23/06/2026
HISTORIA RADIESTEZJI
Radiestezja posiada bardzo długą historię. W zbiorach muzeum archeologicznego w Aleppo znajduje się datowana na 1300 lat p.n.e. figurka kapłana, który oburącz trzyma różdżkę. W jaskiniach w południowo- wschodniej Libii odkryto rysunki ukazujące grupę ludzi obserwujących radiestetę z rozwidloną różdżką w ręce. Ocenia się, że malowidła te mogą mieć osiem tysięcy lat. W Europie również różdżkarstwo znane było od ponad 8000 lat. Badając słynne jaskinie w Pirenejach znaleziono zdobione kościane wahadełka oraz malowidła wskazujące na ich zastosowanie.
W piątym wieku p.n.e. Herodot opisywał, jak Scytowie prowadzą poszukiwania za pomocą wierzbowych różdżek. O różdżkach wspomina się również w Starym Testamencie. W Księdze Liczb Mojżesz dwukrotnie uderza laską w skałę, otrzymując wodę potrzebną do napojenia swych ludzi i ich trzody.
W XVI wieku w kopalniach niemieckich używano różdżek regularnie. Wydane dzieło Georgiusa Agricoli wyjaśnia szczegółowo konieczność ich zastosowania przy wyszukiwaniu kopalń i ich badaniu. Był to podręcznik górnictwa przez 100 lat, a jej znaczenie było tak wielkie, że przykuwano ją łańcuchami w kościołach, a księża czytali ją nieumiejącym czytać górnikom.
Przez wieki są dowody na to, że radiestezja miała wielu zwolenników i była wykorzystywana do wielu celów, m.in. wyszukiwania złóż złota, minerałów, wody mineralnej, ale było również wielu przeciwników (np. Marcin Luter).
W roku 1929 niemiecki naukowiec i utalentowany radiesteta, Gustav von Pohl udowodnił, że śmiertelne przypadki nowotworów mają powiązanie z negatywnym promieniowaniem występującym nad przebiegiem żył wodnych. Przy współpracy
z Berlińskim Centrum Badającym Nowotwory (Berlin Centre for Cancer Research), Gustav von Pohl zbadał i zebrał dane dotyczące przebiegu promieniowań w południowym mieście Vilsbibur. Stworzył on mapę miasteczka na której naniósł linie promieniowań i porównał je z zarejestrowanymi przypadkami nowotworów w rejonowym szpitalu. Okazało się, że każdy z 48 przypadków śmiertelnych dotyczył osób, które spały w miejscu zapromieniowanym czyli na przebiegu cieków wodnych. Naukowiec szczegółowo opisał swoje wyniki w książce „Erdstrahlen als Krankheitserreger” (ang. Earth rays as pathogens).
Chińczycy już ponad 4000 lat temu znali wpływ geopatycznego promieniowania na zdrowie człowieka dlatego budowali swoje domy w miejscach poza „liniami smoka”- jak określali szkodliwe dla zdrowia człowieka podziemne emanacje. Do wyszukiwania odpowiednich miejsc wykorzystywali nie tylko sprzęt radiestezyjny, ale naturalne metody np. obserwowano jak zachowują się zwierzęta pasące się w miejscu przeznaczonym na budowę domu.
Różdżkarstwo było również powszechnie znane w starożytności przez Egipcjan, Hebrajczyków, Persów, Greków, Rzymian, Hindusów i amerykańskich Indian. Ze względu jednak na trzymanie w sekrecie tej „tajemnej” wówczas wiedzy, zastrzeżonej dla nielicznych – niewiele zachowało się antycznych dzieł czy pisemnych przekazów, przedstawiających pracę ówczesnych radiestetów.
Mimo tak dalekiej historii radiestezji współcześnie wiedza z tej dziedziny wydaje się być ciągle niedoceniona, choć sytuacja stopniowo ulega zmianie, w wielu krajach radiesteci jednoczą się w związki i stowarzyszenia, a ich praca wykorzystywana jest powszechnie przez personel medyczny, geologów, inżynierów, a nawet wojsko. Zawsze jednak istnieją, i pewnie zawsze istnieć będą, bez względu na czas i miejsce na Ziemi, entuzjaści metod radiestezyjnych, a po drugiej stronie barykady - ich przeciwnicy.
