24/01/2026
“Ang Ilaw sa Kremasyon” – Calamba, Laguna
Bandang 2009, may isang lalaki—tawagin na lang nating Mang Rudy—na naging night caretaker sa isang bahagi ng sementeryo sa Calamba, malapit sa lumang kremasyon area. Tahimik ang trabaho: magbukas ng gate, mag-ikot, magbantay sa mga bagong libing.
Isang gabi, bandang alas-dos ng madaling-araw, napansin ni Mang Rudy na may dilaw na ilaw sa bandang kremasyon.
Hindi ito normal—sarado ang pasilidad at wala nang kuryente doon mula pa noong mga nakaraang buwan.
Akala niya may magnanakaw.
Bitbit ang flashlight, lumapit siya.
Habang papalapit, napansin niyang hindi galing sa bombilya ang ilaw—parang nagmumula mismo sa loob ng silid, malambot, hindi masakit sa mata.
Pag silip niya sa bintana…
👉 May nakatayong babae, naka-puting bestida, mahaba ang buhok, nakatalikod.
Hindi gumagalaw.
Pero ang kakaiba—wala itong anino kahit malinaw ang ilaw.
Tinawag niya:
“Hello? Sino po kayo?”
Biglang bumaba ang temperatura, parang pumasok sa malamig na kuwarto.
Unti-unting lumingon ang babae.
Wala raw itong mata.
Parang abo ang mukha, at ang bibig ay bahagyang bukas—pero walang tunog.
Sa sobrang takot, napaatras si Mang Rudy at natisod. Pag tingala niya ulit—
❗ Wala na ang ilaw.
❗ Wala na ang babae.
❗ Tahimik ulit ang buong lugar.
Kinabukasan, ikinuwento niya ito sa kapwa caretaker.
Nanlaki ang mata ng matanda nilang kasamahan at sinabi:
“Hindi ka pala sinabihan…
May babae talagang nakikita diyan.
Isa ‘yan sa mga na-cremate na walang kamag-anak na sumundo ng abo.”
Mas lalong kinilabutan si Mang Rudy nang malaman niyang eksaktong oras ng insidente ay anibersaryo raw ng pagkamatay ng babaeng iyon, base sa lumang logbook.
Pagkalipas ng isang linggo, nag-resign si Mang Rudy.
Hanggang ngayon, buhay pa siya—pero ayaw na ayaw niyang dumaan sa sementeryo kapag gabi, lalo na kapag tahimik at walang hangin.