05/10/2026
Zerwanie ścięgna Achillesa a operacja.
Publikacja: Myhrvold i wsp., 526 pacjentów w analizie — „New England Journal of Medicine”, 2022.
Leczenie nieoperacyjne zerwania ścięgna Achillesa nie oznacza jedynie odpoczynku. Jest to zaplanowane leczenie polegające na szybkim zbliżeniu końców ścięgna oraz stopniowym, kontrolowanym obciążaniu kończyny.
W badaniu Myhrvolda zastosowano następujący protokół:
Do 72 godzin od urazu: założenie gipsu poniżej kolana ze stopą ustawioną w zgięciu podeszwowym, czyli „palcami w dół”.
Pierwsze 2 tygodnie: utrzymanie gipsu w celu ochrony gojącego się ścięgna.
Kolejne 6 tygodni: orteza typu walker z trzema klinami pod piętą. Pacjent mógł obciążać nogę w granicach tolerancji, zgodnie z zaleceniem lekarza.
Stopniowo: zmniejszano liczbę klinów — od trzech na początku do całkowitego ich usunięcia w ostatnim tygodniu noszenia ortezy.
Po około 8 tygodniach: zdejmowano ortezę i rozpoczynano stopniową rehabilitację obejmującą naukę prawidłowego chodu, odzyskiwanie ruchomości, równowagi i siły mięśni łydki.
Powrót do biegania i sportu: zależał od odzyskania odpowiedniej siły i kontroli kończyny, a nie tylko od liczby tygodni od urazu.
Najważniejsze jest dokładne przestrzeganie zaleceń — nie należy samodzielnie zdejmować ortezy, usuwać klinów ani rozciągać ścięgna wcześniej, niż pozwoli lekarz lub fizjoterapeuta.
Po 12 miesiącach pacjenci leczeni nieoperacyjnie osiągali podobne wyniki funkcjonalne jak pacjenci operowani. Ponowne zerwanie wystąpiło jednak częściej po leczeniu nieoperacyjnym: 6,2% wobec 0,6% po operacji.
