Gabinet Psychologiczny/Psychoanalityczny Ewelina Dębska

27/07/2026

O tym, co bywa pomocne ze strony analityka, kiedy jesteśmy w "dziecięcych" stanach umysłu - odnaleźć "dorosłego", możnaby też powiedzieć, że odnaleść wspierającą, stabilną, refleksyjną część siebie zdolną do zarezonowania z "dzieckiem" i zaopiekowania się nim w adekwatny sposób...

Gdzieś w sytuacji analitycznej - pod warstwami nerwicy, psychozy i tym podobnych - skrywa się osoba, która próbuje się urodzić. Wydaje mi się, że rola analityka nie polega na demonstrowaniu wszystkich tych neurotycznych i psychotycznych mechanizmów. Nie powiem chyba niczego dziwnego, gdy stwierdzę, że tak jak Michał Anioł, Leonardo, Picasso, Szekspir i inni potrafili uwolnić te warstwy materiału, odsłonić formy przypominające nam o prawdziwym życiu, tak analityk wykonuje podobną pracę - próbuje pomóc dziecku w znalezieniu dorosłego, który skrywa się w nim, a także pokazać, że dorosła osoba ciągle pozostaje dzieckiem. Tych dwoje może żyć w zgodzie nie tylko po to, by stali się nieodróżnialni, ale by ich współpraca była twórcza i przynosiła korzyści.

Bion, W.R. (1987/2013) Seminaria kliniczne i inne prace. Przeł. D. Golec. Warszawa: Oficyna Ingenium.

21/07/2026

This paper explores how the therapist's pregnancy may function as an embodied analytic intervention that mobilizes dissociated transgenerational trauma within the analytic field. Drawing on psychoana...

20/07/2026

Czy to możliwe, że spędzamy fragment urodzinowego weekendu z prof. Markiem Solmsem - autorem książek, redaktorem czasopisma Neuropsychoanalysis, neuronaukowcem i psychoanalitykiem?

Tak;) dzisiaj odbyło się kolejne seminarium w którym mamy przyjemność uczestniczyć;)

O czym rozmawialiśmy?

M.in. O polemice z Zygmuntem Freudem, który pisał: "Kultura to specyficzny proces (...) pozostający na służbie Erosa"
(za: Kultura jako źródło cierpień - esej ten był omawiany z perspektywy neuropsychoanalizy).

Według Marka Solmsa: Kultura pozostaje w służbie systemu PLAY
A wy jak myślicie?
Poniżej wyjaśnienie systemu PLAY:
Czym on jest?
W neuropsychoanalizie i neuronauce afektywnej Jaaka Pankseppa system PLAY (zabawy) jest jednym z siedmiu pierwotnych systemów emocjonalnych mózgu. Panksepp uważał, że te systemy są wspólne dla wszystkich ssaków i stanowią biologiczny fundament naszych emocji. Obok PLAY wyróżniał m.in. SEEKING, CARE, FEAR, RAGE i PANIC/GRIEF.
PLAY odpowiada za:
spontaniczną zabawę społeczną,
radość ze wspólnego działania,
żartowanie, śmiech i przekomarzanie się,
uczenie się zasad relacji społecznych,
ale też niektóre zachowania agresywne, związane z rywalizacją i dominacją - przykładem może być dzisiejszy mecz;)
Dlaczego PLAY jest ważny?
Według Pankseppa zabawa nie jest luksusem ani stratą czasu. Jest biologiczną potrzebą, która:
wspiera dojrzewanie mózgu,
rozwija kompetencje społeczne,
uczy regulacji emocji,
zwiększa odporność psychiczną,
przygotowuje do radzenia sobie z nieprzewidywalnością życia.

20/07/2026

🌟 Zapiszcie tę datę w kalendarzach! Nadchodzi 13. edycja Maratonu Empatii! 🌟
Jesień 2026 roku przywitamy w najpiękniejszy możliwy sposób – w przestrzeni pełnej zrozumienia, głębokiego kontaktu i autentycznej obecności.
Już teraz zapraszamy Was do wspólnego świętowania trzynastej odsłony tego wyjątkowego wydarzenia.
📅 KIEDY?
Data: 2 października 2026 r.
Godziny: 7:00 – 20:30
Co robić już teraz? Zarezerwować sobie ten czas w kalendarzu od świtu do wieczora!
👥 KTO ZA TYM STOI?
Tegoroczny Maraton z ogromną dawką serca i zaangażowania organizują dla Was:
Asia Berendt
Maja Wyborska
Paulina Orbitowska-Fernandez
🛠️ CO DLA WAS SZYKUJEMY?
Szczegółowy plan i harmonogram jeszcze się krystalizują (i obiecujemy, że będzie intensywnie!), ale już teraz możemy uchylić rąbka tajemnicy. Warsztaty poprowadzą dla Was m.in.:
Asia Berendt
Maja Wyborska
Paulina Orbitowska-Fernandez
Ola Aleksandra Gołaszewska
K**a Lachowicz
Oprócz głównych warsztatów planujemy także inspirujące wydarzenia towarzyszące, o których opowiemy Wam już niedługo.
👉 CO DALEJ?
Prace za kulisami trwają, a kolejne szczegóły będą pojawiać się na bieżąco. Żeby niczego nie przegapić, koniecznie zaglądajcie na naszą stronę:
🔗 widzeczlowieka.pl/maraton-empatii/
Do zobaczenia! Stwórzmy razem przestrzeń dialogu, uważności i otwartych serc! ❤️
Wyświetl mniej

19/07/2026

"(...) największym przełomem w relacjach pomiędzy neuronauką i psychoanalizą było powstanie neuronauki procesów afektywnych (affective neuroscience) [15, 16].
Neuronauka afektu zwraca uwagę na rolę emocji w badaniach nad motywacją, zachowaniem, uwagą, społecznym poznaniem czy pamięcią. Koncentruje się na badaniach
struktur układu limbicznego oraz innych obszarów mózgu uczestniczących w regulacji
i przetwarzaniu emocji, takich jak np. kora przedczołowa, kora czołowo-oczodołowa,
wyspa, jądra podstawy czy móżdżek [16]. Allan Schore [17, 18] zauważył, że o ile
w latach 60. i 70. XX w. wiodącym paradygmatem w psychiatrii był paradygmat behawioralny, w latach 80. zaś behawioralno-poznawczy, o tyle obecnie obserwujemy
zwrot w kierunku badania emocji istanów psychobiologicznych, którym odpowiadają
bardziej archaiczne układy w mózgu dla nielingwistycznych sygnałów społecznych.
Autorzy tacy jak Schore [17] czy Panksepp [19] podkreślają, że emocje spełniają
funkcje adaptacyjne i komunikacyjne, w tym istotna ich część składa się na nieświadomą afektywną komunikację niewerbalną. Ten ostatni aspekt doczekał się szerokiej
literatury przedmiotu, a przykładem mogą być tutaj badania z użyciem mikroanalizy
w ocenie ekspresji mimicznej [20], interakcji matka–niemowlę [21] czy badania nad
wokalizacją w tzw. muzycznej komunikacyjności [22]."

15. Panksepp J. A critical role for affective neuroscience in resolving what is basic about basic emotions. Psychological Rev. 1992; 99: 554–560.
16. Panksepp J. Affective neuroscience: The Foundations of Human and Animal Emotions (Series in Affective Science). New York: Oxford University Press; 1998.
17. Schore A. The paradigm shift: The right brain and the relational unconscious. Invited plenary address to the American Psychological Association 2009 Convention Toronto, Canada.
18. Schore A. A century after Freud’s project: Is a rapprochement between psychoanalysis and neurobiology at hand? J. Am. Psychoanal. Assoc. 1997; 45: 807–840.
19. Panksepp J. Affective consciousness: Core emotional feelings in animals and humans. Conscious Cogn. 2005; 14: 30–80.
20. Ekman P. Facial expression and emotion. Am. Psychol. 1993; 48(4): 384–392.
21. Beebe B, Lachmann F. Infant research and adult treatment: Co-constructing interactions. Hillsdale, N.J.: Analytic Press; 2002.
22. Trevarthen C, Aitken KJ. Infant intersubjectivity: Research, theory, and clinical applications. Annual Research Review. J. Child Psychol. Psychiatry. 2001; 42(1): 3–48.

Warto wrócić do tego opracowania i zapoznać się z całością artykułu dra Żechowskiego:

https://www.psychiatriapolska.pl/Teoria-emocji-i-popedow-od-Sigmunda-Freuda-do-Jaaka-Pankseppa,61781,0,1.html

10/07/2026

Dlaczego depresję warto rozumieć przez pryzmat przywiązania?

Coraz więcej badań pokazuje, że teoria depresji Watta i Pankseppa bazująca na dystresie separacyjnym oraz teoria przywiązania Johna Bowlby’ego mówią w gruncie rzeczy o bardzo podobnych procesach.
Obie zakładają, że jednym z najbardziej fundamentalnych ludzkich lęków jest lęk przed utratą bliskiej osoby i zerwaniem więzi. Obie również podkreślają, że potrzeba tworzenia relacji ma głębokie korzenie neurobiologiczne i ewolucyjne.

Z tej perspektywy depresja nie jest wyłącznie zaburzeniem nastroju. Może być także reakcją organizmu na doświadczenie utraty, osamotnienia lub zagrożenia więzi. Co ciekawe, badania pokazują również, że osoby o bezpiecznym stylu przywiązania, ocenianym za pomocą Adult Attachment Interview (AAI), mogą doświadczać depresji, ale często potrafią chronić swoje relacje – na przykład relacje z dziećmi – przed negatywnymi skutkami własnego cierpienia psychicznego. Sugeruje to, że w badaniach nad depresją warto uwzględniać nie tylko nasilenie objawów, ale także sposób organizacji przywiązania i historię relacji, np. historię przemocy, nadużyć, dysfunkcji rodzinnych. Może być również sygnałem nierozwiązanej żałoby lub nieprzepracowanej traumy, które nadal wpływają na funkcjonowanie danej osoby i którmi warto się zająć.

Patrząc z perspektywy przywiązania, depresja staje się nie tylko problemem indywidualnym, ale także historią relacji, strat i sposobów radzenia sobie z nimi. To spojrzenie może pomóc zarówno badaczom, jak i klinicystom lepiej rozumieć źródła cierpienia psychicznego oraz czynniki sprzyjające zdrowieniu.