dat je sloom en niet snel bent. ‘Met jou kun je altijd lachen’, maar misschien doe je je voor als de clown en lach je van alles weg omdat iedereen dit van jou verwacht, maar zou je zo graag jezelf willen laten zien, zonder de clown.

In ACT gebruik ik de metafoor van een jas wat je hebt aangetrokken, maar waarvan bijvoorbeeld de mouwen veel te kort zijn, het past je niet.
Zo kun je ook naar zelfbeelden kijken.
Hebben anderen jou een zelfbeeld opgeplakt waarin jij jezelf niet herkent?
Je kunt een jas uittrekken als je je bewust bent dat de jas niet past omdat je in de spiegel kijkt en je dan ziet dat het niet past.

Dan word je even het naakte kwetsbare mensje..
Het is spannend en kwetsbaar om daarnaar terug te gaan.
Ik zie veel mensen die dat niet – durven – aangaan, die zichzelf het liefst met zoveel mogelijk woorden beplakken om zichzelf te kunnen presenteren.
Ik snap het hoor, ik heb het ook allemaal gedaan, maar het levert nogal onrust en stress op. Je moet dan altijd voldoen aan.. voldoen aan een beeld, voldoen aan verwachtingen die anderen hebben, voldoen aan eisen die je zelf stelt. Voldoen aan..
Rust en vrede met jezelf vind je als je ten diepste weet wie je bent. Daarvoor heb je nodig dat alles wat op jou geplakt is los durft te laten.

Heb je jezelf wel eens de vraag gesteld, wie ben ik als ik de niet-passende jassen uittrekt?
Ontdek!
Er zíjn passende jassen, voor iedereen, ook voor jou!
Dus teruggaan naar de vraag ‘Wie ben ik?’ hoeft geen angst aan te jagen.
Er ligt wat moois voor je klaar onder al die niet-passende titels/ functies/ ziekten/ woorden/ zelfbeelden, namelijk jijzelf !
God heeft jou prachtig en goed genoeg geschapen, Hij heeft jou bedacht zoals Hij jou graag wilde zien.
Dus je bent al goed zoals je bent, zonder alles waarmee je jezelf beplakt en 'opgeleukt' hebt.
Durf je het aan om kwetsbaar en naakt te zijn, om terug te gaan naar jezelf en te zien zoals je echt bent, puur en zuiver?

Wordt vervolgd!
Met dank aan: https://www.hettyvanoordt.nl/multipli/

Trots!De praktijkruimte is klaar (nou ja, op een paar details na) en in gebruik genomen 💚Ik hoop dat dit een ruimte zal ...
16/11/2022

Trots!
De praktijkruimte is klaar (nou ja, op een paar details na) en in gebruik genomen 💚
Ik hoop dat dit een ruimte zal zijn waar iedereen zich welkom voelt, zich weer gesterkt weet en verder op reis mag gaan, waar dromen gedroomd worden, waar hoop weer gevonden wordt, waar moed herpakt wordt om stappen te kunnen zetten, waar liefde-vrede-vreugde-rust gevonden wordt 💚
Wees welkom!!

Met een fel roze orchidee onder de arm bel ik aan en wacht totdat de deur open gaat. Eerder in de week werd ik gebeld do...
16/09/2022

Met een fel roze orchidee onder de arm bel ik aan en wacht totdat de deur open gaat.
Eerder in de week werd ik gebeld door deze mevrouw.. ‘ik ben ziek, ik heb kanker maar ik wil het er niet zoveel over hebben hoor, maar jij bent christelijk, he, en er zijn niet veel christenen, dus zij begrijpen niet dat je je gedragen voelt, en dat kan ik niet kwijt’.
Ze ging gretig in op mijn aanbod om een kopje koffie te komen drinken.
De roze orchidee staat al snel voor het raam terwijl we herinneringen samen ophalen. Herinneringen aan haar goede vriend die een tijdje geleden was overleden, over hun trouwe vriendschap waarvan je soms pas achteraf beseft hoe trouw en goed dat was, over de moeilijkheden in het leven, over de mooie reizen die ze had gemaakt toen ze jong was waar ze de pure schoonheid van de natuur ontdekte, over teleurstellingen, maar we lachen ook om haar grappen en ‘streken’ -zoals ze dat zelf noemt- die ze nog steeds uithaalt als het kan.
Alles is geregeld voor het moment als het zover is en ze spreekt uit dat het zo goed is.
Het is even stil.. ik wacht..
Ze zegt: ‘het geloof he.., het geloof zorgt ervoor dat het straks beter kan zijn’. ‘
Ja’, zeg ik, ‘het geloof geeft hoop dat het straks mooier dan mooi is, dat het méér dan goed is.. dat dáár is wat er nu niet is en wat je wel zou willen’.
‘Ja..’, zegt ze met een glimlach.
We staan op, en bedanken elkaar. En zo gaan we uit elkaar.
Onuitgesproken blijft of we elkaar nog terug zien, en het is gek, maar het deed er niet toe.
Zíj heeft hoop op iets mooiers, hoop op iets wat méér dan goed is, hoop dat er straks iets is wat ze nu niet heeft, hoop!

Adres

Vriezenveen

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Praktijk Vol Overgave nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Praktijk Vol Overgave:

Snelkoppelingen

Delen