Strefa Początek

Strona główna
Polska
Komorniki
Strefa Początek

Zadzwoń Strona internetowa Kontakt: praktyka

Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Strefa Początek, Witryna poświęcona zdrowiu i dobremu samopoczuciu, Poznań, Komorniki.

Ciało i somatyka traumy | psychotraumatologia | praktyk TSR | poliwagalna
👉Zapytaj o bezpłatną konsultację wprowadzającą.
🏡 9 miesieczny Proces Powrotu do Siebie
💆‍♀️Terapia Czaszkowo - Krzyżowa
🎶 dźwiękoterapia

10/11/2026

„Jest taki mechanizm, który powstaje wszędzie tam, gdzie ktoś uznaje że jego potrzeby, poglądy, pozycja, autorytet lub poczucie krzywdy dają mu szczególne prawa wobec innych ludzi.
Zachowuje się wtedy jak zachowuje się kolonizator. Porusza się po rzeczywistości jak po strefie wpływów, które raz zdobyte, są jego i bez względu na wszystko muszą zostać utrzymane.
Zauważa określone terytorium, podoba mu się, bo stwierdza, że przyniesie mu korzyści. Uznaje za swoją własność, a to znaczy, że wyznacza granice, ustala zasady i oczekuje, że inni będą się im podporządkowywać. Bardzo często tym terytorium staje się drugi człowiek.
Ten mechanizm nie dotyczy tylko związków przemocowych. Jest widoczny wszędzie tam, gdzie ktoś zaczyna uważać, że on sam, jego potrzeby, poglądy są ważniejsze. Że z jakiegoś powodu (płeć, kolor skóry, pozycja, autorytet, poglądy, wiara, dobre mniemanie o sobie, przynależność do grupy, która wg niego ma siłę i przewagę) należą mu się przywileje.”

Całość - link w komentarzu.

09/11/2026

Jest taki mechanizm, który powstaje wszędzie tam, gdzie ktoś uznaje że jego potrzeby, poglądy, pozycja, autorytet lub poczucie krzywdy dają mu szczególne prawa wobec innych ludzi.

Zachowuje się wtedy jak zachowuje się kolonizator. Porusza się po rzeczywistości jak po strefie wpływów, które raz zdobyte, są jego i bez względu na wszystko muszą zostać utrzymane.

Zauważa określone terytorium, podoba mu się, bo stwierdza, że przyniesie mu korzyści. Uznaje za swoją własność, a to znaczy, że wyznacza granice, ustala zasady i oczekuje, że inni będą się im podporządkowywać. Bardzo często tym terytorium staje się drugi człowiek.

Ten mechanizm nie dotyczy tylko związków przemocowych. Jest widoczny wszędzie tam, gdzie ktoś zaczyna uważać, że on sam, jego potrzeby, poglądy są ważniejsze. Że z jakiegoś powodu (płeć, kolor skóry, pozycja, autorytet, poglądy, wiara, przynależność do grupy, która wg niego ma siłę i przewagę) należą mu się przywileje.
Gdy okazuje się to nieprawdą, pojawia się frustracja i poczucie krzywdy. Ktoś próbuje odebrać mu jego ziemię. Nieważne, że to tylko wyobrażenie o rzeczywistości, w której żyje. On autentycznie czuje, że musi o nią walczyć, bronić swoich granic i wyszarpać siłą to, co, w jego przekonaniu, należy do niego.

W takich warunkach frustracja może przerodzić się w agresję i przemoc. Nie dlatego, że ktoś rzeczywiście utracił prawo do czegoś, co mu się należało. Dlatego, że nie potrafi uznać, że takie prawo nigdy nie istniało.

W prawdziwym świecie jest taki sam jak inni ludzie. Musi starać się, pracować nad relacjami, brać pod uwagę potrzeby drugiego człowieka. W świecie, który stworzył we własnej głowie, należy mu się wszystko, po co sięgnie. Czuje się autentycznie pokrzywdzony, kiedy odkrywa, że rzeczywistość nie działa według jego zasad.

Ten mechanizm jest widoczny w polityce, kiedy zdobycie władzy zostaje potraktowane jako prawo do decydowania, czyje prawa i wolności są ważne. W medycynie kiedy wiedza i tytuł zawodowy stają się pretekstem do odbierania pacjentowi podmiotowości. W edukacji, kiedy nauczyciel uważa, że jego pozycja daje mu prawo do upokarzania ucznia. W pracy kiedy pracodawca myli prawo do zarządzania firmą z prawem do zarządzania cudzym życiem. W życiu codziennym, gdy uważamy, że nasz sposób widzenia świata ma przewagę nad innymi, a pozostali powinni bezwzględnie się do niego dostosować.

Jest widoczny w mediach, w których po tej tragedii wylały się niepokojące treści świadczące o tym, co autorzy mają w głowie i jak widzą świat. I zaciekle bronią go, coraz to nowymi interpretacjami tego wydarzenia, wskazując winnych.

Jest widoczny w środowisku redpillowych, czyli mężczyzn, którzy pielęgnują w sobie świat, w którym kobieta im się należy. Bez wkładania wysiłku w budowanie relacji, po prostu dlatego, że są mężczyznami.

Jest widoczny w religii. Kiedy ktoś uznaje, że jego przekonania, interpretacja świętych tekstów lub pozycja duchowa dają mu prawo do decydowania o sumieniu, seksualności, wyborach życiowych i sposobie myślenia innych ludzi. Kiedy posłuszeństwo zostaje nazwane cnotą, sprzeciw grzechem, a zadawanie pytań brakiem pokory.

Jest widoczny w rodzinach, w których rodzice nie rozumieją, że ich poczucie uprzywilejowania i poczucie, że mają prawo wlasnisci do drugie człowieka zamiast włożenia wysiłku w stworzenie relacji, nie może być jedynym powodem, dla którego dorosłe dzieci mogłyby chcieć utrzymywać z nimi kontakt.

O tym mechanizmie pisze Lundy Bancrofta w swojej ksiazce „Why does he do that? Inside the Minds of Angry and Controlling Men”.

Wewnętrzny kolonizator nie zaczyna od pięści czy broni. Zaczyna od zdania: „Masz robić, co ci każę”. Od przekonania: „Wiem lepiej, czego potrzebujesz”. Od myśli: „Nie masz prawa mi odmówić”. Od głębokiego przeświadczenia, że czyjaś wolność jest mniej ważna niż jego poczucie kontroli i wpływu.

Machanizm ten charakteryzuje głębokie poczucie uprzywilejowania (mi się należy bardziej), poczucie własności (traktowanie innych jako tych, którzy powinni spełniać jego oczekiwania. Podwójne standardy ( jegi potrzeby są ważniejsze niż innych). Przerzucanie odpowiedzialności (to inni są winni jego zachowania) Manipulację (zmienianie narracji, wzbudzanie poczucia winy, odwracanie ról). Kontrolę ukrytą pod pozorem troski, miłości, patriotyzmu, wiary, wyższego dobra.

Nie wiem co doprowadziło do tragedii. Oczywiście, że nie wiem co ten młody człowiek miał w głowie. Nie zamierzam udawać, że znam odpowiedź.
Wiem tylko tyle, że zbudował tam jakis świat, który nie był prawdą.

Wiem tylko, że warto przyglądać się światom budowanym na przekonaniu o własnym uprzywilejowaniu, wyższości i prawie do dominacji.

Warto zobaczyć, jak takie światy powstają, jak są podtrzymywane i jak często nasze społeczeństwo, czasem w imię tolerancji, czasem tradycji, autorytetu czy wolności słowa - nadaje im pozory normalności.

Drugi człowiek nie jest terytorium do zdobycia.
Nie jest własnością.
Nie jest przedłużeniem naszych potrzeb.
I nie musi oddawać swojego głosu, wolności…życia… po to, żeby ktoś inny mógł poczuć się lepiej.

Bibliografia i źródła
1. Bancroft, Lundy (2003). Why Does He Do That? Inside the Minds of Angry and Controlling Men. Berkley Books.
Książka opisująca mechanizmy myślenia i zachowania mężczyzn stosujących przemoc, między innymi poczucie uprawnienia, kontrolę, podwójne standardy i obwinianie partnerek.
https://www.penguinrandomhouse.com/books/289845/why-does-he-do-that-by-lundy-bancroft/
2. Stark, Evan (2007). Coercive Control: The Entrapment of Women in Personal Life. Oxford University Press.
Podstawowa publikacja dotycząca kontroli przymusowej — systematycznego ograniczania autonomii, wolności i niezależności drugiej osoby.
https://doi.org/10.1093/oso/9780195154276.001.0001
3. Stark, Evan & Hester, Marianne (2019). “Coercive Control: Update and Review.” Violence Against Women, 25(1), 81–104.
Przegląd badań nad kontrolą przymusową, jej mechanizmami i konsekwencjami.
https://doi.org/10.1177/1077801218816191
4. Ging, Debbie (2019). “Alphas, Betas, and Incels: Theorizing the Masculinities of the Manosphere.” Men and Masculinities, 22(4), 638–657.
Analiza społeczności manosfery, ideologii Red Pill, męskich hierarchii i narracji opartych na poczuciu krzywdy oraz antyfeminizmie.
https://doi.org/10.1177/1097184X17706401
5. Van Valkenburgh, Shawn P. (2021). “Digesting the Red Pill: Masculinity and Neoliberalism in the Manosphere.” Men and Masculinities, 24(1), 84–103.
Analiza ideologii Red Pill i sposobu przedstawiania kobiet jako obiektów wymiany oraz realizacji męskich oczekiwań.
https://doi.org/10.1177/1097184X18816118

Substack

08/11/2026

Jednym z najbardziej wstrząsających doświadczeń jest odkrycie, że zagrożenie nie zawsze przychodzi z zewnątrz, od czegoś obcego i nieludzkiego. Czasami przychodzi od drugiego człowieka. Kogoś, kto wygląda jak my. Ma głowę, ręce, nogi, rodzinę, codzienne życie. Kogoś, w kim rozpoznajemy własne człowieczeństwo, a kto jednocześnie jest zdolny odebrać życie drugiemu człowiekowi. Niszczy podstawowe przekonania dotyczące bezpieczeństwa, zaufania i relacji z innymi ludźmi.
Kogoś, kto w sekundzie kruszy przekonanie, że zwyczajny dzień pozostanie zwyczajnym dniem.

Z perspektywy mojej pracy z traumą wiem, że takie wydarzenia mogą poruszać również te miejsca w nas, które pamiętają wcześniejszy strach, przemoc i bezradność.

Nie chcę mówić: uspokój się, nie oglądaj, nie przeżywaj. Chcę raczej przypomnieć, że mamy prawo czuć. Mamy prawo odsunąć telefon, kiedy kolejna wiadomość staje się zbyt obciążająca. Mamy prawo chronić swoją wrażliwość, nie tracąc empatii.

Nie chcę świata, w którym przyzwyczajamy się do przemocy. Nie chcę też, żeby ludzkie cierpienie stawało się kolejną informacją przesuwaną kciukiem po ekranie.

Dziś po prostu zatrzymuję się przy tej myśli.

Z uważnością i współczuciem dla wszystkich dotkniętych tragedią w Krakowie.

14/10/2026

Nawet nie zauważyła, że ma anemię. Od lat pije tylko czarną herbatę, czyli jakieś 8-10 kubków dziennie. To pozwalało nie odczuwać, że jest zmęczona. „Nic innego mi nie smakuje, nie potrafię niczego innego pić”.

Gotuje dla całej rodziny, wszyscy zdrowi, mają dobre wyniki, więc dlaczego ona ma anemię? Gotuje głównie potrawki i nawet nie zauważyła, że wybiera z nich niewielką ilość jedzenia. „Mam mały żołądek”. Gdy jest głodna je chleb z masłem, bo to kojące wspomnienie z dzieciństwa, gdy chowała się pod stołem i wtedy pojawiał się dziadek i dawał na pocieszenie chleb z masłem. Ma wyczerpującą pracę i styl życia, porusza się na fali adrenaliny i zmęczenia. System zaczyna się sypać gdy przechodzi na emeryturę.
Wtedy jest niewystarczająco zmęczona, żeby spać po 10 kubkach herbaty. Odstawia herbatę. Zaczyna lepiej spać i czuć jak naprawdę się czuje.
Zmęczona.
Potłuczona.
Nie stąd.
Anemia. Wie, że musi zacząć jeść. Ale jedzenie nie przechodzi jej przez gardło. Chcę jej się płakać bo czuje jakby to, co odżywia chciało na siłę sprawić, żeby żyła, żeby była człowiekiem.
Zauważa, że do tej pory była zdysocjowana.
Powrót do rzeczywistości odczuwa jak przemoc.

Nieprzytomność chroniła przed czuciem.

Po raz pierwszy pozwala sobie na wzruszenie gdy w restauracji widzi dziewczynkę, której rodzice podsuwają smakołyki.

Mama zakładała jej 3 pary rajstop, żeby nie było widać, że jest niedożywiona. To nie tak, że nie było co jeść. Karanie brakiem jedzenia było na porządku dziennym.

CPTSD odbiera planowanie przyszłości. Staje się kompilacją sposobów przetrwania, które kosztują tyle, że nie ma się siły na nic innego poza tym, żeby przetrwać codzienność.

Zanim się zorientujesz, że doświadczasz rzeczywistość w sposób w jaki ludzie nie powinni jej doświadczasz, zanim to nazwiesz… masz w najlepszym wypadku 40 lat i chorobę autoimmunologiczną.

Sesje 1:1, sms/whats app 722132888, [email protected]

12/10/2026

Nie zliczę osób, które wiedząc o mnie tylko tyle, że zajmuje się pracą z energią przychodziły z cichą rozpaczą w sobie… próbowały nazwać tą rozpacz… jakoś określić … i otrzymać pomoc w usunięciu „niewidzialnego więzienia”, w którym czują, że żyją.

Po kilku minutach rozmowy sprowadzało się to to do zdania: czuję, że mam w sobie więcej niż jestem w stanie pokazać… nie wiem jak to wydobyć… coś mnie blokuje.

Tacy ludzie krążą po różnej maści szamanach, szukają sposobów na odblokowanie się, zdjęcie blokad, ograniczeń. Zdjęcie klątwy, oczyszczenie karmy, usunięcie podczepów. Łapią się wszystkiego. Pozytywnego myslenia, modlitwy, rytuałów, wspólnot tworzących bańki światopoglądowe. Szukają światów, mikro społeczności, które kiszą się we wspólnym przekonaniu o świecie. Usiłują wyjść z matrixa, nie widząc, że to nie żaden matrix tylko patrix. Próbują życia w „wysokiej wibracji”, myśląc że jeżeli nie będą mieć kontaktu z trudnymi emocjami i doświadczeniami, to wtedy poczują co to znaczy żyć prawdziwie. Tyle że to prowadzi do dalszego oddzielenia się od rzeczywistości. szukają sposobów by „stanąć w swoim potencjale” - hasło tyleż wyświechtane co już nie wiadomo co znaczące. Szukają przewodników, guru, religii, idei … czegokolwiek, kogokolwiek, kto wydobyłby z nich to, co czują, że mają w sobie i nie są w stanie ani nawiązać z tym kontaktu, ani stworzyć czegoś z tego… czegoś co dałoby im poczucie pasji w życiu. Czegoś co nadałoby sens. Czegoś, co sprawiłoby, że wreszcie poczują się sobą.

Mijały lata … wciąż usiłowałam znaleźć odpowiedź …

I wtedy przyszedł temat traumy, pracy z ciałem w traumie relacyjnej, terapia skoncentrowana na rozwiązaniach , Porges i jego teoria poliwagalna, psychotraumatologiia… i wszystko zaczęło być oczywiste.

To, z powodu czego cierpieli moi klienci, to był objaw CPTSD.

……
sesja 1:1 sms/whats app 722132888, [email protected]

11/10/2026

Okno tolerancji jest bazą w pracy z układem nerwowym w traumie. Przeciążony układ nerwowy sprawia, że jesteśmy w stanie unieść rzeczywistość o niewielkim zasobie bodźców. Czasami na zwykle elementy codzienności takie jak: sztuczne światło, dźwięk, nowe miejsce, obecność innych ludzi, spotkania, dotyk…. telefon od numeru, którego nie znasz, zamknięta przestrzeń auta, pociągu, samolotu… wiadomości, filmy zawierające sceny napięcia i przemocy… niektóre kolory… zapachy… materiały… pogoda… temperatura… pory roku, święta… ale też tak wydawałoby się nieistotne zjawiska jak pełnia, albo nów… nie mieszczą się w oknie tolerancji.

Praca z układem nerwowym w traumie, to przede wszystkim poszerzanie okna tolerancji.

…….
Sesje 1:1, sms/whats app 722132888, [email protected]

30/09/2026

Jest taka scena w filmie „Brothers” (2009)…
Sam wraca z wojny. jest już bezpieczny, w domu, wśród ludzi, których kocha. Jednak jego układ nerwowy nadal funkcjonuje tak, jakby zagrożenie mogło pojawić się za chwilę. Jego układ nerwowy wciąż ma przewidzieć najmniejsze zagrożenie, żeby zachować go przy życiu.

Podczas rodzinnej kolacji Sam zaczyna reagować coraz silniejszym napięciem na zwykłe bodźce, hałas, zachowanie dzieci. Czuję że traci kontrolę nad sytuacją. Napięcie narasta, aż dochodzi do gwałtownego wybuchu.

Dla rodziny reakcja wydaje się nieproporcjonalna do tego, co właśnie się wydarzyło. Dla niego organizm reaguje na coś znacznie większego niż sama kolacja.

Analiza filmu opublikowana w Teaching Psychiatry through Movies opisuje właśnie tę sekwencję jako przykład hiperczujności, zwiększonej reaktywności, potrzeby kontroli i narastającego napięcia po traumie.
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC13294339/

Układ nerwowy potrzebuje czasu, żeby nauczyć się funkcjonować gdy nie czeka zagrożenie za każdym rogiem. Dzięki hiperczujnosci udało się przetrwać … potrzeba czasu i zaufania, że zagrożenie minęło.

W badaniach neuroobrazowych osób z CPTSD obserwuje się m.in. zmienioną aktywność ciała migdałowatego, wyspy i kory przedczołowej. Podobne obszary są wielokrotnie opisywane w badaniach neuroobrazowych żołnierzy z PTSD po doświadczeniach bojowych.

Jest to związane ze zmianami w części tych samych obwodów mózgowych, szczególnie zaangażowanych w wykrywanie zagrożenia, regulację emocji, pamięć i przetwarzanie sygnałów z ciała.

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31910918/?utm_source=chatgpt.com

________
Sesje 1:1, sms/whats app 722132888, [email protected]

29/09/2026

Czasem mam wrażenie, że to choroba, która toczy cały świat. Że kiedykolwiek zaczyna się temat CPTSD - nie ma opcji, żeby rozmowa nie potoczyła się w kierunku stanu świata, rodziny, edukacji, polityki, norm społecznych, religii… tego wszystkiego, między czym człowiek musi nauczyć się lawirować, żeby przetrwać.
Niewątpliwie jest zajęty.
Czasem pierwsze pytanie: kim jestem? Pada dopiero po 40.
Osoby z CPTSD dopiero wtedy uświadamiają sobie ile straciły. Ile rzeczy nie wydarzyło się, a mogło, gdyby tylko układ nerwowy działał tak jak powinien. Gdyby ciało migdałowate nie szukało zagrożeń, które jeszcze się nie wydarzyły, albo nigdy nie wydarzą.
Gdyby pamięć nie przypominała sera szwajcarskiego.
Gdyby kora przedczołowa pozwalała realizować pomysły.
CPTSD zabiera przyszłość adekwatną do potencjału.
Czasem nawet unieruchamia życiowo.
Zanim człowiek zorientuje się, że to fizyczny uraz układu nerwowego i mózgu spowodowany poczuciem zagrożenia od osoby, osób, od których w jakiś sposób zależysz, zależał twój dobrostan, a Ty nie mogłaś/nie mogłeś się oddalić, obronić ani uzyskać wystarczającego wsparcia… zanim to sobie uświadomisz, mija zbyt wiele czasu.
To bardzo ważne, żeby wtedy podjąć wysiłek odszukania siebie.

17/09/2026

Coś, co wyglądało niegroźnie, ot część tradycji, wszyscy tak robili, samemu się tego doświadczyło… element, który się akceptuje, jeżeli jest się w tej społeczności. Po prostu nigdy nie przyszło do głowy, żeby zakwestionować.

A potem ma się dziecko. Chrzest. No bo jak inaczej. Nawet nie wiesz, że można inaczej. Może jeszcze dotrwasz do komunii… Ale gdzieś po drodze trafisz na ćwiczenie, które ma zadane do domu twój 10 latek. Wymień swoje trzy grzechy.

Jako rodzic czytasz to inaczej. Prosi się 10 latka o znalezienie w sobie winy i nazwanie jej i przyniesienie jej dorosłemu,

Ktoś, nie ty, inny dorosły, ma wpływ na to Twoje wychuchaną, najdroższą istotę i zaciera jej granice między „jestem zły” a „zrobiłem źle”. Niedoczekanie. I bonus. Masz do uspokojenia płaczące dziecko bo nie może przypomnieć sobie grzechów i nie zrobi zadania. I w tym momencie świat mu się wali bo nie odrobi pracy domowej i co teraz będzie.

Obłęd.
Uświadamiasz sobie, że żyjesz w obłędzie.

I zaczyna do ciebie docierać, że coś tutaj jest k***a grubo nie tak. Zawsze było. Tylko, że teraz jest się dorosłym i ma się wybór.

Teoretycznie rzecz normalna. Stwierdzasz, że coś nie służy ani tobie ani twojej rodzinie, więc przestajesz brać w tym udział. Okazuje się, że uwikłanie w lęk przed postawieniem granicy temu, co niszczy Ciebie i Twoją rodzinę jest tak obezwładniający, że kosztuje się to miesiące stanów lękowych, kilkuletnią terapię i przerażenie, że spotka Cię kara… może nawet umrzesz. Ty, ktoś z bliskich, albo Twoje dziecko.

CPTSD w czystej postaci.

Ratuje cię mantra, która trzyma w rzeczywistości.

Czy moje dziecko naprawdę musi nauczyć się, że jego myśli, pragnienia, złość, ciekawość czy seksualność są czymś, co przede wszystkim należy kontrolować i oceniać?

To wtedy coś, co przez całe życie było „normalne”, zaczyna wyglądać inaczej. Pierwszy raz patrzysz na to z pozycji dorosłej osoby, która ma wybór.

krytyczne myślenie. Klucz do poczucia własnej wartości. To i jedno pytanie:
„Ale wlasciwie dlaczego?”

Trauma może nie polegać wyłącznie na tym, że ktoś zrobił ci coś strasznego. Czasem polega również na tym, że przez lata uczono cię, żeby nie ufać sobie.
To właściwie jest straszne.

Nie kwestionuj.
Nie przesadzaj.
Nie podważaj autorytetu.
Nie rób problemu.
To znaczy że jest się miłym.
To oznacza, że jest się dobrym człowiekiem.
Jeżeli się sprzeciwisz, czeka Cię kara.

A potem dorastasz i masz podejmować własne decyzje. Masz wiedzieć, czego chcesz. Masz ufać swojej intuicji.Masz być kreatywna/y i odważna/y. Masz budować własne życie. Z czego?
Z tego lęku, że zrobisz inaczej niż wszyscy, to skończy się to katastrofą?
Wygnają Cię z raju?

Nikt wcześniej nie nauczył cię najważniejszej rzeczy:
że możesz sprawdzić, czy to, w co cię nauczono wierzyć, rzeczywiście jest wspierające, rzeczywiście jest czymś, z czego można zbudować szczęśliwe życie.

I dlatego czasem dorosła kobieta, dorosły mężczyzna nie potrzebują kolejnej afirmacji o swojej wartości.
Potrzebują odzyskać prawo do pytania:
„Czy ja naprawdę tego chcę?”

……..
sesje 1:1, sms/whats app 722132888, [email protected]

15/09/2026

Przez lata myślała, że jest po prostu dobrym człowiekiem. Trochę dlatego, że tak ją wychowano, trochę dlatego, że może taka jest.

Dobry człowiek nie odmawia. Nie podnosi głosu, nie sprawia innym przykrości. Ustępuje, nie stawia siebie na pierwszym miejscu. Wybacza, nawet jeżeli ktoś kolejny raz przekracza granice. Ale przede wszystkim nie pozwala żeby w jego sercu pojawiła się złość.

W domu i we wspólnocie religijnej często słyszała, że powinna być pokorna, cierpliwa i pełna miłości. Że gniew jest oddalaniem się od Boga, że sprzeciw może być przejawem egoizmu. Że trzeba modlić się za tych którzy ranią.
Że gdy się wybacza, to znaczy, że wszystko wraca do tego jak było, a jeżeli coś jej nie odpowiada, to ona musi się dostosować, bo to ona ma problem.

Nikt nie powiedział, że można szanować ludzi, kochać, wybaczać im gdy krzywdzą i jednocześnie stawiać granice, nie chcieć mieć z tymi, którzy krzywdzą nic wspólnego, że powiedzenie „nie” nie czyni z niej złej osoby.

Kiedy ktoś się na nią złościł, natychmiast zaczynała szukać winy w sobie. Czym sprowokowała? Może powiedziała coś niewłaściwego. Może była zbyt wymagająca. Może zabrakło jej pokory. Może powinna bardziej się postarać.Przepraszała, nawet jeśli to ona została zraniona. Niech już tylko znowu będzie miło.

Łagodziła konflikty, zanim ktokolwiek zdążył poprosić ją o pomoc. Uśmiechała się, kiedy chciało jej się płakać.A kiedy w jej ciele pojawiała się złość, próbowała ją uciszyć.

Przecież dobry człowiek nie czuje złości.

Z czasem nauczyła się, że najbezpieczniej jest być taką, jakiej oczekują od niej inni. Posłuszną. Wyrozumiałą. Łagodną. Zawsze gotową do poświęcenia. Cierpliwą. Tą, która wytrzyma wszystko.

Nie zauważyła, kiedy przestała pytać siebie, czego potrzebuje, a zaczęła nieustannie sprawdzać, czego potrzebują wszyscy wokół. A religijne komunikaty o pokorze, winie i obowiązku wybaczania sprawiały, że trudno było jej rozpoznać własne granice.

Dziś zaczyna rozumieć że jeśli religijne przekazy wykorzystywano do wymuszania posłuszeństwa, tłumienia sprzeciwu i usprawiedliwiania przemocy, ich skutkiem może być trauma religijna i CPTSD.

……….
sesje 1:1 sms/whats app 722132888, [email protected]

Adres

Poznań
Komorniki

Telefon

+48722132888

Strona internetowa

https://jagabaczynska.pl/

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Strefa Początek opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.