Psychoterapia i duchowość

Psychoterapia i duchowość Przestrzeń poświęcona szukaniu zasobów w duchowości i pracy z nią w procesie rozwoju.

Duchowość nie jest czymś co można ująć w kilku satysfakcjonujących dla umysłu zdaniach. Każdy z nas ma jednak pewne intu...
24/09/2023

Duchowość nie jest czymś co można ująć w kilku satysfakcjonujących dla umysłu zdaniach. Każdy z nas ma jednak pewne intuicje na jej temat.

Duchowość to pojęcie wieloaspektowe ale według mojej wiedzy można wyróżnić trzy główne perspektywy o których poniżej:

1. Duchowość rozumiana w odniesieniu do sił nadprzyrodzonych: Boga, Natury. To co duchowe w takim rozumieniu odnosi się do czegoś co źródło ma poza człowiekiem i swoją konkretyzację może mieć w duszy, która jest nieśmiertelnym elementem człowieka. Takie rozumienie duchowości może być związane z jakąś formą religijności ale nie musi.

2. Druga perspektywa bliska psychologii ukazuje duchowość jako naturalny wymiar człowieka polegający na rozwoju w procesie przekraczaniu siebie, swoich fizycznych i psychicznych granic i adoptowaniu się do trudnych warunków. W tym miejscu lokować można także duchowość zwierząt. Ten wymiar jest także związany z rozwojem świadomości.

3. Duchowość może być także rozumiana filozoficznie jako kategoria egzystencjalna związana z poszukiwaniem sensu, samorealizacją czy ruchem ku wartościom. Duchowość jest tu ruchem transcendowania ku czemuś, co człowieka przekracza na egzystencjalnym poziomie.

W psychoterapii głównie zajmujemy się myśleniem, emocjami i uczuciami człowieka. Ale jak one odnoszą się do duchowości pacjenta?

W procesie ważne jest aby ten aspekt był świadomie wnoszony przez pacjenta. Dlaczego?
Jeśli duchowość czy to religijna czy niereligijnie rozumiana jest ważnym kawałkiem osoby, wtedy można ją wykorzystać jako zasób w psychoterapii. W jaki sposób?

Religijność której bazą jest pogłębiona duchowość pozwala wykorzystać wiarę w Boga jako psychologiczny zasób (np. doświadczenie wsparcia w trudnych chwilach, oparcie w doświadczeniu samotności czy życiowej straty). Psychoterapia traktuje to jako zasób psychologiczny, pomijając kwestię istnienia bądź nieistnienia Boga w którego pacjent wierzy.

Duchowość w rozumieniu psychologicznym jest rozumiana jako “dyspozycja” człowieka aby szedł dalej, przekraczał siebie. Eksplorowanie tego obszaru doprowadza nas do tego, co w pacjencie “generuje” siłę pozwalającą robić kolejny krok w momencie kryzysu. To też praca na głębokiej analizie - uświadomieniu i wzmacnianiu zasobów danej osoby.

W trzecim, egzystencjalnym rozumieniu duchowości jako obszaru ruchu człowieka ku wartościom czy poszukiwaniu sensu - duchowość jest odpowiedzią na egzystencjalny brak w człowieku. Przyjrzenie się temu ruchowi i realizacji najgłębszych potrzeb które za nimi stoją, pozwala dotrzeć do tego, co jest bazowe w doświadczaniu siebie jako jednostki, która dąży ku spełnieniu i zaspokojeniu wyższych ale tak ważnych dla dobrostanu potrzeb.

W kolejnych wpisach więcej na ten temat. Zapraszam

tekst: Katarzyna Krawerenda-Wajda

zdjęcie z: www.spiritualityhealth.com

22/03/2022

Poczuć=wrócić do siebie

Bywa że będąc dzieckiem życie bolało tak, że trzeba było odciąć się od trudnych emocji i zamrozić je w ciele aby przeżyć, nie rozpaść się. Nie musiały to być wcale wielkie akty agresji, której doświadczało dziecko. Wystarczył emocjonalnie nieobecny rodzic, skupiony nie na dziecku, a na swoim nieukojonym bólu. W konsekwencji dziecku zabrakło uwagi, która po prostu mu się należała, zabrakło przepływu miłości a ostatecznie nie było przestrzeni aby móc być sobą, rozwinąć swoją autentyczność. Tak powstaje trauma, często całe życie uwierająca ale odstawiona w kąt, bo przecież mój dom był ok. Szansę na odzyskanie sobie, na kontakt z głębszym ja, z duszą daje otwarcie na czucie, tego czego kiedyś czuć nie można było: złości, żalu, straty, odrzucenia. Stać to się może w leczącej relacji z terapeuta, który emanuje współczuciem i nadzieją. To on tworzy bezpieczną przestrzeń którą jako dzieci nie dostaliśmy.

" W pracy terapeutycznej ze straumatyzowanymi osobami kieruję się wartościami duchowymi: nadzieją, zaufaniem, miłością i współczuciem. Psychologia jungowska jest dla mnie psychologią nadziei, psychologią obdarzoną duszą. W powiedzeniu „nadzieja umiera ostatnia” widać głęboko zakorzenioną w człowieku nadzieję na zmianę okoliczności, które są nie do zniesienia; na przekroczenie ograniczeń. [...]
Skrajny ból wrzuca istoty ludzkie w przestrzeń pomiędzy nadzieją a rozpaczą. Osoba żywiąca nadzieję utrzymuje w sobie stan otwartości i opiera się zamknięciu w roli ofiary. W kontekście traumy szczególnie istotne staje się pytanie Kanta: „Na co mogę żywić nadzieję?”. Jest ona bowiem potężnym czynnikiem motywacji. Skłania nas do przebudowy siebie i świata naszych wyobrażeń, zachowań i marzeń. Straumatyzowane osoby mają nadzieję na odnalezienie ścieżki powrotu do życia, na połączenie podzielonej jaźni w znaczącą całość, na odtworzenie odrobiny porządku w rzeczywistości chaosu".

Ursula Wirtz [2021], „Umieranie i stawanie się. Transformacyjna moc traumy”, przeł. Tomasz Jasiński, Czeladź: Instytut Studiów Kulturowych Raven, s. 74–75

Jaką informację daje zazdrość? Jak z nią pracować? I co ona ma wspólnego z duchowością? Uczucia niewygodne przez dyskomf...
19/02/2022

Jaką informację daje zazdrość? Jak z nią pracować? I co ona ma wspólnego z duchowością?

Uczucia niewygodne przez dyskomfort, które niosą pokazują, że od czegoś jesteśmy oddzieleni, że jest coś co nie pozwala nam być całością. Zazdrość pokazuje istnienie czegoś, co trzeba przetransformować albo odrzucić by znaleźć się bliżej samego siebie.

Niewygodne uczucia, jeśli zostaną dopuszczone i wysłuchane są niezwykle wartościowym źródłem informacji dla człowieka, uruchamiają ten proces archeologii duszy, który tak często dokonuje się w procesie psychoterapeutycznym.

Co więc ważnego nam mówi zazdrość? Przypatrując się sobie i temu czego innym zazdrościmy, trzeba najpierw zmierzyć się z uczuciem frustracji, że ktoś ma coś czego chcielibyśmy.

Warto nie uciekać i wejść w tę frustrację i odczytać informację jakie za nią stoją, a mogą one być takie:

- jeśli czegoś zazdroszczę, to oznacza że to coś ma wartość dla mnie, więc poprzez to uczucie rozpoznaję swoje priorytety, weryfikuję swój system wartości. Paradoksalnie on ulega zmianie w ciągu życia i dobrze jest co jakiś czas mieć świadomość, że system uległ aktualizacji. Zazdrość jest w tym samopoznaniu pomocna.

- frustracja z powodu tego, że nie posiadam czegoś co ma inna osoba uświadamia mi brak, ale on może zrodzić motywację do zmiany i zdobycia tego co jest dla mnie ważne: zmiany pracy, poszukiwań odpowiadającego nam partnera itd.

- zazdrość jest często połączona z innym niewygodnym uczuciem na przykład smutkiem czy poczuciem niskiej wartości. Dopuszczenie do siebie tych uczuć, pozwala na rozpoczęcie bardziej kompleksowej pracy ze sobą.

Warunkiem aby dobrze pracować z tym co niewygodne jest wytrzymać w tym dającym szansę na rozwój dyskomforcie.

A co ma wspólnego zazdrość z duchowością? Istotą duchowości jest kreacja i działanie w zgodzie z sobą, a więc na najgłębszym poziomie - ze swoim duchem. To czego zazdroszczę może pokazywać mi moje najgłębsze tęsknoty, ukazywać że działam z automatu, żyję nie swoimi celami. Oczywiście duchowość można rozpatrywać na płaszczyźnie religijnej, ale w perspektywie psychoterapeutycznej wydaje się być warunkiem samorealizacji czyli autokreacji. O tym jednak więcej w kolejnym wpisie.

30/01/2022

Źródłowo psychoterapia składa się z dwóch słów - psyche (dusza) i therapein (leczenie, opiekowanie się), czyli psychoterapia to leczenie duszy.

Nikogo chyba nie zdziwi, że wielu terapeutów nieco inaczej rozumie psyche, interpretując ją jako psychika. która jest mniej "metafizyczna", łatwej opisywalna, możliwa do ogarnięcia dla umysłu. W związku z tym unika się łączenia duchowości i terapii, uważając iż ta pierwsza jest raczej domeną religii i zajmować się nią powinni duchowni.

Emocje i uczucia, bo na nich pracujemy w psychoterapii potrzebują zrozumienia i zobiektywizowania. I tu proces metalizacji ma wielkie znaczenie - pozwala ogarnąć myślami tę emocjonalną mgłę, w której często się gubimy. Ale czy to wystarczy? Czy to już "cały człowiek"? Jest oczywiście jeszcze ciało przez które możemy zyskać bardzo głęboki kontakt z emocjami ale to inny temat.

Człowiek w najgłębszej istocie jest Duchem, Jaźnią. Czymś co jest inne od naszych myśli, pragnień, potrzeb czy namiętności.
Duch czy Jaźń jest tym co w nas wieczne, jest tym co boskie w nas. To Duch jest źródłem w nas tworzenia, kreowania rzeczy ważnych dla nas i dla świata. To działanie z Ducha sprawia, że czujemy, że żyjemy. Dlatego warto odkryć tę przestrzeń w nas i z niej działać, z niej żyć.

Adres

Przeworsk

Telefon

+48696479050

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Psychoterapia i duchowość umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Psychoterapia i duchowość:

Skróty

Udostępnij

Kategoria