Aneta Grab

Strona internetowa Kontakt: praktyka

Aneta Grab Trenerka RTZ (Rational Behavior Therapy). Coachka. Konsultantka biznesowa. OPK w Ośrodku dla Pokrzywdzonych Przestępstwem.

Diabeł ubiera się w Ecoi. 😈A gravelka?Gravelka przegląda się najczęściej… w toalecie. 😉Najpierw jedziesz „tylko na chwil...
16/08/2026

Diabeł ubiera się w Ecoi. 😈

A gravelka?
Gravelka przegląda się najczęściej… w toalecie. 😉

Najpierw jedziesz „tylko na chwilę”.
Potem robisz objazd.
Potem kolejny.

A na końcu stajesz przed lustrem i sprawdzasz:

czy jeszcze wyglądasz jak człowiek, czy już jak element wyposażenia roweru. 😎🚴🏼‍♀️

Kurz na nogach, wiatr we włosach, kilometry w nogach i ten błysk w oku.

Bo gravelka nie potrzebuje idealnego wyglądu.
Ma wyglądać jak ktoś, kto właśnie zrobił coś, czego inni nawet nie planowali. 🔥

16/08/2026

Może czasem wystarczy być dla siebie? 🚴🏼‍♀️

Pierwszy dzień urlopu. Bez budzika. Bez planu. Bez „muszę”.

A przynajmniej taki był plan. 😏

Bo kiedy wstałam później, mój wewnętrzny kierownik projektu od razu się odezwał:

„Co teraz? Przecież miałaś pokręcić. Przecież masz jeszcze coś dowieźć. Przecież trzeba wykorzystać dzień…” 🤦🏼‍♀️

No właśnie. Wykorzystać.

Wybrałam rower. 🚴🏼‍♀️
I oczywiście nawet jadąc, układałam w głowie listę rzeczy do zrobienia.

Bo przecież muszę.

Muszę zdążyć.
Muszę zrobić.
Muszę wykorzystać czas.

A może… wcale nie muszę?

Może nie każda godzina musi być produktywna.
Nie każdy dzień musi mieć cel.
I nie na każdy odpoczynek trzeba sobie najpierw „zasłużyć”.

Bo kiedy jadę, świeci słońce, wieje wiatr, mijają mnie drzewa i na chwilę przestaję myśleć o tym, co będzie za godzinę, jutro czy pojutrze…

Po prostu jestem.

I wtedy czuję, że naprawdę żyję.

Może więc czasem nie chodzi o to, żeby zdążyć ze wszystkim.

Może chodzi o to, żeby w tym całym „muszę”
nie zgubić samej siebie.

Bo czasami największym luksusem jest zwykły dzień, w którym przestajesz siebie poganiać.

Może czasem wystarczy zdążyć do siebie. 🫶🏻

A reszta?
Niech sobie chwilę poczeka. 😉

🎾 Iga Świątek, znowu przypomniała, że wielkie rzeczy zaczynają się od pracy. Wczoraj w Toronto pokonała Elenę Rybakinę 6...
15/08/2026

🎾 Iga Świątek, znowu przypomniała, że wielkie rzeczy zaczynają się od pracy.

Wczoraj w Toronto pokonała Elenę Rybakinę 6:2, 6:3 i sięgnęła po swój pierwszy tytuł w tym sezonie. Po miesiącach bez trofeum — wróciła. I zrobiła to w swoim stylu.

A ja dziś do południa? Kort. Rakieta. Trening. Nauka. I zero wymówek. 😈🎾

Bo tenis pięknie uczy życia:
nie zawsze trafisz idealnie,
nie każdą piłkę wygrasz,
czasem dostaniesz po ego tak, że aż zaboli. 😂

Ale właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa robota.

Nie interesuje mnie bycie „wystarczająco dobrą”. Interesuje mnie progres.

Jeszcze jeden trening.
Jeszcze jedna lekcja.
Jeszcze jedna piłka.

I tak się buduje formę.
Na korcie. W głowie. W życiu.

Iga gra o trofea. Ja dziś gram o swój kolejny poziom. 🔥

A że przy okazji mam się spocić, spudłować i kilka razy przekląć pod nosem?
No cóż… rozwój osobisty nie zawsze wygląda jak świeca, journaling i afirmacje. 😎

🎾 Gramy dalej.

🧙‍♀️ KIRKE, NARCYZM I NIEWYGODNA PRAWDA O WSTYDZIECzy narcyz wie, co to wstyd?Oczywiście, że może go czuć.Tylko problem ...
13/08/2026

🧙‍♀️ KIRKE, NARCYZM I NIEWYGODNA PRAWDA O WSTYDZIE

Czy narcyz wie, co to wstyd?

Oczywiście, że może go czuć.

Tylko problem zaczyna się wtedy, kiedy wstyd nie prowadzi do refleksji, odpowiedzialności i naprawienia krzywdy.

Bo można się wstydzić tego, co się zrobiło.

Ale można też wstydzić się przede wszystkim tego, jak wygląda się w oczach innych.

I to są dwie zupełnie różne historie.

„Skrzywdziłem cię” — to odpowiedzialność.

„Jak śmiesz mówić innym, co zrobiłem?” — to obrona wizerunku.

„Zawiodłem” — to refleksja.

„Przez ciebie wyszedłem na potwora” — to przerzucenie problemu.

„Przepraszam” — to próba naprawy.

„To przez ciebie musiałem tak zrobić” — to kolejna runda tej samej gry.

I tutaj wraca do mnie Kirke. 🧙‍♀️🐷

W micie nie chodzi przecież wyłącznie o czarodziejkę zamieniającą ludzi w świnie.

Chodzi o coś znacznie bardziej niewygodnego.

Kirke nie musiała tworzyć w nich czegoś zupełnie nowego.

Wystarczyło, że stworzyła warunki, w których wyszło na jaw to, co już w nich było.

Wygoda.
Natychmiastowa gratyfikacja.
Brak odpowiedzialności.
Brak konsekwencji.

I nagle człowiek przestaje zachowywać się jak człowiek.

Brzmi znajomo?

Bo w relacjach z osobą o silnych cechach narcystycznych czasami działa podobny mechanizm.

Dopóki wszystko służy jej obrazowi siebie — jest dobrze.

Dopóki podziwiasz — jesteś „wspaniała”.

Dopóki milczysz — jesteś „dojrzała”.

Dopóki wybaczasz — jesteś „tą jedyną”.

Ale kiedy zaczynasz mówić:

„Zraniłeś mnie.”

nagle pojawia się zupełnie inna rzeczywistość.

„Jesteś przewrażliwiona.”

„Przesadzasz.”

„To ty masz problem.”

„A pamiętasz, co TY zrobiłaś?”

„Wszyscy wiedzą, jaka jesteś.”

I nagle…

Ty masz się wstydzić jego zachowania.

To jest moment, w którym warto się zatrzymać.

Bo jeżeli po czyimś krzywdzącym zachowaniu to Ty zaczynasz się tłumaczyć, przepraszać, udowadniać swoją niewinność i zastanawiać się, czy przypadkiem nie przesadzasz — ktoś właśnie próbuje przerzucić na Ciebie ciężar własnego wstydu.

I tutaj jest największy haczyk.

Wstyd może być emocją.
Ale odpowiedzialność jest zachowaniem.

Możesz czuć wstyd i nadal nie przeprosić.

Możesz czuć wstyd i nadal kłamać.

Możesz czuć wstyd i nadal atakować osobę, która zobaczyła prawdę.

Możesz czuć wstyd i zrobić wszystko, żeby nikt nie zobaczył człowieka stojącego za maską.

Dlatego nie pytaj tylko:

„Czy on wie, że mnie skrzywdził?”

Zapytaj:

„Co robi z tą wiedzą?”

Czy słucha?

Czy bierze odpowiedzialność?

Czy potrafi powiedzieć „zrobiłem źle” bez dodawania „ALE TY…”?

Czy potrafi przeprosić bez kontrataku?

Czy zmienia swoje zachowanie?

Bo właśnie tutaj kończy się teatr.

I zaczyna się rzeczywistość.

Nie interesuje mnie, jak pięknie ktoś mówi o empatii.

Interesuje mnie, co robi, kiedy jego zachowanie rani drugiego człowieka.

Nie interesuje mnie deklaracja:

„Ja taki nie jestem.”

Interesuje mnie to, co zrobił.

Nie interesuje mnie maska.

Interesuje mnie twarz, która pojawia się wtedy, kiedy ktoś przestaje ją podziwiać.

Bo może największą współczesną wyspą Kirke nie jest wcale telefon, konsumpcjonizm ani natychmiastowa gratyfikacja.

Może jest nią również ucieczka od odpowiedzialności za własne zachowanie.

A najwygodniejszym zaklęciem?

Przekonanie drugiego człowieka, że to on powinien się wstydzić.

I wtedy Kirke nie potrzebuje już żadnej magii.

Wystarczy, że człowiek sam odda jej swoją odpowiedzialność.

🐷

A Ty?

Nie musisz nosić cudzego wstydu.

Nie musisz tłumaczyć komuś, dlaczego jego krzywda była krzywdą.

Nie musisz udowadniać, że masz prawo czuć ból.

I przede wszystkim:

Nie musisz przepraszać za to, że przestałaś/przestałeś pozwalać się krzywdzić.

Bo granica nie jest atakiem.

Granica jest informacją:

„Tutaj kończy się Twoja możliwość robienia ze mnie pojemnika na własny wstyd, winę i odpowiedzialność.”

⚓🧙‍♀️🐷

🎬 „Odyseja” Christophera NolanaJeżeli ktoś oczekuje kolejnej historii o herosie walczącym z potworami i wracającym do do...
11/08/2026

🎬 „Odyseja” Christophera Nolana

Jeżeli ktoś oczekuje kolejnej historii o herosie walczącym z potworami i wracającym do domu w chwale zwycięzcy, może się mocno zdziwić.

Bo dla mnie „Odyseja” to przede wszystkim opowieść o człowieku, który wrócił z wojny, ale wojna nie wróciła z niego.

Patrząc na historię Odyseusza przez współczesny pryzmat, wszystkie wizje, lęki, potwory, bogowie, syreny i przeklęte wyspy można odczytać jako metaforę PTSD osadzoną w świecie antycznym. To historia człowieka, który fizycznie opuszcza pole bitwy, ale psychicznie nadal na nim pozostaje.

Im dalej płynie Odyseusz, tym bardziej widać, że największym przeciwnikiem nie są fale, bogowie ani mityczne bestie. Największym przeciwnikiem jest to, co nosi w sobie.

I właśnie dlatego uważam, że jest to jeden z najlepszych filmów pokazujących skutki wojny, jakie widziałam.

Christopher Nolan zrobił to, co potrafi najlepiej. Wziął historię sprzed niemal trzech tysięcy lat i zamienił ją w wielkie kino. Takie, które ogląda się z otwartą gębą, a potem jeszcze długo o nim myśli.

Zdjęcia są fenomenalne. Muzyka dosłownie wbija w fotel. Skala widowiska momentami przytłacza, a niektóre sceny wyglądają jak ruchome obrazy.

Mam jednak jedno historyczne zastrzeżenie. Skoro twórcy zadbali o tak imponujący rozmach produkcji, szkoda, że nie zdecydowali się na budowę okrętu wzorowanego na jednostkach starożytnej Grecji. Zamiast tego na ekranie pojawia się konstrukcja bardziej przypominająca łódź wikingów niż grecki statek z epoki Odyseusza. Dla większości widzów będzie to detal. Dla historycznych świrów – drzazga pod paznokciem.

Poza tym?

Kino przez wielkie „K”.

A przy okazji przypomnienie o czymś, o czym ludzie wiedzieli już trzy tysiące lat temu, choć nie znali jeszcze takich pojęć jak trauma czy PTSD.

Najtrudniej nie jest wygrać wojnę.

Najtrudniej wrócić po niej do życia.

🎥 Warto zobaczyć.

🍿⚓🏛️🌊

Kiedy pytanie nie jest pytaniem…Od kilku dni obserwuję bardzo interesujące zjawisko.Najpierw pojawia się anonimowe lub n...
11/08/2026

Kiedy pytanie nie jest pytaniem…

Od kilku dni obserwuję bardzo interesujące zjawisko.

Najpierw pojawia się anonimowe lub niemal anonimowe konto.

Potem pada „niewinne pytanie”.

Następnie pojawiają się sugestie.

Potem insynuacje.

A kiedy zabraknie faktów, zaczyna się produkcja własnych.

Tym razem dowiedziałam się między innymi, że rzekomo posługuję się tytułem psychologa.

Problem polega na tym, że nigdy tego nie robiłam.

Ale w mediach społecznościowych fakty często przegrywają z wyobraźnią ludzi, którzy za wszelką cenę chcą coś udowodnić.

Dla porządku.

Nie posługuję się tytułem psychologa.

Jestem w trakcie studiów psychologicznych i mówię o tym otwarcie.

Nie ukrywam tego.

Nie zatajam.

Nie kreuję się na kogoś, kim nie jestem.

Natomiast coraz częściej obserwuję zjawisko, które psychologicznie jest bardzo ciekawe.

Niektórzy nie dyskutują z tym, co powiedziałeś.

Dyskutują z tym, co sami sobie wyobrazili, że powiedziałeś.

A potem dzielnie walczą z własną fantazją.

To trochę tak, jakby ktoś wszedł do restauracji, zamówił danie, którego nie ma w menu, a następnie przez godzinę awanturował się, że mu go nie podano.

Media społecznościowe stworzyły nową grupę ekspertów.

Specjalistów od czytania między wierszami rzeczy, których nigdy nie napisano.

Specjalistów od diagnozowania intencji ludzi, których nie znają.

Specjalistów od rozliczania innych z transparentności, samemu chowając się za pustym profilem bez zdjęcia, bez aktywności i bez odwagi do przedstawienia się z imienia i nazwiska.

Powtórzę więc jeszcze raz:

Moje kwalifikacje, doświadczenie zawodowe i droga edukacyjna są jawne.

Nigdy nie miałam problemu z odpowiadaniem na pytania.

Mam natomiast problem z insynuacjami przebranymi za pytania.

Bo pytanie służy zdobyciu informacji.

Insynuacja służy wywołaniu konfliktu.

A to nie jest to samo.

Nie zamierzam uczestniczyć w internetowych polowaniach organizowanych przez osoby, które najpierw wymyślają zarzut, a dopiero później szukają na niego dowodów.

Mam ciekawsze rzeczy do robienia.

Na przykład pracę z ludźmi.

Bo wiecie…

Kiedy ktoś naprawdę jest pewny swoich argumentów, pokazuje fakty.

Kiedy faktów brakuje, zostają plotki, insynuacje i nadzieja, że ktoś się nabierze.

Ja wybieram fakty.

A Wy?

Na koniec jeszcze jedna refleksja.

W psychologii istnieje pojęcie projekcji. To mechanizm, w którym człowiek przypisuje innym własne lęki, frustracje, intencje czy konflikty.

Czasami czytając niektóre komentarze, mam wrażenie, że dowiaduję się o ich autorach znacznie więcej niż o sobie.

Bo kiedy ktoś uporczywie próbuje znaleźć problem tam, gdzie go nie ma, warto zadać sobie pytanie, czy naprawdę szuka go we właściwym miejscu.

Bywa, że największym przeciwnikiem człowieka nie jest osoba po drugiej stronie ekranu.

Bywa, że jest nim własna złość, frustracja, zazdrość albo potrzeba udowodnienia światu czegoś za wszelką cenę.

I wtedy żadne wyjaśnienia nie wystarczą.

Bo problem nigdy nie był po stronie faktów.

Nie będę Ci mówić, że wszystko jest w Twojej głowie. Bo to bzdura. 🤦🏼‍♀️I nie będę też sprzedawać Ci psychologicznego lu...
11/08/2026

Nie będę Ci mówić, że wszystko jest w Twojej głowie. Bo to bzdura. 🤦🏼‍♀️

I nie będę też sprzedawać Ci psychologicznego lukru w stylu:

„Pokochaj siebie.”
„Myśl pozytywnie.”
„Wszechświat się o Ciebie zatroszczy.”

Życie nie działa jak motywacyjny mem. 🤷🏼‍♀️

Czasem problemem jest toksyczna relacja.
Czasem przemoc.
Czasem uzależnienie.
Czasem strata.
Czasem zwykłe życiowe bagno, w które człowiek wpada bez własnej winy.

Ale jest coś, na co mamy wpływ.

To, jak interpretujemy rzeczywistość.

To, jakie znaczenie nadajemy wydarzeniom.

To, jakie przekonania nosimy w głowie od lat.

I właśnie dlatego pracuję w nurcie RTZ. 🧠

Bo nie interesuje mnie głaskanie problemów.

Interesuje mnie zmiana.

Nie chcę, żeby ktoś wychodził z gabinetu wyłącznie z poczuciem, że został wysłuchany.

Chcę, żeby wychodził z większą świadomością siebie, większą sprawczością i konkretnymi narzędziami do działania.

Moja relacja z RTZ nie zaczęła się jednak wczoraj.

Ponad dekadę temu obroniłam pracę dyplomową pt. „Racjonalna Terapia Zachowania jako skuteczna metoda poznawczo-wspierająca liderki poszukujące nowych dróg rozwoju”.

Już wtedy fascynowało mnie to, jak sposób myślenia wpływa na decyzje, odporność psychiczną i gotowość do zmiany. 🤸🏼‍♀️

Twórcą Racjonalnej Terapii Zachowania był dr Maxie C. Maultsby Jr. – psychiatra, psychoterapeuta i uczeń Alberta Ellisa. Stworzył metodę, która nie obiecuje cudów. Uczy za to, jak przestać być zakładnikiem własnych przekonań.

Szczególne miejsce w mojej zawodowej drodze zajmuje również moja nieformalna mentorka, Agnieszka Hottowy. To osoba, której wiedza, doświadczenie i konsekwencja w promowaniu RTZ od lat są dla mnie inspiracją.

Przez lata pracy spotkałam setki osób, które żyły według zasad zapisanych w ich głowach dawno temu:

„Muszę być idealna.”
„Nie mogę nikogo zawieść.”
„Powinnam sobie radzić sama.”
„Jeśli pokażę słabość, przegram.”
„Moja wartość zależy od opinii innych.”

Brzmi znajomo?

To właśnie te zdania bardzo często odbierają ludziom spokój, energię i poczucie własnej wartości.

Najgorsze jest jednak to, że większość osób traktuje je jak fakty.

A to nie są fakty.

To są przekonania.

I czasami jedno nieracjonalne przekonanie potrafi zrobić w życiu większe spustoszenie niż niejeden realny problem.

Płacimy za nie:
🔹 lękiem,
🔹 poczuciem winy,
🔹 przemęczeniem,
🔹 brakiem granic,
🔹 relacjami, w których ciągle zapominamy o sobie.

RTZ uczy zadawania niewygodnych pytań.

Skąd to wiem?
Czy mam na to dowody?
Czy to jest fakt, czy tylko moja interpretacja?
Czy taki sposób myślenia pomaga mi żyć?

To nie są pytania wygodne.

Ale bardzo często są skuteczne.

Bo największym więzieniem rzadko są okoliczności.

Najczęściej są nim historie, które opowiadamy sobie o sobie.

I właśnie dlatego nie interesuje mnie psychologia, która wyłącznie uspokaja.

Interesuje mnie psychologia, która pomaga ludziom odzyskiwać wpływ na własne życie.

Bez magicznych afirmacji.

Bez obiecywania szczęścia 24 godziny na dobę.

Bez psychologicznego lania wody.

Za to z odwagą, by przyjrzeć się własnym przekonaniom i sprawdzić, czy przypadkiem od lat nie żyjemy według zasad, które dawno przestały nam służyć.

**Mniej wymówek.
Mniej „muszę”.
Mniej życia pod dyktando cudzych oczekiwań.

Więcej świadomości.
Więcej odpowiedzialności.
Więcej wyboru.**

I właśnie za to cenię RTZ.

🚴‍♀️ Dziś w mediach społecznościowych jest mnie więcej niż mniej.I od razu uprzedzam — w tym poście nie będzie o psychol...
09/08/2026

🚴‍♀️ Dziś w mediach społecznościowych jest mnie więcej niż mniej.

I od razu uprzedzam — w tym poście nie będzie o psychologii.

Nie będzie o terapii.
Nie będzie o coachingu.
Nie będzie o tym, jak „pracować nad sobą”.

Tym razem będzie o tym, co zobaczyłam podczas rowerowej wyprawy wokół Zalewu Sulejowskiego. 🚴🏼‍♀️🌿

I nie, nie znalazłam tam kolejnego miejsca na idealne zdjęcie do social mediów.

Znalazłam cmentarz małż.

⚪ Setki pustych muszli.

I nagle pomyślałam: cholera, coś tu jest bardzo nie tak. 🤦🏼‍♀️

Bo my naprawdę jesteśmy niesamowici.

Potrafimy godzinami dyskutować o polityce, celebrytach, influencerach i tym, kto komu zostawił „unfollow”.

A obok?

Przyroda właśnie wysyła nam komunikat:

„Halo! Ziemia. Woda. Życie. Pamiętacie?”

Małże przez lata robiły swoją robotę.

Filtrowały wodę.
Oczyszczały środowisko.
Pomagały utrzymać równowagę ekosystemu.

Bez kontraktu.
Bez premii.
Bez owocowych czwartków.
Bez jednego „dziękuję”. 🤷🏼‍♀️

A teraz zostały po nich puste muszle.

I wiecie co jest najbardziej niepokojące?

Że człowiek ma tę wyjątkową zdolność, żeby zobaczyć problem i natychmiast go zignorować.

Susza hydrauliczna?

„Jakoś to będzie”.

Coraz mniej wody?

„Przecież pada”.

Zmiany klimatu?

„Przesadzacie”.

Martwe organizmy na brzegu?

„Taka natura”.

No właśnie.

Taka natura. Tylko że natura zaczyna mieć nas serdecznie dość.

I chyba najwyższy czas powiedzieć to po ludzku, bez raportów, wykresów i korporacyjnego języka:

🔥 Jesteśmy w czarnej dupie.

Nie dlatego, że jutro zabraknie nam wody.

Tylko dlatego, że nadal mamy czas, żeby coś zrobić — a mimo to zachowujemy się, jakby problem dotyczył kogoś innego.

Dlatego zatrzymałam rower.

Popatrzyłam.

Pomyślałam.

I pojechałam dalej.

Ale ten obraz został ze mną.

Bo może właśnie tak wygląda początek końca.

Nie od wielkiego wybuchu.

Tylko od pustej muszli leżącej na brzegu i od naszego:

„Eee… przesadzasz.”

🌿 A ja już nie chcę przesadzać. Chcę zauważać. I mówić o tym głośno.

Bo dzisiaj w mediach społecznościowych jest mnie więcej niż mniej.

I czasem naprawdę warto wyjść poza swoją bańkę.

Nawet jeśli po drodze można się trochę ubrudzić. 🙋🏼‍♀️

🚴🏼‍♀️💧🌿🔥

09/08/2026

Miejsce, w którym czuję spokój, do którego powroty są ładowaniem życiowej energii.🔋

Kolejny solidny blok treningowy za mną. 🚴🏼‍♀️

Rusz dupkę. ✌🏻

„AI zastąpi psychoterapeutów.” 🤖Naprawdę?To samo mówiono o książkach self-help. Potem o kursach online. Później o motywa...
09/08/2026

„AI zastąpi psychoterapeutów.” 🤖

Naprawdę?

To samo mówiono o książkach self-help. Potem o kursach online. Później o motywacyjnych guru i coachach.

A jednak ludzie nadal szukają psychoterapii.

Dlaczego?

Bo wiedza nie leczy.

Możesz przeczytać sto książek o stawianiu granic i nadal nie umieć powiedzieć: „Nie”.

Możesz znać wszystkie mechanizmy lęku i wciąż budzić się w środku nocy z kołatającym sercem.

Możesz wiedzieć, że zasługujesz na szacunek, a mimo to kolejny raz wejść w relację, która Cię rani.

To dlatego rynek self-help wart jest miliardy, a tak wielu ludzi nadal zmaga się z tymi samymi trudnościami.

Bo zmiana nie zaczyna się od informacji.

Zmiana zaczyna się od doświadczenia.

Niedawno w gabinecie rozmawiałam z osobą, która przez dłuższy czas intensywnie korzystała z ChatGPT.

Zapytałam:

– Co sprawiło, że zanim trafiłeś na terapię, zacząłeś rozmawiać z AI? I jak to wyglądało w praktyce?

Usłyszałam odpowiedź, która dała mi do myślenia.

💬 „To nie było tak, że zaglądałem tam od czasu do czasu. Przez miesiąc albo dwa potrafiłem gadać z ChatGPT po 3–4 godziny dziennie. I szczerze? Bardzo mi to pomogło.”

💬 „Najbardziej podobało mi się to, że nie oceniał. Brał to, co pisałem, porządkował, pokazywał inne spojrzenie i nagle wiele rzeczy zaczynało mieć sens. Miałem mnóstwo momentów: »Kurczę, faktycznie!«.”

💬 „Prosiłem go też, żeby łączył fakty. Pokazywał mi zależności między moimi reakcjami, zachowaniami i sytuacjami z przeszłości. Dzięki temu zrozumiałem, że wiele moich obecnych problemów nie wzięło się znikąd.”

💬 „I chyba najważniejsze – AI było pierwszym miejscem, gdzie powiedziałem rzeczy, których wcześniej nie mówiłem nikomu. To sprawiło, że później łatwiej było mi otworzyć się przed terapeutą.”

Słuchając tej historii, nie pomyślałam:

„To dowód, że AI zastąpi psychoterapeutów.”

Pomyślałam coś zupełnie innego.

To dowód na to, że AI może być dla wielu osób wartościowym narzędziem wspierającym proces zmiany.

Może pomóc nazwać emocje.

Może uporządkować chaos myśli.

Może zachęcić do refleksji.

Może być pierwszym krokiem do szukania pomocy.

Ale zwróciłam uwagę na coś jeszcze.

Jeżeli przez 1–2 miesiące rozmawiasz z AI po kilka godzin dziennie, warto zadać sobie pytanie:

Czego tak naprawdę szukasz? 🧏🏼‍♀️

Informacji?

Zrozumienia?

Ulgi?

A może relacji?

Osoby zmagające się z wysokim poziomem lęku, hipochondrią czy tendencją do katastrofizowania często godzinami analizują swoje objawy, zachowania i myśli.

AI może wtedy nieświadomie podtrzymywać spiralę niepokoju, dostarczając kolejnych interpretacji, scenariuszy i odpowiedzi na pytania, które tak naprawdę napędza lęk.

To, co wygląda jak szukanie rozwiązania, czasem jest po prostu kolejną formą szukania uspokojenia.

A chwilowa ulga rzadko rozwiązuje problem.

Jest jeszcze jedna rzecz, którą obserwuję coraz częściej.

Żyjemy w czasach, w których diagnozy stawia się w 30 sekund.

Jeden TikTok. Jedna rolka na Instagramie. Jeden post na Facebooku.

I nagle okazuje się, że:
▪️ były partner jest narcyzem,
▪️ szef psychopatą,
▪️ teściowa toksyczna,
▪️ a każda trudna emocja oznacza zaburzenie.

Media społecznościowe uwielbiają proste odpowiedzi na skomplikowane pytania.

Problem w tym, że człowiek nie mieści się w 30-sekundowym filmiku.

Prawdziwa diagnoza nie powstaje po obejrzeniu kilku rolek.

Nie powstaje po przeczytaniu posta.

Nie powstaje również po rozmowie z AI.

Diagnoza wymaga wiedzy, doświadczenia, kontekstu i uważnego przyjrzenia się konkretnej osobie.

Czasami etykieta przynosi ulgę.

Ale równie często oddala nas od ważniejszych pytań:

Co naprawdę się wydarzyło?

Jak to na mnie wpłynęło?

I czego potrzebuję, żeby żyć lepiej?

Bo nie każda trudna osoba jest narcyzem.

Nie każdy egoizm jest zaburzeniem osobowości.

I nie każdy kryzys psychiczny oznacza diagnozę kliniczną.

Psychoterapeuta nie tylko odpowiada na pytania.

Czasem pomaga zauważyć, dlaczego wciąż zadajesz to samo pytanie.

AI może być świetnym wsparciem.

Tak samo jak książki, podcasty czy self-help.

Może inspirować.

Może edukować.

Może pomagać lepiej rozumieć siebie.

Ale psychoterapia to coś więcej niż wymiana informacji i analiza wzorców.

To żywa relacja.

Miejsce, w którym można nie tylko coś zrozumieć, ale również czegoś doświadczyć.

Bo można rozmawiać z algorytmem.

Ale zdrowiejemy w relacji. 🫶🏻

Adres

Ul. Ks. Biskupa Wincentego Tymienieckiego 22 G
Łódź
90-349

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Aneta Grab opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Praktyka

Wyślij wiadomość do Aneta Grab:

Skróty

Udostępnij