Ilona Rajecka - psychoterapeuta

27/08/2026

Wysyłasz SMS-a. Minęło 20 minut. Brak odpowiedzi. A Twoje ciało zaczyna reagować: ucisk w żołądku, napięte mięśnie, przeczucie, że wydarzy się coś złego. Twój mózg zaczyna podpowiadać najgorsze scenariusze: "Pewnie zrobiłem/am coś złego", "Napisałem/am coś nie tak", "Ma mnie dość", "Pewnie to koniec". Brzmi znajomo?

Dla osoby bez doświadczeń DDA/DDD - to po prostu brak czasu u drugiej osoby. Dla osoby z takim doświadczeniem - to cicha ucieczka partnera.

W rodzinach dysfunkcyjnych milczenie, chłód zapowiadały nadchodzącą awanturę, karę. Jako dziecko musiałeś/aś nauczyć się odczytywać niewidzialne sygnały, emocje rodziców, aby przetrwać. W życiu dorosłym ten mechanizm już Ci nie służy - zamiast chronić, niszczy Twoje relacje.

Lęk przed odrzuceniem u osób z doświadczeniem DDA/DDD, to lęk przed ponownym przeżyciem porzucenia, które ma swoje źródło w dzieciństwie. W dorosłym życiu przekłada się to na ciągły balans między potrzebą bliskości a strachem przed otwarciem się i zaufaniem drugiej osobie.

Jak wtedy reagujesz?

*odrzucasz jako pierwszy/a - "Odrzucę ją/go, zanim ona/on zrobi to pierwsza/y". W momencie, gdy relacja staje się bliższa, szukasz sposobu na ucieczkę, aby uniknąć ponownego zranienia;

*nakładasz maski - dopasowujesz się do oczekiwań drugiej strony, ukrywasz prawdziwego/ą siebie w obawie, że gdyby partner zobaczył jaki/a jesteś naprawdę, odrzuciłby Cię";

*testujesz granice partnera - sprawdzasz cierpliwość, wycofujesz się. Tak bardzo chcesz dowodu, że partner nie odejdzie, że swoim zachowaniem doprowadzasz do rozstania, potwierdzając swoje przekonanie "Wiedziałem/am, że w końcu odejdzie".

Pierwszym krokiem do zmiany jest rozpoznanie i nazwanie tych wyuczonych w dzieciństwie mechanizmów.

Co możesz zrobić, gdy pojawia się ten lęk?
*oddziel fakty od własnych interpretacji - nie zakładaj najgorszych scenariuszy;
*zauważ jak reaguje Twoje ciało, zatrzymaj się, weź głęboki oddech;
*komunikuj partnerowi swoje uczucia, potrzeby; nie uciekaj, nie atakuj.

Zauważenie i nazwanie tych mechanizmów, to początek drogi do budowania dojrzałych relacji.

/DDD

Fot. pexels

06/08/2026

Zapraszamy do grup psychoterapii DDA/DDD Pracownia Psychoterapii Hygge

Już od października ruszamy z psychoterapią grupową dla osób pochodzących z rodzin dysfunkcyjnych:
- DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików) – osoby, które dorastały w domu z problemem uzależnienia od alkoholu, gdzie codzienność była nieprzewidywalna, a role w rodzinie odwrócone.
- DDD (Dorosłe Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych) – osoby, których dom rodzinny dotknięty był innymi formami dysfunkcji (np. przemoc, zaniedbanie, chłód emocjonalny, brak akceptacji, nadmierna krytyka, choroba psychiczna, przewlekła choroba somatyczna jednego z członków rodziny, uzależnienie od substancji psychoaktywnych).

Otwieramy dwie grupy wiekowe:
1) 18-26 lat (start 16.10.26 r., spotkania raz w tygodniu w piątek godz. 18:00-20:00)
2) 27+ (start 1.10.26 r., spotkania raz w tygodniu w czwartek godz. 18:00-20:00)

Forma spotkań: stacjonarnie, ul. Marszałkowska 10/16 m.51
Czas trwania: 12 miesięcy (z przerwą wakacyjną)
Osoby prowadzące: Ewa Walska, Ilona Rajecka

Co możesz zyskać dzięki udziałowi w grupie:
- dowiesz się, jak mechanizmy obronne z dzieciństwa wpływają na Twoje obecne życie,
- doświadczysz akceptacji i wsparcia w atmosferze wolnej od oceniania,
- nauczysz się stawiać granice, dbać o własne potrzeby, budować poczucie własnej wartości niezależnie od opinii innych,
- zyskasz umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami (lękiem, poczuciem wstydu, złością).

Koszt: 150 zł za jedno spotkanie. Płatność odbywa się z góry za cały miesiąc.

Przewidziane są cztery 6-godzinne maratony terapeutyczne (warsztaty tematyczne) stacjonarnie, w tym samym miejscu. Wyjątkowa korzyść: za udział w czterech 6-godzinnych maratonach warsztatowych ponosisz koszt jak za zwykłe 2-godzinne spotkanie, czyli 150 zł.

Przyjęcie do grupy poprzedzone jest indywidualną bezpłatną konsultacją (15-20 min) z osobami prowadzącymi. Służy to wzajemnemu poznaniu się, omówieniu celów terapii oraz upewnieniu się, że ta forma terapii jest dla Ciebie.

Liczba miejsc jest ograniczona! Zapraszamy do kontaktu i zapisów:
+48 662 288 858
[email protected]

04/08/2026

Zapraszam do zapisów przez Pracownia Psychoterapii Hygge ☺️

Od samego początku zależało nam, aby nasz zespół tworzyli doświadczeni specjaliści 🧡

Jedną z takich osób jest właśnie Ilona, a oto kilka słów od niej:

Nazywam się Ilona Rajecka. Jestem psychoterapeutką w trakcie szkolenia w 4-letniej Szkole Psychoterapii DDA, prowadzonej przez Stowarzyszenie Od-Do, akredytowanej przez Polską Radę Psychoterapii. Pracuję w nurcie integracyjnym, co oznacza, że korzystam z technik i metod zaczerpniętych z różnych podejść terapeutycznych, które dostosowuję do indywidualnych potrzeb i trudności.

Moją pomoc kieruję do osób dorosłych, które:
• zmagają się z syndromem DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików) lub DDD (Dorosłe Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych),
• doświadczają skutków dziecięcej traumy relacyjnej,
• przeżywają trudności wynikające ze współuzależnienia,
• znajdują się w kryzysach życiowych, mają obniżony nastrój lub niskie poczucie własnej wartości,
• napotykają trudności w relacjach interpersonalnych.

Wspieram także osoby w radzeniu sobie ze stresem oraz lepszym rozumieniu własnych emocji i potrzeb, procesie budowania asertywności.

W pracy terapeutycznej skupiam się na stworzeniu bezpiecznej przestrzeni pełnej zaufania i zaangażowania. Podchodzę z uważnością i empatią do każdego człowieka i jego doświadczeń, bez oceniania, z autentyczną ciekawością i zrozumieniem.

W swojej praktyce wykorzystuję techniki mindfulness MBSR, które poznałam podczas certyfikowanego, 8-tygodniowego kursu. Metody te pomagają w regulacji emocji oraz redukcji stresu. Stosuję również psychoedukację, która umożliwia lepsze zrozumienie mechanizmów powstawania własnych schematów myślowych i emocjonalnych.

Stale rozwijam swoje kompetencje terapeutyczne, uczestnicząc w licznych kursach, szkoleniach i superwizjach, aby jak najlepiej wspierać moich pacjentów.

ZAPRASZAM! https://pracowniahygge.com/specjalisci/ilona-rajecka/

____
Możesz na nas liczyć 🤗
Pracownia Psychoterapii Hygge

27/07/2026

Dorosłe Dzieci z Rodzin Dysfunkcyjnych (DDD). Zrozumieć wczoraj, by lepiej żyć dzisiaj.

Dysfunkcją jest wszystko to, co odbiera dziecku prawo do bycia dzieckiem, co wpływa niekorzystnie na jego rozwój.

Dysfunkcja to nie tylko alkohol. To także:
- przemoc fizyczna, psychiczna,
- chłód emocjonalny, ignorowanie potrzeb emocjonalnych dziecka,
- nieobecność opiekuna/rodzica, również nieobecność emocjonalna,
- inne uzależnienia występujące w rodzinie, tj. hazard, pracoholizm, siecioholizm (uzależnienie od internetu), uzależnienie od substancji psychoaktywnych,
- przewlekła choroba (fizyczna lub psychiczna) jednego z członków rodziny,
- odwrócenie ról (parentyfikacja) - gdy dziecko staje się opiekunem swojego rodzica,
- włączanie dziecka w konflikty z drugim rodzicem, wciąganie do koalicji, aby opowiedziało się po jednej ze stron,
- sztywne zasady, nadmierna kontrola ze strony opiekunów lub zupełny brak granic.

DDD a DDA - jaka jest różnica?
DDD jest pojęciem szerszym niż DDA. Syndrom DDA dotyczy rodzin, w których występował problem z uzależnieniem od alkoholu. DDA jest więc jednocześnie DDD, gdyż rodzina z problemem alkoholowym jest rodziną dysfunkcyjną. Nie każde DDD jest DDA - dysfunkcja ma wiele twarzy, a alkohol jest tylko jedną z nich.

Niezależnie od tego, czy mówimy o DDA, czy o DDD, skutki w dorosłym życiu są zbliżone. Zarówno w domu z problemem alkoholowym, jak i w domu przemocowym, czy z inną dysfunkcją, dziecko musiało wykształcić mechanizmy obronne, aby przetrwać. W efekcie jako dorośli, jedni i drudzy zmagają się m.in. z:
- obniżonym poczuciem własnej wartości,
- wstydem,
- ciągłą autokrytyką,
- poczuciem pustki, osamotnienia,
- trudnościami w budowaniu bliskich relacji, lękiem przed odrzuceniem,
- potrzebą kontroli wszystkiego i wszystkich wokół,
- toksycznym perfekcjonizmem,
- zamartwianiem się o przyszłość,
- brakiem umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami (złością, gniewem),
- poczuciem braku kontroli nad własnym życiem.

Syndrom DDD - co możemy zrobić?
Jednym ze sposobów na "poradzenie sobie" z syndromem DDD jest psychoterapia indywidualna. Może ona okazać się pomocna w przyswojeniu umiejętności funkcjonowania w życiu dorosłym bez poczucia winy, bez przymusu nieustannego ratowania innych, w wypracowaniu nowych schematów postępowania, umiejętności nawiązywania i trwania w bliskich relacjach, a przede wszystkim poprawy relacji z samym sobą.

Również psychoterapia grupowa może okazać się korzystna, gdyż pozwala ona na kontakt z osobami o podobnych trudnościach, co daje poczucie przynależności, zrozumienia. Wsparcie emocjonalne i wymiana doświadczeń - jakie może dać grupa - pozwalają na lepsze rozumienie siebie, swoich doświadczeń, pomagają odbudować pewność siebie, nabyć umiejętności budowania zdrowych relacji.

Jeżeli widzisz w tych słowach odbicie własnego dzieciństwa, pamiętaj: to jak wyglądał Twój start, nie musi definiować tego, jak wygląda Twoje życie dziś i jak będzie ono wyglądało jutro. Odważ się postawić pierwszy krok ku wolności i lepszemu życiu!



Fot. pexels

21/07/2026

Drogie przyszłe i obecne Mamy,

Zapraszamy Was serdeczenie na wyjątkowy warsztat "Czas dla Mam - Joga i Świadome Macierzyństwo", który łączy łagodną praktykę jogi, świadomą pracę z emocjami oraz spotkanie w kręgu wsparcia. To przestrzeń stworzona dla kobiet w ciąży i mam dzieci do 1. roku życia, które chcą na chwilę zwolnić i odetchnąć i zatroszczyć się o swoje ciało i wewnętrzny spokój.

Podczas warsztatu poznasz bezpieczną, łagodną praktykę jogi dostosowaną do potrzeb kobiet w ciąży oraz mam po porodzie. Dzięki świadomemu ruchowi, oddechowi i relaksacji rozluźnisz napięcia, poprawisz samopoczucie, odzyskasz kontakt ze swoim ciałem i znajdziesz chwilę prawdziwego odpoczynku.

Dowiesz się, jak zbudować bezpieczną więź z dzieckiem już na etapie prenatalnym. Jak lepiej rozumieć emocje dziecka i radzić sobie z własnymi. I co najważniejsze - jak w tym wszystkim nie zapomnieć o sobie.

To spoktanie jest zaproszeniem do zatrzymania się i zadbania o siebie. Poprzez jogę, świadomy oddech, rozmowę i wzajemne wsparcie stworzysz przestrzeń na regenerację, odzyskanie równowagi i wzmocnienie swojej pewności w roli mamy. Bo kiedy mama czuje się dobrze, łatwiej z troską i spokojem towarzyszy swojemu dziecku.

Czekamy na Was Przyszłe Mamy!

Zapisy prowadzimy telefonicznie oraz w aplikacji Fitssey - Link w komentarzu

Prowadzące:

Małgorzata Sęk - psycholog, nauczycielka Hatha jogi RYT500, jogi prenatalnej, po porodzie, jogi dla dzieci i psychosomatyki w jodze. Jednocześnie mama, która na sobie doświadczyła zalet jogi w ciąży.

Ilona Rajecka - psychoterapeutka w trakcie szkolenia w 4-letniej Szkole Psychoterapii DDA. Obecnie współpracuje z Pracownią Psychoterapii Hygge. W swojej pracy wykorzystuje m.in. techniki mindfulness (MBSR). Posiada doświadczenie w obszarze zarządzania zasobami ludzkimi i rozwoju osobistego.

13/07/2026

Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA) - niewidzialny plecak z dzieciństwa. Co nosisz w sobie jako dorosły?

Czy zdarza Ci się, że:
* boisz się porzucenia tak bardzo, że sam odrzucasz innych, zanim oni zdążą zranić Ciebie?
*stale potrzebujesz zewnętrznego uznania i potwierdzania swojej wartości?
*przejmujesz odpowiedzialność za emocje i samopoczucie innych - czujesz, że musisz uszczęśliwiać wszystkich wokół?
*musisz mieć wszystko pod kontrolą - zmiany budzą w Tobie lęk?
*trudno Ci odpocząć, bo podświadomie czujesz, że musisz na coś "zasługiwać"?
*masz trudność z odmawianiem - lęk przed odrzuceniem sprawia, że zawsze mówisz "tak", nawet kosztem samego siebie?
*stale krytykujesz samego siebie - ustawiasz sobie poprzeczkę bardzo wysoko, a głos, który słyszysz w głowie jest dla Ciebie bezlitosny?
*czujesz paraliżujący lęk przed konfliktem - wolisz milczeć i się wycofać, bo kłótnia kojarzy się z zagrożeniem?
*domagasz się natychmiastowego spełniania zachcianek?
*masz poczucie bycia "innym", niedopasowanym?

Dla wielu osób dorastających w rodzinie z problemem alkoholowym to codzienna rzeczywistość. Dom, który powinien być bezpiecznym miejscem, bywał przestrzenią nieprzewidywalną i pełną napięcia. Aby przetrwać, trzeba było wykształcić mechanizmy obronne, takie jak: perfekcjonizm, nadmierna kontrola, stała czujność, samowystarczalność. Uczyłeś się wchodzić w role: bohatera, niewidzialnego dziecka, kozła ofiarnego, maskotki.

Te strategie pomogły Ci przetrwać w dzieciństwie. Jednak w dorosłym życiu przestały Ci służyć - stały się Twoim więzieniem.

Dorastanie w cieniu nałogu uczy przetrwania, ale rzadko uczy...życia. Jeżeli czujesz, że na swoich plecach wciąż nosisz ten stary, ciężki plecak, pełen cudzych emocji i lęków - pamiętaj, że możesz go w każdej chwili bezpiecznie zdjąć i przejrzeć. Możesz odrzucić to, co Ci już nie służy. Nie musisz nieść tego sam ♥️

Twoje dzieciństwo było zaledwie pierwszym rozdziałem, napisanym przez kogoś łamliwym ołówkiem, ale teraz to w Twoich rękach leży wieczne pióro, którym napiszesz resztę swojej historii.



Grafika stworzona przy użyciu AI

28/06/2026

Ciało pamięta. O cenie bycia idealnym💔

Dr Gabor Maté i Daniel Maté w książce "Mit normalności" podkreślają, że nasze ciało i umysł stanowią nierozerwalną całość. Autorzy dowodzą, że w przypadku chorób autoimmunologicznych, schorzeń skórnych, chorób przewlekłych, nowotworów, endometriozy, a także chronicznych migren, zespołu przewlekłego zmęczenia oraz wielu innych, kluczową rolę odgrywają: przewlekły, często zakorzeniony w dzieciństwie stres, trauma, tłumione emocje. Wskazują, że stres, traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa mają znaczący wpływ na mechanizmy zapalne układu odpornościowego i stanowią ścieżkę, poprzez którą wczesna trauma zwiększa podatność na rozwój zaburzeń fizycznych i psychicznych w późniejszym wieku.

Osobowość podatna na choroby👥
Analizując historie medyczne swoich pacjentów dr Gabor Maté wyodrębnił cechy, które często łączą osoby cierpiące na wyżej wskazane choroby. Należą do nich:
* kompulsywna troska o emocjonalne potrzeby innych przy jednoczesnej rezygnacji z siebie, ze swoich potrzeb,
* sztywne identyfikowanie się z rolą społeczną, obowiązkami,
* przesadna, wielozadaniowa hiperodpowiedzialność,
* tłumienie zdrowych, obronnych uczuć agresji i gniewu - niezdolność do wyrażania ich w sposób konstruktywny, co często wynika z lęku przed odrzuceniem,
* pielęgnowanie w sobie przekonań: "Jestem odpowiedzialny za samopoczucie innych ludzi", "Nigdy nie mogę nikogo rozczarować".

Strategie przetrwania z dzieciństwa👧👦
Maté podkreśla, że są to wyuczone w dzieciństwie strategie przetrwania. Małe dziecko do przeżycia potrzebuje dwóch rzeczy: przywiązania (relacji z opiekunem) i autentyczności (zdolności do bycia wiernym sobie i kształtowania własnego życia na podstawie wiedzy na swój temat). Kiedy rodzic nie jest w stanie zaakceptować trudnych emocji dziecka (jego złości, płaczu), to staje ono przed dramatycznym wyborem. Bez opieki dorosłego by nie przetrwało, więc wybiera przywiązanie kosztem własnej autentyczności. Uczy się tłumić swoje emocje, aby utrzymać aprobatę, miłość rodziców. Następnie przenosi to w dorosłość, stając się idealnym partnerem, przyjacielem, pracownikiem.

Cena kompromisu ⚖️
Cena jaką płaci za ten kompromis w późniejszym życiu jest ogromna. Ciągłe tłumienie emocji, ignorowanie własnych potrzeb utrzymuje układ nerwowy w ciągłym stanie alarmu, co rozregulowuje układ odpornościowy, doprowadza do stanu zapalnego. W przypadku chorób autoimmunologicznych system obronny organizmu ulega dezorientacji i zamiast chronić - atakuje własne tkanki.
Organizm, który nie potrafi mówić "nie" na poziomie psychicznym, nie potrafi stawiać zdrowych granic, zaczyna mówić "nie" i stawiać granice na poziomie fizycznym - poprzez chorobę.

Uzdrowienie wymaga czegoś więcej niż tylko leczenia objawów - wymaga odważnego powrotu do samego siebie i nauki mówienia "nie" bez poczucia winy ♥️



Grafika stworzona przy użyciu AI

07/06/2026

"Nasi bliscy potrafią dokonywać katastrofalnych wyborów życiowych, a my nie zawsze możemy ich powstrzymywać. Zamiast zaakceptować smutek płynący z bezradności, próbujemy ich zmieniać, co ma ulżyć nam samym. Gdy dajemy im dobre rady, spotykamy się z gniewem lub, w najlepszym przypadku, z zażenowaniem. Wydaje się nam, że gasimy cudze pożary, a tak naprawdę chcemy uporać się z własnymi pożarami smutku, bólu, złości i poczucia straty. A tego ognia nie ugasimy, lejąc wodę na innych. Najlepsze, co możemy zrobić dla naszych bliskich, to wyrzec się własnych projekcji i samemu stosować się do rad, których udzielamy."
- J. Frederickson, "Kłamstwa, którymi żyjemy".

Często pod maską "dobrych rad" oraz chęci pomocy innym, ukrywamy tak naprawdę własny ból, smutek, złość, naszą bezradność. Zamiast "gasić cudze pożary", powinniśmy się zająć własnymi emocjami, które wywołuje w nas ta sytuacja. Najlepsze, co możemy zrobić dla bliskich, to nie zasypywanie ich radami, ale odpuszczenie kontroli, uszanowanie ich autonomii - nawet wtedy, gdy wiąże się ona z pozwoleniem im na popełnianie własnych błędów.
Prawdziwe wsparcie nie polega na narzucaniu innym gotowych rozwiązań, ale na towarzyszeniu im w trudnych chwilach, akceptacji ich wyborów, dawaniu poczucia bezpieczeństwa.

Fot. pexels

02/06/2026

"Najpierw nie mogłem się doczekać matury i rozpoczęcia studiów, a potem skończenia studiów i dostania pracy, a potem założenia rodziny i posiadania własnych dzieci, a potem tego, by dzieci dorosły na tyle, bym mógł znowu skupić się na mojej karierze, a potem nie mogłem się doczekać emerytury. A teraz nie mam już na nic siły i nagle zdałem sobie sprawę z tego, że zapomniałem żyć"
-L. Wubbels

Jak tylko zdam, jak dorosnę, jak dostanę pracę, jak założę rodzinę....Byle mieć to za sobą, byle do piątku, byle do urlopu, byle do.....Przebiegamy przez życie, rozglądając się jedynie za kolejnymi zakrętami, bez zatrzymywania się, bez spaceru. Traktujemy teraźniejszość jak niechciany przystanek przesiadkowy, zupełnie nie zauważając, że właśnie ten zwyczajny przystanek jest naszym prawdziwym i jedynym życiem. Zamiast po prostu "być", stale coś robimy, by zasłużyć na to, by w końcu zacząć żyć - tylko....kiedy to nastąpi?🤔

Nigdy nie jest za późno, aby zacząć żyć w czasie teraźniejszym. Zwolnij i zacznij od dziś✨



Fot. pexels

08/04/2026

🚩 Niedostępność emocjonalna: Dlaczego bliskość z niektórymi wydaje się niemożliwa?
Czy zdarzyło Ci się kiedyś poczuć, że im bardziej starasz się zbliżyć do partnera, tym bardziej on się oddala? A może na początku było idealnie, a potem nagle wszystko się zmieniło - przyszedł chłód i pustka?

Niedostępność emocjonalna to niezdolność do zbudowania uczuciowej, głębokiej więzi z inną osobą. To mur, który chroni przed bliskością, ale jednocześnie niszczy relacje.

Jak to wygląda w praktyce?
🎭 Faza pierwsza: idealna maska
Osoby niedostępne emocjonalnie często dobrze radzą sobie na początku znajomości chociażby dlatego, że często nawiązują relacje z nowymi partnerami. Mogą wydawać się szczere, pełne pasji, okazywać zainteresowanie i uwagę. Jednak jest w tym pewien haczyk:
* skupienie na Tobie, nie na sobie: taka osoba stawia Ciebie w centrum, aby zaangażować Cię w relację, podczas gdy sama nie inwestuje w nią nic własnego - unika emocjonalnego zaangażowania, a pytania natury emocjonalnej, osobistej pozostawia bez odpowiedzi. Jest to więc jednostronna relacja. Więź którą odczuwa partner osoby niedostępnej emocjonalnie, to więź z samym sobą;
* intensywność bez głębi: początek jest ekscytujący, ale kiedy przychodzi czas na wejście w etap intymności i stałości – osoba ta nagle „ulatnia się” lub dystansuje, gdyż nie wie jak nawiązać bliskość emocjonalną.

🛡️ Jak broni się osoba niedostępna emocjonalnie?
Kiedy relacja wymaga emocjonalnego zaangażowania, pojawiają się mechanizmy obronne:
* intelektualizacja: zamiast mówić o uczuciach, osoby niedostępne analizują fakty. Powiedzą Ci, co się stało, ale nie powiedzą, jak się z tym czują;
* unikanie odpowiedzi: pytania o uczucia, emocje pozostają bez echa;
* przerzucanie winy: często zaprzeczają problemom, twierdząc, że to partner jest „zbyt wymagający” lub „przewrażliwiony”;
* reaktywność: żyją z dnia na dzień, przeskakując z relacji w relację, bez jasnych celów i chęci budowania wspólnej przyszłości.

💔 Perspektywa partnera
Dla osoby zaangażowanej taki związek jest wyczerpujący. Czujesz się w takiej relacji opuszczony, manipulowany. Masz wrażenie, że wykonujesz całą pracę za dwoje, a Twoje potrzeby są ignorowane. Często czujesz niepokój przed rozmową o uczuciach, obawiając się gwałtownej reakcji lub całkowitego chłodu partnera.

🔍 Jakie są przyczyny niedostępności emocjonalnej?
To często wyuczony w dzieciństwie mechanizm:
* brak zaufania do własnych emocji: często już jako dzieci osoby te nauczyły się tłumić uczucia;
* negatywne stany umysłu: przebywanie częste np. w lęku, gniewie, depresji działają jak blokada – nie pozwalają na kontakt z emocjami;
* lęk przed pochłonięciem: obawa, że bliskość wiąże się z utratą siebie i swojej wolności;
* brak kontaktu z samym sobą: nie potrafią nazwać tego, co czują, więc nie potrafią również odczytać emocji u innych.

🌱 Czy jest nadzieja na zmianę?
Osoby niedostępne emocjonalnie często nie są świadome swojego problemu. Kluczem jest wybór. Zmiana jest możliwa tylko wtedy, gdy dana osoba poczuje, że jej dotychczasowy styl życia ją ogranicza.

Pomocna okazuje się terapia, która pozwala:
✅ nawiązać kontakt z dawnym bólem, ale tym razem w bezpiecznych warunkach;
✅ nauczyć się nazywać i przeżywać emocje;
✅ zrozumieć, że dostępność emocjonalna to umiejętność, którą można wypracować.

Pamiętaj: Zdrowa relacja to taka, w której obie strony są obecne - nie tylko fizycznie, ale też emocjonalnie. Nie da się zbudować więzi w pojedynkę.



Fot. J. Ustinova