Sielska Poradnia

14/07/2026

W psychologii rozczarowanie definiuje się jako złożony stan emocjonalny, który pojawia się, gdy nasze plany, nadzieje i oczekiwania zderzają się z rzeczywistością okazującą się gorszą od naszych wyobrażeń.
W języku polskim kryje się w tym pojęciu coś niezwykle trafnego – dosłowne zdjęcie czaru. Rozczarowanie to ten bolesny moment, w którym opadają iluzje, przynosząc ze sobą trudne połączenie smutku, złości, zawodu oraz dojmującego poczucia straty i bezsilności. Choć tak bardzo próbujemy go unikać, jest ono naturalnym, nieodłącznym elementem ludzkiego życia. Rozczarowanie zaprasza nas do intymnego, często nagłego spotkania z samym sobą – z naszymi najgłębszymi, nieraz nigdy niewypowiedzianymi na głos marzeniami i potrzebami, które właśnie utraciliśmy. Musimy wtedy to wszystko jakoś na nowo w sobie pomieścić, przetrawić i zintegrować z nowym spojrzeniem na świat, życie oraz własną osobę.
To moment wielkiego przełomu.
Niewłaściwie przebyty może nas na długo pozostawić w żalu, poczuciu krzywdy czy beznadziejności.
Jeśli jednak damy sobie przestrzeń na jego przeżycie, staje się ono początkiem pięknej, choć trudnej przebudowy.
Rozczarowanie ostatecznie wprowadza nas w autentyczną dojrzałość. Uczy pokory wobec życia, pozwala odpuścić przymus kurczowej kontroli i otwiera przestrzeń na większą elastyczność oraz wewnętrzną swobodę. Przypomina nam, że nic nie jest dane na pewno – i choć ta prawda bywa trudna, to właśnie ona daje nam odwagę do budowania życia opartego na realiach, a nie na złudzeniach.
To szansa na nowy, silniejszy i bardziej autentyczny początek.

M.Stanisławiak

rysunek: oven_gent instagram

28/06/2026

22/06/2026

Przez lata można żyć w wyobrażeniu o sobie. Realizować wizję tego, jak nasze życie, codzienność i my sami „powinniśmy” wyglądać. Można się w tym tak bardzo zatracić, że kiedy wreszcie przychodzi przebudzenie i widzimy, że nie żyjemy, a jedynie odgrywamy swoje życie – pojawia się desperackie pragnienie drastycznej zmiany.

I co ciekawe, w tym procesie odnajdywania siebie też można się potwornie zgubić.

Wiele osób w odszukiwaniu swoich zakopanych, niewypowiedzianych potrzeb i marzeń przesuwa się na drugi biegun. Nagle ważne staje się tylko „ja” i to, co moje. Przestajemy brać odpowiedzialność za swoje decyzje i relacje, a wszystko to usprawiedliwiamy chęcią życia w zgodzie ze sobą. Wahadło odbija z jednej skrajności w drugą: od ślepego spełniania oczekiwań innych do ślepego ignorowania wszystkich wokół.

Łatwo wtedy pomylić autentyczność z pójściem na wojnę ze światem. Wydaje nam się, że jeśli z kimś się liczymy, to znowu zdradzamy siebie. Zaczynamy traktować innych jak zagrożenie dla nowo odkrytej wolności.

Prawdziwe bycie sobą to nie egoistyczny kaprys ani porzucenie wszystkiego bez patrzenia na koszty. To nie stan, w którym stajemy się niewrażliwi na ból ludzi, których sami wprowadziliśmy do naszego życia. Autentyczność uwzględnia nie tylko nasze marzenia i potrzeby. Wolność nie polega na paleniu mostów i ucieczce od odpowiedzialności, ale na umiejętności bycia blisko z innymi bez tracenia samego siebie. Przynosi spokój i klarowność, a nie zniszczenie. Bo tam, gdzie jest prawda, jest też miłość i szacunek – zarówno do siebie, jak i do drugiego człowieka.

Warto być uważnym, by nie zgubić się w tej drugiej skrajności. Czasami dobrym azymutem w tej drodze jest specjalista, który pomoże nam bezpiecznie odnaleźć siebie.

M.Stanisławiak
rysunek: Keyvan Mahjou

08/06/2026

Ważne ogłoszenie!📣

Już za chwilkę rozpocznie się nowy projekt , a tak się pięknie składa, że posiadam jeszcze jedno miejsce na stałą terapię.

Serdecznie zapraszam!

26/05/2026

Ukłony dla wszystkich Mam! ❤️🌻

Nowej Edukacji

19/05/2026

Uwaga! Ogłoszenie! 📣📣📣

09/05/2026

W zależności od nurtu, w jakim pracuje terapeuta, w relacji z klientem tworzy się specyficzna rama – optyka spojrzenia na przepracowywane tematy. Dla mnie osobiście terapia jest procesem tworzenia nowej opowieści. Co fascynujące, choć bohaterowie i zdarzenia z przeszłości pozostają niezmienne, to sama historia i jej wydźwięk stają się zupełnie inne niż w wersji pierwotnej.

Ujęcie systemowo-ericksonowskie pozwala dostrzec szerszy kontekst, ukryty potencjał oraz niewykorzystane dotąd zasoby. Pozwala odnaleźć nadzieję i siłę w historii naszego życia, do której jednostronnego postrzegania zdążyliśmy się już przyzwyczaić.

Ponieważ każdy nurt oferuje inną optykę, warto przed podjęciem terapii sprawdzić, który sposób patrzenia jest nam najbliższy. Świadomy wybór sprawia, że wspólna praca z terapeutą przynosi najlepsze możliwe owoce.

M. Stanisławiak
rys: Andela's art

29/04/2026

"Nie porównuj się z tym, kim inni są dzisiaj, ale z tym, kim ty byłeś wczoraj." -J. Peterson, 12 życiowych zasad. Antidotum na chaos

Porównywanie się przychodzi nam niezwykle naturalnie. Ciekawe, że prawie zawsze robimy to w jedną stronę — do tych, którym „idzie lepiej”, którzy są „dalej”, „bardziej”, „szybciej”. To prosta droga do frustracji.

Nie widzimy całej ich drogi. Nie znamy ceny, jaką zapłacili, ich błędów ani zwątpień. Widzimy tylko efekt końcowy — często wyretuszowany i wybrany z setek innych momentów. A potem przykładamy go do swojego „tu i teraz”. Nic dziwnego, że pojawia się frustracja.

Warto zmienić perspektywę. Najbardziej konstruktywnym punktem odniesienia jesteśmy przecież my sami z przeszłości — nasze postępy, decyzje i rozwój. Zamiast patrzeć w bok, spójrz wstecz. Zobacz, ile już zrobiłeś, jakie kroki wykonałeś i jak zmieniło się Twoje myślenie, nawyki oraz odwaga. To jedyne porównanie, które naprawdę ma sens — bo dotyczy Twojej drogi.

Skupienie na własnej ścieżce pozwala odzyskać motywację i poczucie sprawczości. Codzienna próba, by zrobić choć jedną małą rzecz lepiej niż wczoraj, już wystarczy, żeby ruszyć dalej.

- M. Stanisławiak

rysunek- Pinterest

25/03/2026

"Wolność jest w nas. Nie spodziewaj się, że przyjdzie z zewnątrz. " L.Gounelle, Bóg zjawia się incognito

Często czekamy na „odpowiedni moment”, zielone światło od losu lub zmianę okoliczności, by wreszcie poczuć się wolnymi. Prawda jest jednak taka, że to nie brak ograniczeń czyni nas wolnymi, ale odpowiedzialność za to, jak na nie reagujemy.

Często to my sami jesteśmy dla siebie najsurowszymi strażnikami. Czasem największym aktem odwagi jest po prostu dać sobie prawo do bycia sobą.

Pamiętaj: decyzja, by nie iść tą drogą samotnie, to nie słabość. To fundament, z którego łatwiej odbić się w stronę własnej prawdy.

Wolność to nie cel podróży – to sposób, w jaki stawiasz każdy krok

- M.Stanisławiak

rysunek- źródło pinterest