01/08/2026
हाम्रो आर्थिक संरचना केही हदसम्म सन् १९७० तिरको फिलिपिन्स र इन्डोनेसियाको अवस्थासँग तुलना गर्न सकिन्छ, जहाँ उत्पादनभन्दा जमिन र भाडामुखी अर्थतन्त्रले प्राथमिकता पाएको थियो। नेपालमा पनि रेमिट्यान्सको ठूलो हिस्सा उत्पादनशील उद्योग, आधुनिक प्रविधि, अनुसन्धान, कृषि आधुनिकीकरण वा कलकारखानामा लगानी हुनुको सट्टा जग्गा र घरमा केन्द्रित भएको देखिन्छ। यसले सम्पत्ति त बढाउँछ, तर दीर्घकालीन रोजगारी, निर्यात र औद्योगिक विकास भने सिर्जना गर्दैन।
अब नेपाललाई इतिहासको गौरवमा मात्र होइन, भविष्यको सम्भावनामा अघि बढाउनुपर्छ। त्यसका लागि आधुनिक प्रविधि, अनुसन्धान, उत्पादनमुखी उद्योग, हरित ऊर्जा, डिजिटल अर्थतन्त्र, र दक्ष जनशक्तिमा ठूलो लगानी आवश्यक छ। देशभर नयाँ कलकारखाना स्थापना, उद्यमशीलतालाई प्रोत्साहन, र पारदर्शी नीतिमार्फत युवाले आफ्नै देशमा सम्मानजनक रोजगारी पाउने वातावरण बनाउन सकियो भने मात्र समृद्ध नेपालको आधार तयार हुनेछ।
राष्ट्रको समृद्धि नाराले होइन, उत्पादन, नवप्रवर्तन, सुशासन र समान अवसरले निर्माण हुन्छ। यदि हामीले रेमिट्यान्समा निर्भर अर्थतन्त्रबाट उत्पादनमुखी अर्थतन्त्रतर्फ रूपान्तरण गर्न सकेँ, भने भविष्यका पुस्ताले विदेश जानु बाध्यता होइन, विकल्पका रूपमा मात्र हेर्नेछन्। यही परिवर्तन नै अब नेपालको नयाँ राष्ट्रिय अभियान हुनुपर्छ।