22/01/2026
WYBÓR
Dziś podzielę się historią, która wydarzyła się sporo lat temu, a jednak wspomnienie Pana X, żyje we mnie wyjątkowo mocno. Pomimo, że Pan X zginął tragicznie, mnie nadal obowiązuje ochrona jego danych. Czuję jednak, że chciałby aby inni poznali jego historię. Abyśmy o nim nie zapomnieli. Ja myślę o nim dość często gdy śpieszę się do pracy, gdy czekam na przejściu dla pieszych, gdy wsiadam za kierownicę, podczas rozmów z pacjentami, na superwizjach.
Pan X był bardzo młodym, pełnym energii i życia człowiekiem. Pomimo przewlekłej choroby fizycznej, nauczył się panować nad leczeniem. Zaczynał dbać o siebie, stawiać granice sobie i innym, nie spóźniać się do pracy, mówić otwarcie o swoich potrzebach. Dawał innym wsparcie i nadzieję, uśmiechał się ponadprzeciętnie często pomimo cierpienia i lęku, jakie mu towarzyszyło każdego dnia. Szukał miłości, randkował, imprezował, otwierał się na innych. Do dziś mam w swojej skrzynce odbiorczej zarchiwizowanego maila od niego. Pisał:
,,Dzień dobry Pani Zosiu! Czy dzisiaj nie ma grupy? Czekam przed salą ale nikogo nie ma. Chciałem tylko dać znać, że nawet jeśli nie ma, to już mi chyba lepiej zrobiła ta terapia-placebo 😉do zobaczenia!’’
Pan X pomylił wtedy dni, co czasem miał w zwyczaju, ale był na prawie każdym spotkaniu grupy terapeutycznej. Bardzo chciał być trzeźwy. Pomimo silnego uzależnienia od stymulantów, czuł że chce zmienić swoje życie, że nie warto dalej niszczyć swojego zdrowia. Był na najlepszej drodze do tego. Lubiany, ważny dla grupy, pełen nadziei i entuzjazmu, inteligentny emocjonalnie.
Listopadowego dnia, zginał na pasach przechodząc na zielonym świetle, potrącony przez młodego kierowcę, który był pod wpływem substancji psychoaktywnych. Sprawca uciekł z miejsca zdarzenia. Pan X zginał spiesząc się na co tygodniowe spotkanie grupy terapeutycznej w Poradni Leczenia Uzależnień. Jego krzesło tego popołudnia pozostało puste, większość grupy założyła zapewne, że zaćpał, a o tym co się stało dowiedzieliśmy się dopiero po dłuższym czasie. To był szok dla wszystkich.
Oto pytanie, które sobie zadaję: Czy gdyby Pan X wiedział, jak niewiele czasu mu zostało, czy chciałby być trzeźwy? Czy uznałby, że WYBIERA widzieć, słyszeć świat i innych w pełni świadomy, w pełni czuły na wszystkie bodźce płynące z zewnątrz i z jego ciała, czy jednak zanurzyć się w otumaniającej przyjemności, zamrozić? Czym właściwie jest trzeźwość – przywilejem, powinnością, obowiązkiem, wolnością?
Oto pytanie, które zadawały osoby, które znały go z grupy: co my wybieramy w obliczu świadomości, że jutro może nas nie być? Po co się staramy, czasem walczymy, skoro tak naprawdę, nie mamy na nic wpływu? Gdzie kończy się wpływ na nasze życie, a gdzie zaczynają koleje losu, przypadek?
Nie dowiemy się nigdy co wybrałby Pan X, choć mam pewne podejrzenia. Jego historia, tak jak kilka innych usłyszanych w gabinecie, bardzo wpłynęła na mnie jako terapeutkę, obnażyła w sposób wręcz filmowy okrucieństwo losu, nie odarła mnie jednak z nadziei, którą muszę mieć szczególnie wtedy, gdy tracą ją pacjenci.
Myślę też o młodym kierowcy i o jego życiu zmarnowanym w więzieniu. Dlaczego on wybrał tamtego dnia wsiąść za kierownicę pod wpływem narkotyków?
Nie mam żadnego mądrego podsumowania. Może w kimś z Was, historia Pana X też coś głęboko poruszy.
Bądźcie bezpieczni, bezpieczne!
Fot. Grafika autorstwa Karola Kołodziejczyka.
(Wisi w moim gabinecie, a ty sam możesz wybrać jak ją zinterpretować).
🖤
