Mariusz Smerkowski Psychoterapia Par, Indywidualna oraz Uzależnień

06/09/2026

10/07/2026

Witaj w Czterech Fundamentach.

Cztery Fundamenty to przestrzeń rozwoju praktyki egzystencjalnej w psychoterapii, psychoedukacji i naukach o zdrowiu psychicznym.

Powstały z przekonania, że żywa praktyka potrzebuje dialogu, refleksji, spotkania i nieustannego pogłębiania rozumienia człowieka.

To miejsce poświęcone psychoterapii egzystencjalnej i logoterapii, stworzone z myślą o psychoterapeutach, psychologach, studentach oraz wszystkich osobach zainteresowanych egzystencjalnym spojrzeniem na człowieka. Rozmawiamy o tym, co najbardziej ludzkie: o sensie, wartościach, odpowiedzialności, wolności, relacjach i autentyczności.

Jednym z celów Czterech Fundamentów jest popularyzowanie wciąż mało znanego w Polsce nurtu psychoterapii egzystencjalnej oraz tworzenie przestrzeni wymiany wiedzy i doświadczeń między specjalistami różnych szkół. Projekt ten podejmuje próbę pokazania, że praktyka egzystencjalna nie jest oderwaną od życia filozofią, lecz żywym, bliskim codziennemu przeżywaniu podejściem do rozumienia człowieka i pracy terapeutycznej.

Nazwa Cztery Fundamenty nawiązuje do czterech fundamentalnych motywacji opisywanych w Analizie Egzystencjalnej – podstawowych warunków spełnionego życia, które wiążą się z kluczowymi pytaniami egzystencjalnymi:

🔹 Bezpieczeństwo – Czy mogę być?
🔹 Relacja i wartość życia – Czy lubię żyć?
🔹 Autentyczność – Czy mogę być sobą?
🔹 Sens – Po co żyję?

Na tym profilu znajdziesz:
• opracowania najważniejszych koncepcji psychoterapii egzystencjalnej i logoterapii,
• refleksje kliniczne i praktyczne narzędzia do pracy,
• rekomendacje literatury,
• informacje o webinarach, warsztatach i superwizjach prowadzonych przez certyfikowanych psychoterapeutów egzystencjalnych oraz zaproszonych specjalistów z Polski i zagranicy.

📅 Pierwsze wydarzenia są już zaplanowane – ich harmonogram znajdziesz w przypiętym kalendarium. Szczegóły już wkrótce!

Daj znać w komentarzu, jeśli zainteresowało Cię któreś z tych wydarzeń🙂

10/07/2026

Warsztat pracy psychoterapeuty egzystencjalnego #01:

Czy zawsze musimy zaczynać od diagnozy?
W gabinecie często pojawia się pytanie: „Jakie to zaburzenie?”. Jest ono zrozumiałe - diagnoza porządkuje informacje i może wyznaczać kierunek leczenia. W psychoterapii egzystencjalnej nie jest jednak pierwszym krokiem.
Jako analitycy egzystencjalni zaczynamy z ciekawością: „Jak ta osoba doświadcza swojego świata?”
To fundament postawy fenomenologicznej. Zamiast od razu ujmować przeżycia pacjenta w gotowe kategorie, zatrzymujemy się przy jego własnym opisie rzeczywistości. Przy subiektywnym przeżywaniu. Przewodzi nam pytanie: jakie to dla pana jest? Jak to pani przeżywa?
Słowa pacjenta nie są dla nas jedynie listą objawów. Umożliwiają nam zrozumienie pacjenta i tego, z czym się mierzy. Kiedy czytamy opis Jana Philippa Reemtsmy, nie traktujemy go wyłącznie jako literackiej metafory ani materiału do natychmiastowej klasyfikacji. Słuchamy go jako możliwie wiernego zapisu przeżycia.
Co dokładnie opisuje?
Jak zmieniło się jego doświadczanie rzeczywistości?
Jakie znaczenie mają obrazy, których używa?

Fenomenologia zachęca do otwartości, uważności i pokory wobec tego, co wnosi drugi człowiek. Dopiero kiedy spróbujemy zrozumieć jego świat od wewnątrz, możemy ostrożnie przejść do wyjaśnień, rozpoznania i planowania dalszej pracy. Diagnoza pomaga nam porządkować doświadczenie. Fenomenologia chroni nas przed zastąpieniem doświadczenia diagnozą.

Źródło: Tutsch, L., & Bukovski, R. (2016). Trauma – Dissoziation und Integration. Existenzanalyse, 33(2). (opis doświadczenia traumy oraz cytaty Jana Philippa Reemtsmy)

──────────────
Z cyklu: Egzystencjalnie o traumie, cz. 3
W kolejnych wpisach przyjrzymy się m.in. dysocjacji, zaufaniu podstawowemu, wstydowi i pracy terapeutycznej.

06/07/2026

Czas Nie Istnieje....przynajmniej w urzędzie....

04/05/2026

Ostatni dzień kongresu przyniósł coś, czego nie da się zapisać w notatniku.

Znacie to uczucie, kiedy po dniach pełnych chaosu i nowych informacji, nagle wszystko wskakuje na swoje miejsce? Wykład Alfrieda Längle był właśnie takim momentem.

Patrzyłam na salę pełną ludzi z telefonami w górze – jakby każdy chciał uwiecznić slajdy, „złapać” tę wiedzę skondensowaną w kilku (jak zawsze u Alfrieda) klarownych zdaniach; w pigułce na temat nadziei.

A więc nadzieja nie polega na tym, że będzie dobrze.
Polega na tym, że nie zamykam się na życie, nawet jeśli nie wiem, jak będzie. Trwam przy życiu - nie rezygnuję z niego, nawet jeśli tak niewiele wskazuje na happyend.

Najbardziej pracuje we mnie to zdanie:
to, czego dziś nie ma, nie jest jeszcze wykluczone.

10/04/2026

Kulturowy nakaz poszukiwania szczęścia, będącego wyznacznikiem dobrostanu psychicznego potrafi przeciążać. Uznanie życia za warte przeżycia, tylko, gdy realizuje ono naszą agendę, a my jesteśmy we wszystkim doskonali, bardziej przypomina bezduszną maszynę niż egzystencję osoby.