Synergia Gabinet Integracji Sensorycznej Agnieszka Zielińska

18/07/2026

To samo ubranie. Dwoje dzieci. Dwie zupełnie różne reakcje. I... obie mogą wynikać z przetwarzania sensorycznego.

"Moje dziecko nienawidzi skarpetek."

"A moje nie zdejmie bluzy nawet w upał."

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że te dzieci nie mają ze sobą nic wspólnego.
Jedno płacze, bo metka "gryzie".
Drugie samo wybiera obcisłe legginsy, mocno dopasowane koszulki, ciasno wiąże kaptur albo uwielbia być zawinięte w koc.

Rodzice pytają:
"Jak to możliwe, skoro jedno nie znosi dotyku, a drugie wręcz go szuka?"

Odpowiedź nie jest tak prosta, jak mogłoby się wydawać. Nie chodzi o ubranie. To samo body, ta sama para skarpetek, ta sama bluza. Jedno dziecko po kilku minutach chce je zdjąć. Drugie czuje się w nich świetnie.

Dlaczego?

Bo nie reagujemy na sam bodziec. Reagujemy na to, jak nasz układ nerwowy go interpretuje.

Dziecko, które zdejmuje skarpetki...

Jeśli układ nerwowy odbiera dotyk jako zbyt intensywny, nawet niewielki szew, zagniecenie materiału czy metka mogą być odczuwane jako bardzo nieprzyjemne.
Wyobraź sobie, że przez cały dzień masz
w bucie mały kamyk.
Da się wytrzymać?
Być może.
Ale czy potrafiłbyś przestać o nim myśleć?

Dla niektórych dzieci właśnie tak może wyglądać noszenie pozornie "zwykłych" skarpetek.

A dziecko, które uwielbia ciasne ubrania?

Tu sytuacja może być zupełnie odwrotna.
Niektóre dzieci potrzebują wyraźniejszych informacji płynących z ciała. Delikatny, równomierny nacisk materiału może dawać im poczucie bezpieczeństwa i lepszą świadomość własnego ciała. To trochę tak, jak wielu dorosłych lubi przykryć się ciężką kołdrą albo mocno przytulić poduszkę podczas snu. Nie dlatego, że jest im zimno. Dlatego, że taki nacisk daje poczucie komfortu.

I tu pojawia się pułapka.

Rodzic widzi dwa zupełnie różne zachowania. Jedno dziecko ucieka od ubrań. Drugie ich szuka. Myśli więc:

"To na pewno nie może mieć tej samej przyczyny."

A jednak...

Oba zachowania mogą wynikać z tego, że układ nerwowy inaczej przetwarza informacje dotykowe i proprioceptywne.
To nie znaczy, że każde dziecko, które nie lubi skarpetek albo uwielbia obcisłe bluzy, ma zaburzenia integracji sensorycznej.
Takie preferencje mogą występować również u dzieci rozwijających się typowo.
Jeżeli jednak trudności są bardzo nasilone, utrudniają codzienne funkcjonowanie, wywołują silne emocje lub dotyczą także innych obszarów (jedzenia, pielęgnacji, aktywności ruchowej czy zabawy), warto przyjrzeć się im bliżej.

Dlaczego o tym piszę?
Bo etykiety potrafią bardzo krzywdzić.

"On znowu wymyśla."

"Jest rozpieszczona."

"Robi sceny o byle co."

A może to nie jest kwestia charakteru.
Może to sposób, w jaki jej/jego układ nerwowy odbiera świat.
I właśnie dlatego w terapii integracji sensorycznej nie skupiamy się na "niechęci do skarpetek". Nie szukamy też "idealnej bluzy". Staramy się zrozumieć dlaczego dane dziecko reaguje właśnie w taki sposób.

Bo kiedy zrozumiemy przyczynę, dużo łatwiej znaleźć rozwiązanie.

19/06/2026

Nie zawsze największe zwycięstwa są najbardziej widowiskowe.
Czasem największym sukcesem jest ten jeden krok, którego wczoraj jeszcze nie było.
To właśnie z takich małych kroków powstają wielkie zmiany ❤️

06/06/2026

🧩 Jak wygląda świat dziecka z nadwrażliwością sensoryczną?

Chcę Ci coś opowiedzieć.

Codziennie słyszę, że przesadzam.

Że ta bluzka jest normalna.
Że ten dźwięk nie jest taki głośny.
Że ten zapach nie jest taki intensywny.
Że nie ma się czego bać.

Ale Ty odbierasz ten świat inaczej niż ja.

Kiedy wchodzę do sklepu, nie widzę tylko półek z produktami. Widzę jasne światła. Słyszę rozmowy ludzi, muzykę z głośników, piszczące kasy, przesuwane wózki. Czuję zapach pieczywa, perfum i środków czystości.

To wszystko dzieje się jednocześnie.

Mój mózg nie potrafi wybrać, co jest ważne, a co można pominąć.

To trochę tak, jakby ktoś kazał Ci jednocześnie słuchać pięciu rozmów, oglądać trzy filmy i rozwiązywać zadanie matematyczne.

A potem dziwił się, że jesteś zmęczony.

Kiedy metka drapie mnie w szyję, nie umiem po prostu przestać o niej myśleć.

To tak, jakby ktoś przez cały dzień wkładał Ci kamyk do buta i mówił: "Przestań zwracać na niego uwagę."

Kiedy ktoś niespodziewanie mnie dotknie, moje ciało reaguje szybciej niż moje myśli.

Nie dlatego, że nie lubię ludzi.

Po prostu mój układ nerwowy odbiera ten dotyk mocniej, niż Ty byś go odebrał.

Są dni, kiedy od samego rana walczę.

Walczę z hałasem. Z ubraniami. Ze światłem. Z zapachami. Z tłumem. Z tym, że wszystko jest po prostu... za bardzo.

A później przychodzę do domu.

I wtedy często słyszysz tylko wybuch.

Płacz. Krzyk. Złość.

Widzisz tylko tę ostatnią kroplę, która przelała szklankę.

Nie widzisz setek innych kropli.

Widzisz tylko moment, w którym szklanka się przelewa.

Nie widzisz, że była napełniana od samego rana.

Każdym głośnym dźwiękiem. Każdym drażniącym dotykiem. Każdym ostrym światłem. Każdą sytuacją, w której mój mózg musiał pracować ciężej niż zwykle, żeby sobie poradzić.

Nie widzisz, ile energii kosztowało mnie udawanie, że wszystko jest w porządku.

Nie jestem niegrzeczny.

Nie próbuję robić Ci na złość.

Nie szukam problemu.

Ja naprawdę próbuję sobie poradzić.

Czasem potrzebuję ciszy. Czasem przerwy. Czasem miejsca, gdzie nic ode mnie nie chcą.

A najbardziej potrzebuję, żeby ktoś uwierzył, że to, co czuję, jest prawdziwe.

Bo kiedy mówisz: "Przesadzasz."

Uczę się, że nie mogę ufać własnym odczuciom.

A kiedy mówisz: "Widzę, że jest Ci trudno."

Czuję, że nie muszę walczyć ze światem całkiem sam.

❤️ Nadwrażliwość sensoryczna nie jest wyborem. Dla dziecka to codzienność, której często nie widać gołym okiem. Zanim ocenimy zachowanie, spróbujmy spojrzeć na świat z jego perspektywy.

01/06/2026

29/05/2026

🔥 Czy dziecko naprawdę musi siedzieć spokojnie, żeby się uczyć?

🧠 Wielu dorosłych nadal utożsamia koncentrację ze spokojnym siedzeniem przy stoliku.
Dziecko, które siedzi prosto, patrzy przed siebie i nie wykonuje zbędnych ruchów, często jest postrzegane jako skupione i gotowe do nauki.
Z kolei dziecko wiercące się, zmieniające pozycję, bujające nogami czy manipulujące przedmiotami w dłoniach bywa oceniane jako nieuważne lub rozproszone.

👉 Tymczasem rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona.
Koncentracja nie polega na całkowitym wyeliminowaniu ruchu.

🧠 Aby móc skutecznie się uczyć, mózg potrzebuje odpowiedniego poziomu pobudzenia.

📉 Jeśli jest ono zbyt niskie, pojawia się senność, znużenie i odpływanie myślami.

📈 Jeśli jest zbyt wysokie, dziecko staje się nadmiernie pobudzone i trudno mu skupić się na zadaniu.

💡 Wiele dzieci intuicyjnie wykorzystuje ruch jako sposób na regulowanie tego poziomu pobudzenia.

Dlatego możemy obserwować dzieci, które podczas słuchania:
✔️ bujają nogami,
✔️ zmieniają pozycję na krześle,
✔️ obracają ołówek w dłoni,
✔️ stukają palcami o blat,
✔️ opierają się o meble,
✔️ siadają na jednej nodze lub podwijają stopy pod siebie.

👀 Dla obserwatora może wyglądać to jak brak skupienia.
Tymczasem niejednokrotnie są to zachowania pomagające dziecku utrzymać uwagę na wykonywanym zadaniu.

🤔 Warto zwrócić uwagę, że podobnie funkcjonują również dorośli.
Ilu z nas podczas rozmowy:
✔️ spaceruje po pokoju,
✔️ bawi się długopisem,
✔️ zmienia pozycję siedzenia,
✔️ porusza nogą?

Nie robimy tego dlatego, że nie słuchamy rozmówcy. Często wręcz przeciwnie. Takie drobne aktywności pomagają nam się skoncentrować.

🧩 Układ nerwowy dzieci działa na tej samej zasadzie.
Szczególnie wyraźnie widać to u dzieci, które mają dużą potrzebę ruchu lub potrzebują dodatkowych informacji płynących z własnego ciała.

🏃 Krótka aktywność ruchowa, możliwość zmiany pozycji czy wykonywania niewielkich ruchów może poprawiać ich gotowość do nauki bardziej niż wielokrotne przypominanie o siedzeniu w bezruchu.

⚠️ Nie oznacza to oczywiście, że każde zachowanie ruchowe wspiera koncentrację.
Jeśli ruch staje się tak intensywny, że uniemożliwia wykonanie zadania lub przeszkadza innym, warto przyjrzeć się temu bliżej.
Jednak sam fakt, że dziecko się porusza, nie powinien być automatycznie traktowany jako oznaka braku uwagi.

💭 Z perspektywy rozwoju ważniejsze od pytania:
❌ „Dlaczego ono nie siedzi spokojnie?”
jest pytanie:
✅ „Czy ten ruch pomaga mu się uczyć, czy mu przeszkadza?”
✨ To istotna różnica.
Celem nie jest wychowanie dziecka, które potrafi przez długi czas pozostawać nieruchome.

💚 Celem jest wspieranie dziecka w takim funkcjonowaniu, które pozwoli mu skutecznie zdobywać wiedzę, rozwijać umiejętności i wykorzystywać swój potencjał.

🌱 Czasem droga do koncentracji prowadzi przez bezruch.

🌱 A czasem właśnie przez ruch.

💚 Warto pamiętać, że nie wszystkie dzieci uczą się w ten sam sposób.

16/05/2026

Perfekcjonizm u dzieci bardzo rzadko bierze się „znikąd”.

Najczęściej jest sposobem radzenia sobie
z napięciem, lękiem albo potrzebą bezpieczeństwa.
Źródła mogą być różne i często nakładają się na siebie.

🧠 Układ nerwowy i temperament
Niektóre dzieci od początku są bardziej wrażliwe:
✅️ mocniej przeżywają błędy,
✅️ intensywniej odbierają ocenę,
✅️ szybciej się przeciążają,
✅️ mają większą potrzebę przewidywalności i kontroli.

Dla takiego dziecka „zrobić źle” może być odczuwane niemal fizycznie jako dyskomfort albo zagrożenie.

⚠️ Lęk
Perfekcjonizm bardzo często jest próbą uniknięcia:
✅️ krytyki,
✅️ zawstydzenia,
✅️ odrzucenia,
✅️ porażki,
✅️ utraty akceptacji.
Dziecko zaczyna wierzyć: „Jeśli zrobię wszystko idealnie, będę bezpieczne.”

🪞Wysokie wymagania otoczenia
Nie chodzi tylko o jawne wymagania typu: „Masz mieć same piątki.”
Czasem wystarczy:
✅️ ciągłe poprawianie,
✅️ skupienie na efekcie zamiast wysiłku,
✅️ chwalenie głównie za osiągnięcia,
✅️ mało miejsca na błędy,
✅️ porównywanie z innymi.
Dziecko uczy się wtedy: „Moja wartość zależy od tego, jak sobie radzę.”

🤍 „Grzeczne dzieci”
Perfekcjonizm często rozwija się u dzieci, które szybko zauważyły, że:
✅️ sprawianie problemów jest źle widziane,
✅️ trzeba być wygodnym,
✅️ emocje są „za duże”,
✅️ trzeba nad sobą panować.
Wtedy kontrola staje się sposobem przetrwania.

🧩 Neuroróżnorodność
Perfekcjonizm bardzo często pojawia się też u dzieci:
✅️ wysoko wrażliwych,
✅️ w spektrum autyzmu,
✅️ z ADHD,
✅️ z trudnościami sensorycznymi,
✅️ maskujących trudności.
Bo kiedy świat jest odbierany jako nieprzewidywalny lub zbyt intensywny, kontrola daje chwilowe poczucie bezpieczeństwa.

I dlatego perfekcjonizm nie zawsze wygląda jak „ambicja”.
Czasem wygląda jak dziecko, które:
💔 boi się zacząć,
💔 płacze przy błędzie,
💔 przeciąża się,
💔 nigdy nie czuje się wystarczająco dobre.

A pod tym wszystkim często siedzi jedno pytanie:
„Czy nadal będę kochany, jeśli nie wyjdzie mi idealnie?”

14/05/2026

✅️ Informujemy, że w związku ze zmianą Rozporządzenia w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych od dnia 14 kwietnia 2026r. zmieniają się obowiązujące w naszej Poradni wzory dokumentów niezbędnych do uzyskania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, nauczania indywidualnego, zajęć rewalidacyjno-wychowawczych oraz opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.

✅️ Aktualne wzory druków można pobrać w siedzibie poradni oraz na stronie internetowej poradni.

✅️ Postaramy się na bieżąco udzielać informacji na temat zmian jakie niesie ze sobą nowe Rozporządzenie.

👇👇👇

12/05/2026

„On/Ona świetnie sobie radzi.” 🤍

Tak mówią dorośli o dzieciach, które nauczyły się nie pokazywać, że jest im trudno.

Nie płaczą.
Nie przeszkadzają.
Nie krzyczą.
Nie rzucają się w oczy.

Siedzą cicho.
Za cicho.

To są często te dzieci, które:
- zaciskają zęby, gdy coś je drażni 😬
- tłumią reakcje 🤐
- wytrzymują hałas kosztem ogromnego napięcia 🔊
- nie proszą o pomoc 🥺
- „grzecznie” przeciążają swój układ nerwowy ⚠️

I paradoksalnie, to one bywają pomijane najczęściej.

Bo łatwiej zauważyć dziecko, które krzyczy, niż dziecko, które codziennie zamiera.

Nie każde przeciążenie wygląda głośno.

Czasem wygląda jak:
• obgryzione rękawy,
• napięte barki,
• sztywne ciało,
• wstrzymany oddech,
• bóle brzucha „bez przyczyny”,
• ciągłe zmęczenie,
• wycofanie,
• perfekcjonizm,
• nadmierna kontrola,
• „zbyt duża dojrzałość”.

To są dzieci, które słyszą:
„Ale ona jest grzeczna.”
„Nigdy nie sprawia problemów.”
„Z nią nie ma żadnych kłopotów.”

Tylko nikt nie widzi, ile kosztuje je bycie „bezproblemowym”.

Nikt nie widzi, jak bardzo są spięte po całym dniu.
Jak długo dochodzą do siebie po przedszkolu czy szkole.
Jak mocno kontrolują każdy ruch, emocje i reakcje, żeby tylko:
- nie przeszkadzać,
- nie zwracać na siebie uwagi,
- nie być „za trudnym”.

Niektóre dzieci nie rozładowują napięcia na zewnątrz.

One noszą je w sobie. 🫂

I często właśnie te dzieci wieczorem:
- eksplodują w domu 💥
- płaczą „o nic” 😢
- nie mogą zasnąć 🌙
- są rozdrażnione,
- wycofują się jeszcze bardziej.

Bo ciało nie może być w ciągłym napięciu bez konsekwencji.

Układ nerwowy zawsze wystawi rachunek.

Dlatego czasem najbardziej potrzebujące wsparcia dziecko… to nie to najgłośniejsze.

Tylko to, które nauczyło się być wygodne dla otoczenia kosztem samego siebie.

I może zamiast mówić:
„Ona taka dzielna.” 🤍

warto czasem zapytać:

„Czy ona naprawdę czuje się bezpiecznie?” 🥺